ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਗੁਰੁਣਾਚਿਂਤਯਤ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਜੀਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬਚਾਇਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਮੇਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸ੍ਥਮृਤਾਯ ਚ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਵੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਗੁਰੋ ਯਮੇਨ ਸਾਕਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਮਯਾਸੌ ਗ੍ਰਸਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰਾ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮਮੋਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਬਿਭੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ । ਅਹਂ ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਚਾਸਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਜੀਵਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਮਰਣਾਯ ਤਪੇ ਤਪਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ।'
ਸ੍ਯਮਂਤਪਂਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਤਪੇ ਮਹਤ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਯਨ੍ਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਤੂੰ ਸਿਆਮੰਤਪੰਚਕ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ।'
ਗੁਲ੍ਫਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪਾਦਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਃਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਬਧ੍ਯ ਚ । ਅਯਃਸ੍ਤਂਭਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਯਃਪਟ੍ਟਿਕਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੋ ਥੰਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ,
ਪਟ੍ਟਿਕਾਯਾਂ ਪਾਦਬਂਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਃ ਸ਼ੀਰ੍षਤਾਂ ਤਥਾ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਧੋਮੁਖਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਉਂ ਹੀ ਲਟਕ ਕੇ,
ਸ੍ਤਂਭੋਤ੍ਤਰੇਣ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਕਾਯਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯੈਵ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਥੰਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿਚ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ,
ਏਵਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰਦਃ ਕੋਪਿ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਵਰਦਃ ਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ।
ਵਰਦੇ ਨ ਤੁ ਮੇ ਭਾਵ੍ਯਂ ਯੋ ਵਾ ਕੋਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਮੁਨਿਨਾ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।' ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾਤਪਚ੍ਚ षਣ੍ਮਾਸਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯਚ੍ਚਕਾਰ ਹ । ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਸਮਂਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੀਤਾ: ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਨਮੋ ਭਦ੍ਰਾਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਃ । ਪਂਚਮਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਹਾਤੁਂ ਯਤਮਾਨੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
'ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਿਰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਜਦੋਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ,
ਵਹ੍ਨਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਾਨਂਬਿਕਾਪਤਿਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਭੂषਣਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਬਿਕਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਨਵਾ ਚੰਦ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਧਃਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਇਦਮਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਜਿਹਾ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਵਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤਾ ਨੂਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਤਸ਼ੀਰ੍षਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਜੀਵਮृਤਿਂ ਤਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਜਿੰਦ ਨਿਗਲ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂ।'
ਵਰਾਹਵਪੁषੋ ਵਿष੍ਣੋਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਮਯਿ ਤੇਨ ਹਿ ਰੋषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨਿਧਿਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਨਾਲੋਂ ਚੌਗੁਣੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਟੋਤ੍ਪਾਟਨੇਨੈਕਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤੇਨੈਵ ਮਰਣਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰਿਦਮਸ੍ਤੁ ਵृਤਂ ਮਮ
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਜਟਾ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਵੈਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋਹਰਃ । ਏਵਂਲਬ੍ਧਵਰਃ ਪਾਪੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਵੀਰਂ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਯਥਾਗਤਮਥੋਜਗ੍ਮੁਰਥ ਦੇਵਾਦਿਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨਿਪਤ੍ਯ ਦਂਡਵਦ੍ਭੂਮੌ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ । ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ ਨਮਸ੍ਤੇ ਕਰੁਣਾਕਰ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਵਿਦੀਰ ਹੋਏ ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਗਰ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।'
ਨਮਸ੍ਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨਂਤ ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਰਦੋ ਭਵ । ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭਸ੍ਮਨਾ ਜੀਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਸੁਰਾਨ੍ਸਮੁਨਿ ਵਾਨਰਾਨ੍
ਹੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਹੇ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਭਸਮ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਨੂੰ ਫੇਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਭਵਤੀਭਿਃ ਪ੍ਰਤੋष੍ਟਵ੍ਯਂ ਸ਼ੋਕਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਨ ਚਾਧੁਨਾ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾਜੀਵਯਤ੍ਸਤਾਨ੍
'ਤੁਸੀਂ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ, ਹੁਣ ਦੁੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ।' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਭਸਮ ਨਾਲ ਚੰਗਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨਿਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਵਾਨਰੌ ਚੋਤ੍ਥਿਤੌ ਤਤਃ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਵਚੋ ਹृष੍ਟਾਃ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਥਾਂਜਲਯੋ ਨਮਨ੍
ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਦੋਵੇਂ ਵਾਨਰ ਵੀ ਉੱਠ ਪਏ। ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ।
ਤ੍ਵਯਾਤ੍ਰ ਜੀਵਿਤਾਸ੍ਤਾਤ ਪਿਤਾ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਤੋ ਹਿ ਨਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ਰਣਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਭਵ ਸ਼ਂਕਰਸਂਭਵ
'ਹੇ ਪਿਤਾ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਜਿੰਦ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਡਾ ਆਸਰਾ ਬਣ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਜਨਮੇ।'
ਸ਼ਿਸ਼ੂਨਾਂ ਦੁष੍ਟਚਰਿਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਸ੍ਤਥਾ ਚ ਤਾਨ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੇਃ ਪਰਕृਤਾ ਬਾਧਾ ਵ੍ਯਾਧਿਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਯਥੌਰਸਾਨ੍
'ਜਦੋਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਵੇਖੇਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖ ਦੇ। ਹੋਰਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੋਂ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬਚਾ।'
ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰੇ ਕृਤਾਗਸ੍ਕਾਃ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਤਾਨਘ । ਇਦਾਨੀਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ੍ਤਾਤ ਵਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਵਦੇਵ ਤੇ
'ਦਕ੍ਸ਼ ਦੇ ਯੱਗ ਵਿਚ, ਅਸੀਂ ਜੋ ਭੁੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਹ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।'
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਸਤ੍ਯਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਤ੍ਰ ਬਾਧਾ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਮਾਂ ਸ੍ਮਰਤ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਬਾਧਾਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਕਲੀਫ਼ ਆਵੇ, ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਯਾਦ ਕਰੋ, ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।'
ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪਦਂ ਯੇਪਿ ਪਠਂਤ੍ਯष੍ਟਸ਼ਤਂ ਤਤਃ । ਪ੍ਰਣਵਾਦਿ ਨਮੋਂऽਤਂ ਚ ਚਤੁਰ੍ਥੀਸਹਿਤਂ ਤਥਾ
'ਜੋ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਅੱਠ ਸੌ ਨਾਮ, ਓਮ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੱਕ, ਚੌਥੀ ਵਿਭਕਤੀ ਸਮੇਤ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ—'
ਤੇषਾਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੀਡਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਚ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੀਡਾਸੁ ਪਿਸ਼ਾਚਾਦਿਭਯੇषੁ ਚ
'ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਬ੍ਰਹਮਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਜਾਂ ਪਿਸਾਚ ਆਦਿਕ ਦੇ ਡਰ ਵਿਚ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗੀ।'