ਕੋਪਮੁਤ੍ਸृਜ ਵੀਰ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋਹਿਤਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭੀਤਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਮਪਾਸੀਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਤੁ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਮਹਤੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਫਿਰ ਵੀਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲਪਟ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਪੀਤਾ ਪਰਮਦੁਃਸਹਾ । ਅਥ ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਲਪਟ ਪੀ ਲਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਦृष੍ਟਾ ਵੈ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਮृਤਾ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਾਸ਼ਂ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦਧ੍ਯਾਵਮੂਨ੍ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕੋਵਿਦਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂ? ਕੌਣ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ?'
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜੀਵਿਤਂ ਭਸ੍ਮਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੇਖੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਰਾਖ ਲੈ ਲਈ।
ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਿਤੇਨ ਹ੍ਯਮਂਤ੍ਰਯਤ੍ । ਅਥੋਤ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਤੇ ਗਤਵਂਤਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਪੇਣਾਤਿਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਗਏ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਸਰ੍ਪਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵੀਰਮਾਗਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੁਜਗੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਰਭਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਃ ਫਣੀ । ਅਥ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੌष੍ਠਯੁਗਂ ਕਰਯੁਗੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਜਬੜੇ ਫੜ ਲਏ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਂ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਯੁषਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਭਸ੍ਮਨੈਵੈਤਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮੁਨਯੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁ । ਗਤਵਂਤੋ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ ਆਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਦੋਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪਂਚਪਾਦਸਮੋਪੇਤਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਯੁਤਮष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੰਜ ਲਿੰਗ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੰਜ ਪੈਰ ਤੇ ਅੱਠ ਸਿਰ ਸਨ।
ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਹਾਹਾਰਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਵਾਲਿਨਾ । ਮਹਾਵਰਾਹਵਪੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਭੂਤਂ ਕਪੌ ਵਾਲਿਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਤਾਕਤ, ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ।
ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧੇ ਪਂਚਪਾਦੈਃ ਸਹਸਾ ਹਤ੍ਯ ਵਾਲਿਨਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਂਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੰਜ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਟੀ-ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਆਸ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਗ੍ਰਸਤ੍ਕਵਲਂ ਯਥਾ । ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਗ੍ਰਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਥਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਕਪਿਮ੍ । ਏਵਂ ਹਿ ਚਿਂਤਯਾਨਂ ਤਂ ਵਾਨਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ? ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਸੀਦੇਕਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਦਾ
ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਲਿੰਗ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਤੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਾਨਰਰ੍षਿਸੁਰਾਦਨਮ੍ । ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨਸ਼ਿਲਾਂ ਕਰੇਣਾਦਾਯ ਤਂ ਰੁषਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਵਾਨਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪੰਜਾਸੀ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਚਟਾਨ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ।
ਨਿਜਘਾਨ ਸ਼ਿਰੋਮਧ੍ਯੇ ਮਧ੍ਯਮਂ ਪਤਿਤਂ ਸ਼ਿਰਃ । ਤਤ ਆਦਾਯ ਸ਼ੈਲਸ੍ਯ ਸ਼ृਂਗਂ ਤਚ੍ਛਤਯੋਜਨਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਾਰਿਆ, ਤੇ ਮੱਧਲਾ ਸਿਰ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਉੱਚਾ ਪਹਾੜ ਦਾ ਚੋਟੀ ਲੈ ਲਿਆ।
ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਦृਢਤਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਂਦ੍ਰਂ ਤਥਾਹਰਤ੍ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੋऽਥ ਬਭਾषੇ ਤਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਮਮ ਬਾਹੁਬਲਂ ਪਸ਼੍ਯ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਵਦ੍ਬਲਂ ਮਯਾ । ਅਸਿਦ੍ਵਯਂ ਤੈਲਧੌਤਂ ਪਂਚਾਸ਼ਦ੍ਯੋਜਨੋਨ੍ਨਤਮ੍
ਮੇਰੀ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਮੈਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਦੋ ਤਲਵਾਰਾਂ ਹਨ, ਤੇਲ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾਰ, ਪੰਜਾਹ ਯੋਜਨ ਉਚੀਆਂ।
ਏਕਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਸੁਦृਢਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਏਕਂ ਗृਹਾਣਾਭਿਮਤਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਤਨ੍ਮਮਪ੍ਰਿਯਮ੍
ਹਰ ਇੱਕ ਤਲਵਾਰ ਇੱਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ, ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਤੂੰ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਲੈ ਲੈ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਸਿਂ ਮਹਾਬਲਃ । ਕਰੇਣਾਚਾਲਯਤ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਂ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲੀਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਧਾ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ। ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ ਤਲਵਾਰ ਘੁੰਮਾਈ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਰਜਿਆ।
ਗृਹੀਤਾਸਿਸ੍ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼੍ਵੇਲਦ੍ਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਪੁਂਗਵਃ । ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਸਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕਂਠਂ ਪ੍ਰਤਿਸਮਰ੍ਪਯਤ੍
ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਵਣੇ ਨੇ ਵੀ ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗਰਜਿਆ, ਤੇ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਤਲਵਾਰ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਰੱਖੀ।
ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਭਿਨ੍ਨਮਭਵਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਨਿਰ੍ਗਤਂ ਬਹੁ । ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਸ੍ਤ੍ਵੇਕਹਸ੍ਤੇਨ ਪਪੌ ਤਚ੍ਛੋਣਿਤਂ ਤਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਜ਼ਖਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੂਨ ਵਹਿ ਗਿਆ। ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਕਂਠਦੇਸ਼ੇ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਂ ਪ੍ਰਾਹਰਦ੍ਰੁषਾ । ਸ਼ਿਰੋਦ੍ਵਯਂ ਤਥਾਚ੍ਛਿਨ੍ਨਂ ਪਤਮਾਨਂ ਤਤੋऽਗ੍ਰਹੀਤ੍
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤੇ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਸਿਰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿੱਗੇ, ਫੜ ਲਏ।
ਨ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਸਿਂਹਨਾਦਂ ਚਕਾਰ ਹ । ਤੇਨ ਨਾਦੇਨ ਮਹਤਾ ਕ੍ਸ਼ੁਬ੍ਧਮਾਸੀਜ੍ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਿਰ ਖਾ ਲਏ, ਅਣਗਣਤ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਗਰਜਿਆ। ਉਸ ਵੱਡੀ ਗਰਜ ਨਾਲ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕ ਕੰਬ ਗਏ।