ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਂ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਯੁषਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਭਸ੍ਮਨੈਵੈਤਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮੁਨਯੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁ । ਗਤਵਂਤੋ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ ਆਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਦੋਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪਂਚਪਾਦਸਮੋਪੇਤਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਯੁਤਮष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੰਜ ਲਿੰਗ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੰਜ ਪੈਰ ਤੇ ਅੱਠ ਸਿਰ ਸਨ।
ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਹਾਹਾਰਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਵਾਲਿਨਾ । ਮਹਾਵਰਾਹਵਪੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਭੂਤਂ ਕਪੌ ਵਾਲਿਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਤਾਕਤ, ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ।
ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧੇ ਪਂਚਪਾਦੈਃ ਸਹਸਾ ਹਤ੍ਯ ਵਾਲਿਨਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਂਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੰਜ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਟੀ-ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਆਸ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਗ੍ਰਸਤ੍ਕਵਲਂ ਯਥਾ । ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਗ੍ਰਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਥਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਕਪਿਮ੍ । ਏਵਂ ਹਿ ਚਿਂਤਯਾਨਂ ਤਂ ਵਾਨਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ? ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਸੀਦੇਕਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਦਾ
ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਲਿੰਗ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਰ੍षਿਸੁਰਾਦਨਮ੍ । ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਿਲਾਂ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਤਂ ਰੁषਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਸੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰੋਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਤ ਆਦਾਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਂ ਤਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੱਧਲਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦृਢਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰਂ ਤਥਾਹਰਤ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਮਯਾ । ਅਸਿਦ੍ਵਯਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਨ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉਚੀਆਂ।
ਏਕਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸੁਦृਢਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਕਂ ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਰੇਣਾਚਾਲਯਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ।
ਗृਹੀਤਾਸਿਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਦ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੱਖੀ।
ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਭਿਨ੍ਨਮਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਬਹੁ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵੇਕਹਸ੍ਤੇਨ ਪਪੌ ਤਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੁषਾ । ਸ਼ਿਰੋਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਤਮਾਨਂ ਤਤੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗੇ, ਫੜ ਲਏ।
ਨ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ, ਅਣਗਣਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਸਿਘਾਤੇਨ ਭਿਨ੍ਨਗਾਤ੍ਰੌ ਵਿਕਸ੍ਵਰੌ । ਕਿਂਸ਼ੁਕਾਵਿਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਪੁष੍ਪਿਤੌ ਰੁਧਿਰੋਕ੍ਸ਼ਿਤੌ
ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕਰਦੇ, ਜ਼ਖਮੀ ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਸਰੀਰ, ਉਹ ਲਹੂ ਨਾਲ ਭਿੱਜੇ ਫੁੱਲੇ ਹੋਏ ਕਿੰਸ਼ੁਕ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੇ ਸਨ।
ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਸਂਯੁਧ੍ਯ ਸਾਸੀਦੇਵਾਸੁਰੌ ਤਦਾ । ਅਤਃਪਰਂ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਗਦਾਯੁਦ੍ਧਮਭੂਤ੍ਤਯੋਃ
ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਤਲਵਾਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਗਦਿਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗ ਹੋਈ।
ਅਸਿਪੁਤ੍ਰਿਕਯਾ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਵਰ੍षਮੇਕਮਭੂਦ੍ਰਣਃ । ਪੁਨਰ੍ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਯੁਗਂ ਯੁਯੁਧਾਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਫਿਰ, ਇਕ ਸਾਲ ਤਕ ਉਹ ਤਲਵਾਰ-ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ। ਮੁੜ, ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਕੀਤੀ।
ਸ਼ਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣੋ ਮਹਾਖਡ੍ਗਂ ਦਂष੍ਟ੍ਰਾਕਾਰੋ ਗਣੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸਰੋषਰਕ੍ਤਨਯਨਸ਼੍ਚਾਲਯਿਤ੍ਵਾਸਿਮਗ੍ਰਤਃ
ਵਿਜੈ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ, ਗਣਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਦੰਦ ਵਾਲੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਲਾਲ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤਲਵਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਂਠਵਨਂ ਸਰ੍ਵਂ ਚਿਚ੍ਛੇਦ ਕਦਲਦ੍ਯਂ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਰਾਂਸਿ ਸਰ੍ਵਾਣ੍ਯਾਦਾਯ ਬਭਕ੍ਸ਼ ਭਗਨੇਤ੍ਰਹਾ
ਉਸ ਨੇ ਗਰਦਨ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੇਲੇ ਦੇ ਡੰਢ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਭਗਾ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ।
ਤਸ੍ਯ ਗਾਤ੍ਰਂ ਕਰਰੁਹੈਰ੍ਵਿਦਾਰ੍ਯਾਹृਤ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਕਪੀਂਦ੍ਰੌ ਚ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਅਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਖਾਂ ਨਾਲ ਫਾੜ ਕੇ, ਲੈ ਗਏ। ਦੇਵਤੇ, ਦੋ ਵਾਨਰ ਮੁਖੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਪਰਮ ਇਸ਼ਵਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਏਤਦ੍ਯੁਦ੍ਧਂ ਮਹਾਘੋਰਂ ਨਾਰਦੋ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚਾਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਸ਼ਂਕਰਾਯ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍
ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਆ ਕੇ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਮੁਨਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਾ ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵ ਵਾਨਰੌ । ਏਤੌ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਸ਼ਿਵਾਤ੍ਮਕਃ
ਮੁਨੀ, ਦੇਵਤੇ, ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਵਾਨਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜੀਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਦਤ੍ਤੋ ਵਰਃ ਪਰਮਦਾਰੁਣਃ । ਹਿਰਣ੍ਯਕਸ਼ਿਪੋਰਾਜ੍ਯੇ ਬਲਵਾਨੇਕ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਡਰਾਉਣਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਿਰਣਯਕਸ਼ਿਪ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਕਸ਼ਸ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦੇਵੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਤੁ ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਪਲਾਯਿਤਾਸ਼੍ਚ ਬਹੁਧਾ ਮृਤਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਕੀਤੀ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭੱਜ ਗਏ, ਤੇ ਸੌਂ-ਸੌਂ ਅਸੁਰ ਮਾਰੇ ਗਏ।