ਇਤਃ ਪਰਂ ਹਿ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ?
ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੋਵਾਚ- ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਕਥਮ੍ । ਰਰਕ੍ਸ਼ ਭਸ੍ਮ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੁਨੇ ਮਮ
ਸੁਚਿਸਮਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਸਮ ਨੇ ਕਦੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜਮਦਗਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਕਸ਼੍ਯਪਾਦਿਯੁਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ਗਿਰਿਮ੍ । ਸ਼ੋਕਰਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਗਿਰਿਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਕਾਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਰਮ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸਂਵੀਤਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਤਥਾਵਿਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਤੇ ਗਿਰਿਂ ਵਯਮਥਾਪਰੇ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਗਿਰਿਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੌ ਵੇਖੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਮਾਮੇਕਂ ਤੁ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹ੍ਯਦਹਦ੍ਦੇਵਤਾ ਮੁਨੀਨ੍ । ਮਾਂ ਦਦਾਹ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਵਯਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸ੍ਮਾਨੇਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਕੇਨਾਪਿਕਾਰਣੇਨਾਸੌ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਮਸ੍ਤਕਸ੍ਥਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਏਕਾਕੀ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹਾਹਾਸ਼ਬ੍ਦਮਥਾਸ਼ृਣੋਤ੍
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ, ਇਕੱਲਾ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਚਿਂਤਾਪਰਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣ ਸ਼ਵਧ੍ਵਨਿਃ । ਸ਼ਵਾਨਾਮਿਵਗਂਧਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਜਗਾਮਾਗ੍ਨਿਮਤਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵੀਰਭਦ੍ਰਂ ਚ ਦਗ੍ਧੁਮਾਰਬ੍ਧਵਾਨਥ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ ਅੱਗ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਅੱਗ ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ।
ਤृਣਾਗ੍ਨਿਰਿਵ ਸ਼ਾਂਤੋऽਭੂਦਾਸਾਦ੍ਯ ਸਲਿਲਂ ਯਥਾ । ਤਤੋऽਪਰਾਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਘਾਹ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਠੰਢੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਵੇਖੀ।
ਖਂ ਗਚ੍ਛਂਤੀਂ ਮਹਾਕਾਲੋ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਨਿਪਤਿਤਾਮਪਿ । ਮਨਸਾ ਚਿਂਤਯਚ੍ਚਾਪਿ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੋਈ ਵੀ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ। ਮਹਾਂਬਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚੀ।
ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਿਨੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸ਼ਤਕੋਟਿਸ਼ਃ । ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਪਿਪਾਸੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਿਮਾਮ੍
ਇਹ ਲਪਟ ਲੱਖਾਂ-ਕਰੋੜਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਮੈਂ ਇਹ ਲਪਟ ਪੀ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਾਸ਼੍ਨਾਮਿ ਮਹਤੀਂ ਜ੍ਵਾਲਾਂ ਸਲਿਲਂ ਤृषਿਤੋ ਯਥਾ । ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਵੀਰਂ ਵਾਗਾਹ ਚਾਸ਼ਰੀਰਿਣੀ
ਮੈਂ ਇਹ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਐਵੇਂ ਪੀ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਤਰੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਪੀਂਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਇਕ ਆਕਾਰ ਰਹਿਤ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਵੀਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ।
ਭਾਰਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਵੀਰ ਮਾ ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੀਃ ਕ੍ਵ ਤृषਾ ਕ੍ਵਾਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਸ਼ਣਿਃ । ਤृषਿਤਾਨਾਂ ਜਲੇਨਾਰ੍ਥੋ ਵਿਪਰੀਤੋ ਵਨਾਗ੍ਨਿਨਾ
ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਵਿਚ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰ। ਕਿੱਥੇ ਤਰੱਸ ਤੇ ਕਿੱਥੇ ਇਹ ਸੁੱਕਾ ਪੈਣਾ? ਤਰੱਸੇ ਨੂੰ ਤਾਂ ਪਾਣੀ ਚਾਹੀਦਾ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਨਹੀਂ।
ਨਿਕਾਮਂ ਯੋਜਨਸ਼ਿਰਾਃ ਪ੍ਰਣष੍ਟੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਕ੍ਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਬਾਹੁਸ੍ਤਥਾਪਰਃ
ਨਿਕਾਮਾ, ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਿਰ ਇਕ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਸੀ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜਾ ਤੇ ਸੌ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮਰ ਗਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਭਾਗੋ ਨਿਃਸ਼ੇषਂ ਪੀਤਸਾਗਰਃ । ਏਤਾਨਨ੍ਯਾਨਸਂਖ੍ਯਾਤਾਞ੍ਜ੍ਵਾਲੇਯਂ ਤਾਨਮਾਰਯਤ੍
