ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਰ੍षਿਸੁਰਾਦਨਮ੍ । ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਿਲਾਂ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਤਂ ਰੁषਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਸੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰੋਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਤ ਆਦਾਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਂ ਤਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੱਧਲਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦृਢਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰਂ ਤਥਾਹਰਤ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਮਯਾ । ਅਸਿਦ੍ਵਯਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਨ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉਚੀਆਂ।
ਏਕਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸੁਦृਢਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਕਂ ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਰੇਣਾਚਾਲਯਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ।
ਗृਹੀਤਾਸਿਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਦ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੱਖੀ।
ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਭਿਨ੍ਨਮਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਬਹੁ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵੇਕਹਸ੍ਤੇਨ ਪਪੌ ਤਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੁषਾ । ਸ਼ਿਰੋਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਤਮਾਨਂ ਤਤੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗੇ, ਫੜ ਲਏ।
ਨ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ, ਅਣਗਣਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਸਿਘਾਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੌ ਵਿਕਸ੍ਵਰੌ । ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਾਸੀਦੇਵਾਸੁਰੌ ਤਦਾ । ਅਤਃਪਰਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ਤਯੋਃ
ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਪੁਤ੍ਰਿਕਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਰ੍षਮੇਕਮਭੂਦ੍ਰਣਃ । ਪੁਨਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਯੁਗਂ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਮੁੜ, ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰੋषਰਕ੍ਤਨਯਨਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾਸਿਮਗ੍ਰਤਃ
ਵਿਜੈ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਦਲਦ੍ਯਂ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਦਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਢ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਕਰਰੁਹੈਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਕਪੀਂਦ੍ਰੌ ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਕੇ, ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਦੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਨਾਰਦੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮੁਨਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰੌ । ਏਤੌ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰਾਜ੍ਯੇ ਬਲਵਾਨੇਕ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਲਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਥ ਗੁਰੁਣਾਚਿਂਤਯਤ੍ਤ੍ਵਿਦਮ੍ । ਮृਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸ਼ਤਸ਼ਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਜੀਵਿਤੋऽਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਯੈਵ ਹਿ
ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ, ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਬਚਾਇਆ। ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ, 'ਹੇ ਸ਼ੁਕਰ, ਮੈਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵਾਰੀ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਤੇਰੀ ਹੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਮृਤ੍ਯਵੇ ਤ੍ਵਮੇਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸ੍ਥਮृਤਾਯ ਚ । ਅਨ੍ਯਥਾ ਮਰਣਂ ਮਹ੍ਯਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਮੇਰੀ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈਂ ਤੇ ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਣ ਦਾ ਵੀ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਮੌਤ ਆ ਜਾਂਦੀ।
ਗੁਰੋ ਯਮੇਨ ਸਾਕਂ ਮੇ ਯੁਦ੍ਧਮਾਸੀਤ੍ਸੁਦਾਰੁਣਮ੍ । ਮਯਾਸੌ ਗ੍ਰਸਿਤੋ ਯੁਦ੍ਧੇ ਯਮਰਾਜਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਹੇ ਗੁਰੂ, ਮੇਰਾ ਯਮ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਯਮਰਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਮਮੋਦਰਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਸੌ ਬਿਭੇਦ ਚ ਨਨਾਦ ਚ । ਅਹਂ ਮृਤਸ੍ਤਦਾ ਚਾਸਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸਂਜੀਵਿਤਃ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਮੇਰੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਪੇਟ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਚੀਕਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਜਗਾਇਆ।
ਤਸ੍ਮਾਦੁਦਰਸਂਸ੍ਥਾਨਾਂ ਮਰਣਾਯ ਤਪੇ ਤਪਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੇਤਨ੍ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਯਥਾਵਤ੍ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਚਰ
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।' ਸ਼ੁਕਰ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਕਰ।'
ਸ੍ਯਮਂਤਪਂਚਕਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਤਪ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸ ਉਵਾਚ- ਤਪੇ ਮਹਤ੍ਤਪੋ ਘੋਰਂ ਯਨ੍ਨ ਚੀਰ੍ਣਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਤੂੰ ਸਿਆਮੰਤਪੰਚਕ ਨਾਮਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਤਪ ਕਰ।' ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਆਖਿਆ—'ਮੈਂ ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ।'
ਗੁਲ੍ਫਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਪਾਦਾਨ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਃਪਾਸ਼ੈਃ ਪ੍ਰਬਧ੍ਯ ਚ । ਅਯਃਸ੍ਤਂਭਯੁਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਅਯਃਪਟ੍ਟਿਕਯਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਗਿੱਟਿਆਂ 'ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੋ ਥੰਮ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ,
ਪਟ੍ਟਿਕਾਯਾਂ ਪਾਦਬਂਧਂ ਕृਤ੍ਵਾਧਃ ਸ਼ੀਰ੍षਤਾਂ ਤਥਾ । ਵਿਵृਤਾਸ੍ਯਂ ਤਥਾ ਕਲ੍ਪਂ ਕृਤ੍ਵਾਧੋਮੁਖਮੁਚ੍ਚਕੈਃ
ਉਸ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਪੈਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੂੰਹ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਇਉਂ ਹੀ ਲਟਕ ਕੇ,
ਸ੍ਤਂਭੋਤ੍ਤਰੇਣ ਜ੍ਵਾਲਾਯਾਂ ਚਕ੍ਰਿਕਾਯਾਮਿਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਧਃਸ਼ਿਰਾਸ੍ਤਥਾ ਤਿष੍ਠਨ੍ਨੁਨ੍ਮੀਲ੍ਯੈਵ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਥੰਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਚੱਕੀ ਵਿਚ, ਸਿਰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਰੱਖ ਕੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ,
ਏਵਂ ਤਪਸ਼੍ਚਰਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰਦਃ ਕੋਪਿ ਮੇ ਭਵੇਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾ ਵਰਦਃ ਸੋऽਸ੍ਤੁ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਚ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਕਦੇ ਕੋਈ ਦਾਤਾ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇ—ਚਾਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਣੂ।