ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਗਾਮਾਗ੍ਨਿਮਤਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਦਗ੍ਧੁਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤृਣਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ਾਂਤੋऽਭੂਦਾਸਾਦ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਤਤੋऽਪਰਾਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਵੇਖੀ।
ਖਂ ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮਹਾਕਾਲੋ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਨਿਪਤਿਤਾਮਪਿ । ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪਿਪਾਸੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਿਮਾਮ੍
ਇਹ ਲਪਟ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਲਪਟ ਪੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਮਹਤੀਂ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਸਲਿਲਂ ਤृषਿਤੋ ਯਥਾ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰਂ ਵਾਗਾਹ ਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਐਵੇਂ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ।
ਭਾਰਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਵੀਰ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕ੍ਵ ਤृषਾ ਕ੍ਵਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ । ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਜਲੇਨਾਰ੍ਥੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਵਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਕਿੱਥੇ ਤਰੱਸ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣਾ? ਤਰੱਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਹੀਂ।
ਨਿਕਾਮਂ ਯੋਜਨਸ਼ਿਰਾਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਬਾਹੁਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਨਿਕਾਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਪੀਤਸਾਗਰਃ । ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਞ੍ਜ੍ਵਾਲੇਯਂ ਤਾਨਮਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਗਸਤ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਲਪਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭੀषਿਕੇਯਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਾ ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ । ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਮਮਰੋषਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵੱਡੀ ਲਪਟ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ। ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਚਿਤਪਦਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍ । ਭਾਰਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿਤਭਾਵੇਨ ਨ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ, ਜਿਸਦਾ ਦਰਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕੋਪਮੁਤ੍ਸृਜ ਵੀਰ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋਹਿਤਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭੀਤਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਮਪਾਸੀਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਤੁ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਮਹਤੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਫਿਰ ਵੀਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲਪਟ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਪੀਤਾ ਪਰਮਦੁਃਸਹਾ । ਅਥ ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਲਪਟ ਪੀ ਲਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਦृष੍ਟਾ ਵੈ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਮृਤਾ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਾਸ਼ਂ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦਧ੍ਯਾਵਮੂਨ੍ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕੋਵਿਦਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂ? ਕੌਣ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ?'
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜੀਵਿਤਂ ਭਸ੍ਮਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੇਖੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਰਾਖ ਲੈ ਲਈ।
ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਿਤੇਨ ਹ੍ਯਮਂਤ੍ਰਯਤ੍ । ਅਥੋਤ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਤੇ ਗਤਵਂਤਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਪੇਣਾਤਿਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਗਏ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਸਰ੍ਪਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵੀਰਮਾਗਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੁਜਗੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਰਭਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਃ ਫਣੀ । ਅਥ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੌष੍ਠਯੁਗਂ ਕਰਯੁਗੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਜਬੜੇ ਫੜ ਲਏ।
ਦ੍ਵਿਧਾ ਚਕ੍ਰੇ ਸਮਸ੍ਤਾਂਗਂ ਦੇਵਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਯੁषਃ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਭਸ੍ਮਨੈਵੈਤਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਃ
ਉਸ ਨੇ ਸੱਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਰਾਖ ਨਾਲ ਫਿਰ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮੁਨਯੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤੁ । ਗਤਵਂਤੋ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗਂ ਦਦृਸ਼ੂ ਰਕ੍ਸ਼ ਆਗਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਚੱਲ ਪਏ ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਂ ਮਹਾਕਾਯਂ ਦੋਰ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਯੁਤਮ੍ । ਪਂਚਪਾਦਸਮੋਪੇਤਂ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਯੁਤਮष੍ਟਭਿਃ
ਉਸ ਰਾਕਸ਼ਸ ਦੇ ਪੰਜ ਲਿੰਗ, ਵੱਡਾ ਸਰੀਰ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ, ਪੰਜ ਪੈਰ ਤੇ ਅੱਠ ਸਿਰ ਸਨ।
ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਮਾਣਂ ਮਹਾਹਾਰਂ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨੋ ਹਿ ਵਾਲਿਨਾ । ਮਹਾਵਰਾਹਵਪੁषੋ ਵਾਸੁਦੇਵਸ੍ਯ ਯਦ੍ਬਲਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਲੀ ਨਾਲ ਲੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਮਹਾ-ਵਰਾਹ ਰੂਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਤਾਦृਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਗੁਣੀਭੂਤਂ ਕਪੌ ਵਾਲਿਨਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਤਾਦृਸ਼ਂ ਵਾਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਸਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇਹ ਤਾਕਤ, ਦੋਹਾਂ ਗੁਣਾ ਹੋ ਕੇ, ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਵਾਲੀ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਹੀ ਤਾਕਤ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਸੁਗਰੀਵ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੀ।
ਮੁष੍ਟਿਯੁਦ੍ਧੇ ਪਂਚਪਾਦੈਃ ਸਹਸਾ ਹਤ੍ਯ ਵਾਲਿਨਮ੍ । ਸੁਗ੍ਰੀਵਂ ਚ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਸ ਹਂਤੁਮੇਵ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਪੰਜ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸ਼ਟੀ-ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵਧਿਆ।
ਆਸ੍ਯੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸੁਗ੍ਰੀਵਮਗ੍ਰਸਤ੍ਕਵਲਂ ਯਥਾ । ਵਾਲਿਸੁਗ੍ਰੀਵਗ੍ਰਸਨਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਿਂਤਾਮਵਾਪ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਖਾਣ ਦਾ ਕੋਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁਗਰੀਵ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਕਥਮੇਨਂ ਹਨਿष੍ਯਾਮਿ ਰਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਕਥਂ ਕਪਿਮ੍ । ਏਵਂ ਹਿ ਚਿਂਤਯਾਨਂ ਤਂ ਵਾਨਰਂ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
'ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਮਾਰਾਂ? ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬਚਾਵਾਂ?' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ ਨੇ ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਨਿਗਲ ਲਿਆ।
ਅਗ੍ਰਸੀਦੇਕਯਤ੍ਨੇਨ ਤਥਾਭੂਤਂ ਚ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪਲਾਯਨਪਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਉਸ ਨੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਕਸ਼ਸ ਨੂੰ ਵੀ ਨਿਗਲ ਲਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਪਏ।
ਪਲਾਯਮਾਨਾਂਸ੍ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਂਚਮੇਢ੍ਰਃ ਸ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸਃ । ਹਸ੍ਤੈਃ ਸਮਸ੍ਤੈਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨਾਦਾਯਾਭਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਤਦਾ
ਭੱਜਦੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਪੰਜ ਲਿੰਗ ਵਾਲਾ ਰਾਕਸ਼ਸ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ।