ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਸਿਘਾਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੌ ਵਿਕਸ੍ਵਰੌ । ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਾਸੀਦੇਵਾਸੁਰੌ ਤਦਾ । ਅਤਃਪਰਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ਤਯੋਃ
ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਪੁਤ੍ਰਿਕਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਰ੍षਮੇਕਮਭੂਦ੍ਰਣਃ । ਪੁਨਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਯੁਗਂ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਮੁੜ, ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰੋषਰਕ੍ਤਨਯਨਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾਸਿਮਗ੍ਰਤਃ
ਵਿਜੈ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਦਲਦ੍ਯਂ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਦਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਢ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਕਰਰੁਹੈਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਕਪੀਂਦ੍ਰੌ ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਕੇ, ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਦੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਨਾਰਦੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮੁਨਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰੌ । ਏਤੌ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰਾਜ੍ਯੇ ਬਲਵਾਨੇਕ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਲਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਗੁਰੁਣਾਚਿਂਤਯਤ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਜੀਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬਚਾਇਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਮੇਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸ੍ਥਮृਤਾਯ ਚ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਵੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਗੁਰੋ ਯਮੇਨ ਸਾਕਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਮਯਾਸੌ ਗ੍ਰਸਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰਾ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮਮੋਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਬਿਭੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ । ਅਹਂ ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਚਾਸਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਜੀਵਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਮਰਣਾਯ ਤਪੇ ਤਪਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ।'
ਸ੍ਯਮਂਤਪਂਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਤਪੇ ਮਹਤ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਯਨ੍ਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਤੂੰ ਸਿਆਮੰਤਪੰਚਕ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ।'
ਗੁਲ੍ਫਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪਾਦਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਃਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਬਧ੍ਯ ਚ । ਅਯਃਸ੍ਤਂਭਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਯਃਪਟ੍ਟਿਕਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੋ ਥੰਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ,
ਪਟ੍ਟਿਕਾਯਾਂ ਪਾਦਬਂਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਃ ਸ਼ੀਰ੍षਤਾਂ ਤਥਾ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਧੋਮੁਖਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਉਂ ਹੀ ਲਟਕ ਕੇ,
ਸ੍ਤਂਭੋਤ੍ਤਰੇਣ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਕਾਯਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯੈਵ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਥੰਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿਚ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ,
ਏਵਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰਦਃ ਕੋਪਿ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਵਰਦਃ ਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ।
ਵਰਦੇ ਨ ਤੁ ਮੇ ਭਾਵ੍ਯਂ ਯੋ ਵਾ ਕੋਵਾ ਵਰਪ੍ਰਦਃ । ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਮੁਨਿਨਾ ਗੁਰੁਣਾ ਭਾਰ੍ਗਵੇਣ ਸਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਠੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਵੀ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।' ਇਉਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਭਾਰਗਵ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਤਥਾਤਪਚ੍ਚ षਣ੍ਮਾਸਂ ਪੁਨਰਨ੍ਯਚ੍ਚਕਾਰ ਹ । ਨਖਾਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਿਰਸ਼੍ਛਿਤ੍ਤ੍ਵਾ ਜੁਹਾਵਾਗ੍ਨੌ ਸਮਂਤ੍ਰਕਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤਕ ਐਸਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਵੀ ਕੀਤਾ: ਆਪਣੇ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਕੇ, ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਅਰਪਣ ਕੀਤਾ।
ਨਮੋ ਭਦ੍ਰਾਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਚਤ੍ਵਾਰਿ ਚ ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਃ । ਪਂਚਮਂ ਤੁ ਸ਼ਿਰੋ ਹਾਤੁਂ ਯਤਮਾਨੇ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇ
'ਭਦਰਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਚਾਰ ਸਿਰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਜਦੋਂ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਵੱਢਣ ਲੱਗਾ, ਰਾਕਸ਼ਸ,
ਵਹ੍ਨਿਮਧ੍ਯਾਤ੍ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਭਗਵਾਨਂਬਿਕਾਪਤਿਃ । ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ੋ ਬਾਲਚਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਭੂषਣਃ
ਅੱਗ ਦੇ ਵਿਚੋਂ, ਭਗਵਾਨ ਅੰਬਿਕਾ ਪਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ, ਜੋ ਸੁੱਚੇ ਸਫੈਦ ਸਫਟਿਕ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਮੱਥੇ ਤੇ ਨਵਾ ਚੰਦ ਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਧਃਸ਼ਿਰਸ੍ਕਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ ਇਦਮਾਹ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕृਥਾ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰਦੋऽਸ੍ਮਿ ਵਰਂ ਵृਣੁ
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਅਜਿਹਾ ਜਲਦਬਾਜ਼ੀ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹਾਂ—ਜੋ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।'
ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਬਹੂਨਾਂ ਚ ਵਰਾਣਾਂ ਤ੍ਵਂ ਦਾਤਾ ਨੂਨਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਹਤਸ਼ੀਰ੍षਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਗ੍ਰਸ੍ਤਜੀਵਮृਤਿਂ ਤਥਾ
ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਵਰਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦੇ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲਵਾਂ, ਤੇ ਜੇ ਜਿੰਦ ਨਿਗਲ ਲਈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਜੀਉਂ।'
ਵਰਾਹਵਪੁषੋ ਵਿष੍ਣੋਰਸ੍ਤੁ ਸ਼ਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਾ । ਮਯਿ ਤੇਨ ਹਿ ਰੋषਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਂਨਿਧਿਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ
ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਣੂ ਦੇ ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਨਾਲੋਂ ਚੌਗੁਣੀ ਤਾਕਤ ਮਿਲੇ, ਤੇ ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਜ੍ਜਟੋਤ੍ਪਾਟਨੇਨੈਕਃ ਪੁਰੁषਃ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਤੇਨੈਵ ਮਰਣਂ ਨਾਨ੍ਯੈਰਿਦਮਸ੍ਤੁ ਵृਤਂ ਮਮ
ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਤੇਰੇ ਜਟਾ ਉਖਾੜ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ—ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਇਹੀ ਮੇਰਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਭਵਿष੍ਯਤ੍ਯੇਵਮੇਵੈਤਦਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਹਿਤੋਹਰਃ । ਏਵਂਲਬ੍ਧਵਰਃ ਪਾਪੀ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋ ਨਿਹਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਭਵਿੱਖ ਵਿਚ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ,' ਤੇ ਫਿਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਪਾਪੀ ਦੈਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵਰ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ।
ਅਥਾਲਿਂਗ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਵੀਰਂ ਸ਼ਂਕਰਸ਼੍ਚ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਯਥਾਗਤਮਥੋਜਗ੍ਮੁਰਥ ਦੇਵਾਦਿਯੋषਿਤਃ
ਫਿਰ ਹਰੀ, ਸ਼ੰਕਰ ਤੇ ਪਿਤਾਮਹ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਏ ਸਨ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੇਵੀਆਂ ਵੀ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ।