ਪਾਣਿਪੀਡਨਮਾਰਭ੍ਯ ਚੈਤਦਂਤਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਸੇਵਿਤੋ ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਦਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਿਤਯੇ ਮਮ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਪਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਪੁष੍ਪਕਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਮਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਮਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵੇਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਮਪ੍ਸਰੋਗੀਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਵਿਮਾਨਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾਕਂ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹਾਥ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵੇਹ ਨ ਚ ਪਾਪਂ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਸਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕੇ ਹਂਤ ਪਾਤਕਮ੍ । ਮृष੍ਟਮੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਿਂਤੁ ਪਾਤਕਮੇਵ ਚ
'ਉਥੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਰੋੜ ਯੁੱਗਾਂ ਜਿਤਨਾ ਪਾਪ ਸਹਿ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—but ਪਾਪ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਕਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦੀਪਾਜ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਨ ਵਾਪਿ ਨਰਕੇ ਪਾਤਃ ਸ਼੍ਵਾਨਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੌ ਜਨਮ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਕਃ ਕਥਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।'
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਸ੍ਯ ਪਾਤਕਂ ਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਥਮਾਹਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਰਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ ਸ਼੍ਵਾਨਤਾਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਦਧੀਚਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯ ਗਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਓਹੋ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤਿਸਮੀਪੇ ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਭਸ੍ਮਨਿ ਸ਼੍ਵਾ ਪਪਾਤਾਥ ਮਮਾਰ ਚ ਗਤੋ ਯਮਮ੍
ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਕੰਧ ਕੋਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭਸਮ ਪਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਮਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਵਨਤੋ ਭਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮੋ ਮੁਨਿਃ । ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਭਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਯੋਗ੍ਯਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਬਹਿਃ
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਅਥ ਗਤ੍ਵਾ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਰਮੇਯੋ ਯਮੋਦਿਤਃ । ਸਂਤਾਪਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਤਂ ਚ ਨਾਰਦੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਮੁਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਯਮ ਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹ ਤਿष੍ਠਸਿ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਸ਼ਿਵਭਸ੍ਮਸ੍ਥਿਤਮृਤਂ ਸ਼ੈਵਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆ।
ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਸਾਹਸੇਨ ਤਨੁਤ੍ਯਜਾਮ੍ । ਯਮਲੋਕੋ ਨ ਚਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਵਨੋਦਿਤਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਆਖੀ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਕੈਲਾਸਮਗਮਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਥੋ ਹਰਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਝੁਕ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੇ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਮਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਕੁਕ੍ਕੁਰਃ । ਭਸ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਮृਤਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਭਵਲੋਕਂ ਸ ਚਾਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਯਮਪੁਰੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।
ਅਥ ਮੁਖ੍ਯਗਣਾਵਿष੍ਟੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵੇਰਿਤਃ । ਆਨਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਪਾਦਪ੍ਰਣਤਂ ਦੇਵਾਯਾਥ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍ । ਆਹ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਂ ਗਣਮੇਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਓ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਣਃ ਸ਼੍ਵਾਨਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ-। ਅਤੁਲ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਗਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਸਮ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।
ਇਤਃ ਪਰਂ ਹਿ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁਚਰਿਤਾ?
ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੋਵਾਚ- ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਚ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪੁਰਾ ਕਥਮ੍ । ਰਰਕ੍ਸ਼ ਭਸ੍ਮ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਮੁਨੇ ਮਮ
ਸੁਚਿਸਮਿਤਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁਨੀ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਭਸਮ ਨੇ ਕਦੇ ਕਸ਼੍ਯਪ, ਜਮਦਗਨੀ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤੀ ਸੀ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਕਸ਼੍ਯਪਾਦਿਯੁਤਾ ਦੇਵਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮਭ੍ਯਾਗਮਨ੍ਗਿਰਿਮ੍ । ਸ਼ੋਕਰਂ ਨਾਮ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਗਿਰਿਮਧ੍ਯੇ ਸੁਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਕਸ਼੍ਯਪ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਸੋਕਾਰਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ ਤੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।
ਨਾਨਾਵਿਹਂਗਸਂਕੀਰ੍ਣਂ ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਵਾਸੁਦੇਵਾਸ਼੍ਰਯਂ ਰਮ੍ਯਮਪ੍ਸਰੋਗਣਸੇਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੰਛੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕਈ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਦਾ ਆਸਰਾ ਸੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਆਵਾਸ ਵਾਂਗ ਸੁਹਾਵਣਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਾਲ ਰੌਣਕ ਮਚੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਵਿਚਿਤ੍ਰਵृਕ੍ਸ਼ਸਂਵੀਤਂ ਸਰ੍ਵਰ੍ਤੁਕੁਸੁਮੋਜ੍ਜ੍ਵਲਮ੍ । ਤਥਾਵਿਧਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯੈਤੇ ਗਿਰਿਂ ਵਯਮਥਾਪਰੇ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਰੁੱਤਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਜਿਹੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਸ੍ਤੁਵਂਤਃ ਕੇਸ਼ਵਂ ਤਤ੍ਰ ਗਤਾਃ ਸ੍ਮ ਗਿਰਿਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਜ੍ਵਾਲਾਂ ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾਸ਼੍ਚ ਵਯਂ ਚ ਤਾਮ੍
ਉਥੇ ਅਸੀਂ ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਗਏ। ਉਥੇ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਲੌ ਵੇਖੀ ਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।
ਮਾਮੇਕਂ ਤੁ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਹ੍ਯਦਹਦ੍ਦੇਵਤਾ ਮੁਨੀਨ੍ । ਮਾਂ ਦਦਾਹ ਤਤਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਾ ਵਯਂ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੈਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਹੇ ਸੁਭਾਗੇ, ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਰਾਖ ਹੋ ਗਏ।
ਅਸ੍ਮਾਨੇਤਾਦृਸ਼ਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍ । ਕੇਨਾਪਿਕਾਰਣੇਨਾਸੌ ਗਤਵਾਨ੍ਪਰ੍ਵਤਂ ਚ ਤਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਬੜੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਵੀਰਭਦਰ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗੋ ਮਸ੍ਤਕਸ੍ਥਸ਼ਿਵਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਏਕਾਕੀ ਨਿਃਸ੍ਪृਹਃ ਸ਼ਾਨ੍ਤੋ ਹਾਹਾਸ਼ਬ੍ਦਮਥਾਸ਼ृਣੋਤ੍
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਰਾਖ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਿਵ, ਇਕੱਲਾ, ਮੋਹ-ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਹਾਹਾਕਾਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ।
ਅਥ ਚਿਂਤਾਪਰਸ਼੍ਚਾਸੀਨ੍ਮ੍ਰਿਯਮਾਣ ਸ਼ਵਧ੍ਵਨਿਃ । ਸ਼ਵਾਨਾਮਿਵਗਂਧਸ਼੍ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਤਨ੍ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਣੇ
ਫਿਰ, ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਲਾਸ਼ਾਂ ਵਰਗਾ ਬੂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।