ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਨਾਨਾਮਂਗਲਵਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਗੀਤਕਸ੍ਯ ਚ
—ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨਾ—
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਅਤੀਤਂ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਦੀਰਿਤਮ੍
—ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਥ ਸ੍ਵਕਾਂ ਭੂषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍ । ਭੂषਾਭਾਵੇ ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਗਹਣੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਂ ਵੇਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਮੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਵਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭੂषਣਂ ਕਿਮੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਭ੍ਯਗਮਤ੍ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗਿਰਿਜਾਮਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸੂਤ੍ਰਕਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਧਵਾਯੈ ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂषਣਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਥਮ੍
ਮਾਤਾ, ਹਲਦੀ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਧਾਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਰ੍ਨ ਵਿਧਵਾ ਯਾਵਦ੍ਧਵਾਂਗਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾਪਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਆਦਾਹਾਤ੍ਸੂਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਨ ਚਾਨ੍ਯਦੇਹੋ ਮਦ੍ਭੂषਾਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਿਤਾ ਤੇ ਲਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਨ ਦਾ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਹਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਭੂषਣਾਦੌ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਚਿਰਂਜੀਵਿਤਮਿष੍ਯਤੇ । ਦੀਯਤੇ ਹਿ ਜਯਂਤ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਯੰਤੀ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀਂ ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਮਥਾਹਰਤ੍ । ਸ੍ਨਪਂਤ੍ਯਾ ਅਵ੍ਯਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲਤਾ ਲਈ ਹਲਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸਨਭੂषਣਾਨਿ ਮੁਨਿਰ੍ਦਦੌ । ਆਹ ਚੈਨਾਂ ਤਵਾਂਤੇष੍ਟਿਂ ਕਃ ਕਰੋਤਿ ਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਰਸਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੁ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਲੈ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਮੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਨੇ । ਪਿਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।'
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਅਵ੍ਯਯੇ ਗਚ੍ਛ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਦਧੀਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਵ੍ਯਯਾ, ਜੇ ਚਾਹੁਂਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ।"'
ਅਥ ਸਾ ਭੂषਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗੌਰਾਂਗੀਮਰ੍ਪਯਨ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੌਰਾਂਗੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਮਂਗਲਂਸੂਤ੍ਰਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਮੰਗਲਸੂਤਰ, ਹਲਦੀ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਫੁੱਲ, ਕੱਪੜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਕਂਕਤਿਕਾਂ ਚ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿਕ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੂਹ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮਾ ਸਾ ਪੁਰਂਧ੍ਰੀਭ੍ਯੋऽਖਿਲਂ ਦਦੌ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਂਤਮਿਵ ਚਾਨਲਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸਤੀ । ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੁਖੀ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮੁੰਹ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਾਦਯੋ ਦਿਸ਼ਾਂਪਾਲਾ ਮਾਤਰ੍ਮੇਦਿਨਿ ਭਾਸ੍ਕਰ । ਧਰ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'
ਪਾਣਿਪੀਡਨਮਾਰਭ੍ਯ ਚੈਤਦਂਤਮਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਵਾਙ੍ਮਨਃਕਰ੍ਮਭਿਰ੍ਭਰ੍ਤਾ ਸੇਵਿਤੋ ਯਦਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ
'ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਬੋਲੀ, ਮਨ ਤੇ ਕੰਮ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰੋ ਯਥਾ ਨ ਸ੍ਯਾਦਵਸ੍ਥਾਤ੍ਰਿਤਯੇ ਮਮ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮੇ ਪਤ੍ਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਯਾਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤ
'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਅਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਸੱਚ ਦੀ ਕਸਮ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਥ ਸ੍ਵਹਸ੍ਤਾਗ੍ਰਪੁष੍ਪਕਂ ਦ੍ਰੁਤਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍ । ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਾ ਜ੍ਵਲਨਂ ਦੀਪ੍ਤਮਥਾਪਸ਼੍ਯਦ੍ਵਿਮਾਨਕਮ੍
ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਾਲਾ ਫੁੱਲ ਜਲਦੀ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਤਪਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰ ਰਥ ਵੇਖਿਆ।
ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਮੁਤ੍ਕृष੍ਟਮਪ੍ਸਰੋਗੀਤਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਆਰੁਰੋਹ ਵਿਮਾਨਂ ਸਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਸਾਕਂ ਦਿਵਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਰਥ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਸਮੇਤ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ।
ਯਮਃ ਪ੍ਰਾਹਾਥ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਨਿਤਾਂ ਤਾਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮ੍ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗ ਏਵੇਹ ਨ ਚ ਪਾਪਂ ਤਵਾਸ੍ਤਿ ਵੈ
ਫਿਰ ਯਮ ਨੇ ਉਸ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਔਰਤ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਸਵਰਗ ਕਦੇ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਪ ਨਹੀਂ।'
ਕੋਟਿਦ੍ਵਯਸਮਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਰਕੇ ਹਂਤ ਪਾਤਕਮ੍ । ਮृष੍ਟਮੇਵ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਕਿਂਤੁ ਪਾਤਕਮੇਵ ਚ
'ਉਥੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਕਰੋੜ ਯੁੱਗਾਂ ਜਿਤਨਾ ਪਾਪ ਸਹਿ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੱਕਾ ਧੋਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ—but ਪਾਪ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।'
ਏਕਂ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯ ਦੀਪਾਜ੍ਯਭਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਨ ਵਾਪਿ ਨਰਕੇ ਪਾਤਃ ਸ਼੍ਵਾਨਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਭਵੇਤ੍
'ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦੇ ਦੀਵੇ ਦਾ ਘੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਇਕ ਪਾਪ ਧੁਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਨਾਲ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੌ ਜਨਮ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਨਾਂ ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਨਰਕਃ ਕਥਮ੍ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁੜ ਨਰਕ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।'
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਸ਼ਿਵਦ੍ਰਵ੍ਯਾਪਹਾਰਸ੍ਯ ਪਾਤਕਂ ਨੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਇਤ੍ਥਮਾਹਪੁਰਾ ਸ਼ਂਭੁਰਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਭਵੇਤ੍
ਯਮ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜੋ ਕੋਈ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਪਾਪ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖੀ ਸੀ। ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਥ ਸ ਸ਼੍ਵਾਨਤਾਮਾਪ੍ਯ ਸ਼ਤਾਬ੍ਦਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍ । ਦਧੀਚਮਂਦਿਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮृਤ੍ਯੋਰਾਸ੍ਯ ਗਤੋ ਹਿ ਸਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਕੁੱਤੇ ਦਾ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਓਹੋ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਮੌਤ ਦੇ ਮੁਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।