ਜਯਂਤੀਂ ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਮਥਾਹਰਤ੍ । ਸ੍ਨਪਂਤ੍ਯਾ ਅਵ੍ਯਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲਤਾ ਲਈ ਹਲਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸਨਭੂषਣਾਨਿ ਮੁਨਿਰ੍ਦਦੌ । ਆਹ ਚੈਨਾਂ ਤਵਾਂਤੇष੍ਟਿਂ ਕਃ ਕਰੋਤਿ ਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਰਸਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੁ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਲੈ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਮੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਨੇ । ਪਿਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।'
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਅਵ੍ਯਯੇ ਗਚ੍ਛ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਦਧੀਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਵ੍ਯਯਾ, ਜੇ ਚਾਹੁਂਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ।"'
ਅਥ ਸਾ ਭੂषਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗੌਰਾਂਗੀਮਰ੍ਪਯਨ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੌਰਾਂਗੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਮਂਗਲਂਸੂਤ੍ਰਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਮੰਗਲਸੂਤਰ, ਹਲਦੀ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਫੁੱਲ, ਕੱਪੜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਕਂਕਤਿਕਾਂ ਚ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿਕ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੂਹ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮਾ ਸਾ ਪੁਰਂਧ੍ਰੀਭ੍ਯੋऽਖਿਲਂ ਦਦੌ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਂਤਮਿਵ ਚਾਨਲਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸਤੀ । ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੁਖੀ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮੁੰਹ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਾਦਯੋ ਦਿਸ਼ਾਂਪਾਲਾ ਮਾਤਰ੍ਮੇਦਿਨਿ ਭਾਸ੍ਕਰ । ਧਰ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਪਾਣਿਪੀਡਨਮਾਰਭ੍ਯ ਚੈਤਦਂਤਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਸੇਵਿਤੋ ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਦਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਿਤਯੇ ਮਮ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਪਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਪੁष੍ਪਕਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਮਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਮਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵੇਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਮਪ੍ਸਰੋਗੀਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਵਿਮਾਨਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾਕਂ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹਾਥ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵੇਹ ਨ ਚ ਪਾਪਂ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਸਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕੇ ਹਂਤ ਪਾਤਕਮ੍ । ਮृष੍ਟਮੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਿਂਤੁ ਪਾਤਕਮੇਵ ਚ
'ਉਥੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਰੋੜ ਯੁੱਗਾਂ ਜਿਤਨਾ ਪਾਪ ਸਹਿ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—but ਪਾਪ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਕਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦੀਪਾਜ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਨ ਵਾਪਿ ਨਰਕੇ ਪਾਤਃ ਸ਼੍ਵਾਨਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੌ ਜਨਮ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਕਃ ਕਥਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।'
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਸ੍ਯ ਪਾਤਕਂ ਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਥਮਾਹਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਰਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ ਸ਼੍ਵਾਨਤਾਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਦਧੀਚਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯ ਗਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਓਹੋ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਯ ਭਿਤ੍ਤਿਸਮੀਪੇ ਤੁ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਤੇ ਹ੍ਯਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਭਸ੍ਮਨਿ ਸ਼੍ਵਾ ਪਪਾਤਾਥ ਮਮਾਰ ਚ ਗਤੋ ਯਮਮ੍
ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਕੰਧ ਕੋਲ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭਸਮ ਪਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਉਸ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਉਥੇ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਯਮਃ ਸਂਪੂਜ੍ਯਾਵਨਤੋ ਭਵਾਨ੍ਪੁਣ੍ਯਤਮੋ ਮੁਨਿਃ । ਮਦ੍ਗੇਹੇ ਭਵਤਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਯੋਗ੍ਯਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਬਹਿਃ
ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ— ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਜਾ।
ਅਥ ਗਤ੍ਵਾ ਬਹਿਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਾਰਮੇਯੋ ਯਮੋਦਿਤਃ । ਸਂਤਾਪਾਵਸ੍ਥਿਤਂ ਤਂ ਚ ਨਾਰਦੋ ਦृष੍ਟਵਾਨਮੁਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਯਮ ਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।
ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਚ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਮਿਹ ਤਿष੍ਠਸਿ ਦੀਪ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਸ਼ਿਵਭਸ੍ਮਸ੍ਥਿਤਮृਤਂ ਸ਼ੈਵਂ ਜਾਨੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ— ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਉਂ ਖੜਾ ਹੈਂ, ਜਗਮਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆ? ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲਿਆ।
ਸ਼ੈਵਾਨਾਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਚਾਪਿ ਸਾਹਸੇਨ ਤਨੁਤ੍ਯਜਾਮ੍ । ਯਮਲੋਕੋ ਨ ਚਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸ਼ਿਵਾਜ੍ਞਾ ਸ਼ਿਵਨੋਦਿਤਾ
ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਯਮ ਦਾ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਪ ਆਖੀ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਮਾਭਾष੍ਯ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਕੈਲਾਸਮਗਮਨ੍ਮੁਨਿਃ । ਦਂਡਵਤ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਸ਼ਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦਥੋ ਹਰਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁਨੀ ਕੈਲਾਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਝੁਕ ਕੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਫਿਰ ਹਰੇ ਨੂੰ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ।
ਦੇਵ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਮਪੁਰਾਦ੍ਬਹਿਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਕੁਕ੍ਕੁਰਃ । ਭਸ੍ਮਨ੍ਯੇਵ ਮृਤਸ੍ਤਦ੍ਵਦ੍ਭਵਲੋਕਂ ਸ ਚਾਰ੍ਹਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਯਮਪੁਰੀ ਦੇ ਬਾਹਰ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਭਸਮ ਉੱਤੇ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲੋਕ ਦਾ ਹਕਦਾਰ ਹੈ।
ਅਥ ਮੁਖ੍ਯਗਣਾਵਿष੍ਟੋ ਵੀਰਭਦ੍ਰਃ ਸ਼ਿਵੇਰਿਤਃ । ਆਨਯਾਮਾਸ ਤਂ ਸ਼੍ਵਾਨਂ ਦਿਵ੍ਯਰੂਪਧਰਂ ਤਦਾ
ਫਿਰ, ਮੁੱਖ ਗਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਵੀਰਭਦਰ ਨੇ ਉਸ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਦਿਵਿਆ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਮਹੇਸ਼ਪਾਦਪ੍ਰਣਤਂ ਦੇਵਾਯਾਥ ਵ੍ਯਜਿਜ੍ਞਪਤ੍ । ਆਹ ਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰੋ ਦੇਵਂ ਗਣਮੇਨਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਮੇ
ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ। ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਇਸ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਓ।
ਤਥੇਤਿ ਚ ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਣਃ ਸ਼੍ਵਾਨਮੁਖੋऽਭਵਤ੍ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ-। ਅਤੁਲ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਮਯੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕੁੱਤੇ ਦੇ ਮੁੰਹ ਵਾਲਾ ਗਣ ਬਣ ਗਿਆ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਾਸੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭਸਮ ਦੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।