ਮਹਾਨ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਅਗਸਤ ਨੇ ਪੂਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਲਪਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰ ਉਵਾਚ- ਭੀषਿਕੇਯਂ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾ ਤ੍ਵਦੁਕ੍ਤਾ ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ । ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਭਵਤ੍ਯਾਂ ਚ ਮਮਰੋषਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਵੱਡੀ ਲਪਟ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈਂ, ਨਹੀਂ ਉਠਦੀ। ਹੇ ਸਰਸਵਤੀ, ਇਹ ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਰੋਸ ਤੋਂ ਹੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਰ੍ਚਿਤਪਦਂ ਵੀਰਭਦ੍ਰਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍ । ਭਾਰਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਹਿਤਭਾਵੇਨ ਨ ਦ੍ਵੇषਾਨ੍ਨਾਨ੍ਯਤੋ ਮੁਨੇ
ਹੇ ਵੀਰਭਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝ, ਜਿਸਦਾ ਦਰਜਾ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਭਲੇ ਲਈ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਵੈਰ ਨਾਲ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਕੋਪਮੁਤ੍ਸृਜ ਵੀਰ ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਨੋਹਿਤਮਾਚਰ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਂਤਰ੍ਦਧੇ ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭੀਤਿਤਃ
ਹੇ ਵੀਰ, ਤੂੰ ਗੁੱਸਾ ਛੱਡ ਦੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵੀ ਭਾਰਤੀ ਵੀਰਭਦਰ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਮਪਾਸੀਲ੍ਲੀਲਯੈਵ ਤੁ । ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਮਹਤੀ ਜ੍ਵਾਲਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਵਿਸ੍ਤृਤਾ
ਫਿਰ ਵੀਰ ਨੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿਚ ਹੀ ਵੱਡੀ ਲਪਟ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੀ। ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ, ਸੌ ਯੋਜਨ ਚੌੜੀ ਉਹ ਮਹਾਨ ਲਪਟ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ।
ਏਕੇਨ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਪੀਤਾ ਪਰਮਦੁਃਸਹਾ । ਅਥ ਚੇਂਦ੍ਰਮੁਖਾਨਾਂ ਚ ਮੁਨੀਨਾਂ ਭਸ੍ਮਰਾਸ਼ਯਃ
ਸਿਰਫ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹ ਬੜੀ ਹੀ ਦੁਖਦਾਈ ਲਪਟ ਪੀ ਲਈ। ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਾਖਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨਜ਼ਰ ਆਏ।
ਦृष੍ਟਾ ਵੈ ਵੀਰਭਦ੍ਰੇਣ ਆਹੂਤਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ । ਨ ਚਾਬ੍ਰੁਵਨ੍ਪ੍ਰਤਿਵਚੋ ਮृਤਾ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਃ
ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਾ ਦੇ ਸਕੇ।
ਵੀਰਭਦ੍ਰਸ੍ਤੁ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨਾਸ਼ਂ ਮੁਨਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍ । ਦਧ੍ਯਾਵਮੂਨ੍ਕਥਂ ਸਰ੍ਵਾਞ੍ਜੀਵਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਕੋਵਿਦਃ
ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਜਦੋਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਿਉਂਦਾ ਕਰਾਂ? ਕੌਣ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ?'
ਧ੍ਯਾਨੇਨ ਦृष੍ਟਵਾਂਸ਼੍ਚਾਪਿ ਜੀਵਿਤਂ ਭਸ੍ਮਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਅਥਾਚਮ੍ਯ ਮृਤਾਨਾਂ ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਨ੍ਯਥ ਚ ਭਸ੍ਮਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦ ਵੇਖੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਆਚਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਦੀ ਰਾਖ ਲੈ ਲਈ।
ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਿਤੇਨ ਹ੍ਯਮਂਤ੍ਰਯਤ੍ । ਅਥੋਤ੍ਥਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਸ੍ਵਂ ਸ੍ਵਂ ਰੂਪਮੁਪਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਮਰੇ ਹੋਏਆਂ ਨੂੰ ਉਲਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਥ ਤੇ ਗਤਵਂਤਸ਼੍ਚ ਗਿਰਿਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭਮ੍ । ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਰ੍ਪੇਣਾਤਿਸ਼ਰੀਰਿਣਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚਮਕਦੇ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਾਸੇ ਗਏ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਸੱਪ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ।
ਅਥ ਵੀਰੋ ਮਹਾਸਰ੍ਪਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ । ਵੀਰਮਾਗਤਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭੁਜਗੋ ਯੋਦ੍ਧੁਮਾਰਭਤ੍
ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਵੀਰਭਦਰ ਉਸ ਵੱਡੇ ਸੱਪ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਵੀਰਭਦਰ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੱਪ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਯੁਯੁਧੇ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਨਾਨਾਰੂਪਧਰਃ ਫਣੀ । ਅਥ ਵੀਰਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯੌष੍ਠਯੁਗਂ ਕਰਯੁਗੇਨ ਚ
ਉਹ ਅਨੇਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਸੱਪ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਲੜਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਜਬੜੇ ਫੜ ਲਏ।