ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਗਂਤੁਂ ਮੁਨੇ ਵਦ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਕਾਲੋ ਵੈ ਵ੍ਯਤੀਤੋ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਕਮਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪੁਰਂ ਹਿਤਤ੍ । ਸ਼੍ਵੋ ਦਾਹਃ ਕਿਲ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਥੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਵੇਗੀ—ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਕਾਯਨਾਥਂ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਾਮਿ ਹੇ ਮੁਨੇ । ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੁ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮਭਾषਤ
ਅਵਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪਂਚੀ ਨਾਲਸਂਸ੍ਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਤੂੰ, ਵਿਪੰਚੀ, ਨਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੁਰ ਕੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਸ਼ਂ ਨष੍ਟਦ੍ਵਿਜਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਮੁਵਾਚਾਵ੍ਯਯਾਂ ਮੁਨਿਃ । ਰੋਦਨਂ ਨੇਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਅਵਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਂ ਯਦਿ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰਪੂਰੁषਸੇਵਨਮ੍ । ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰ।
ਤਵੋਪਪਾਤਕਵ੍ਰਾਤ ਨਾਸ਼ੋ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਾਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨੋਦਿਤਾ ਸਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਗਲਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਭੂषਣਾਂਜਨਧਾਰਣਮ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਔਰਤ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ, ਗਹਣੇ ਪਾਉਣਾ ਤੇ ਅੰਜਨ ਲਾਉਣਾ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਧੂਪਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਧਾਰਣਮ੍ । ਮਂਗਲਂ ਚ ਤਥਾ ਸੂਤ੍ਰਂ ਪਾਦਾਲਕ੍ਤਕਮੇਵ ਚ
—ਇਤਰ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਚਾਵਲ ਲਾਉਣਾ, ਸ਼ੁਭ ਧਾਗਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲੱਕ ਲਾਉਣਾ—
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਨਾਨਾਮਂਗਲਵਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਗੀਤਕਸ੍ਯ ਚ
—ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨਾ—
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਅਤੀਤਂ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਦੀਰਿਤਮ੍
—ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਥ ਸ੍ਵਕਾਂ ਭੂषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍ । ਭੂषਾਭਾਵੇ ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਗਹਣੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਂ ਵੇਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਮੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਵਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭੂषਣਂ ਕਿਮੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਭ੍ਯਗਮਤ੍ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗਿਰਿਜਾਮਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸੂਤ੍ਰਕਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਧਵਾਯੈ ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂषਣਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਥਮ੍
ਮਾਤਾ, ਹਲਦੀ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਧਾਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਰ੍ਨ ਵਿਧਵਾ ਯਾਵਦ੍ਧਵਾਂਗਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾਪਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਆਦਾਹਾਤ੍ਸੂਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਨ ਚਾਨ੍ਯਦੇਹੋ ਮਦ੍ਭੂषਾਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਿਤਾ ਤੇ ਲਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਨ ਦਾ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਹਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਭੂषਣਾਦੌ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਚਿਰਂਜੀਵਿਤਮਿष੍ਯਤੇ । ਦੀਯਤੇ ਹਿ ਜਯਂਤ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਯੰਤੀ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਯਂਤੀਂ ਸ ਜਗਾਮਾਥ ਤਯਾ ਦਤ੍ਤਮਥਾਹਰਤ੍ । ਸ੍ਨਪਂਤ੍ਯਾ ਅਵ੍ਯਯਾਯਾਸ੍ਤੁ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਜਯੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸਨੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਦ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਅਟੱਲਤਾ ਲਈ ਹਲਦੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤਃ ਸ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਵਸਨਭੂषਣਾਨਿ ਮੁਨਿਰ੍ਦਦੌ । ਆਹ ਚੈਨਾਂ ਤਵਾਂਤੇष੍ਟਿਂ ਕਃ ਕਰੋਤਿ ਨਿਯੁਂਕ੍ਸ਼੍ਵ ਤਮ੍
ਫਿਰ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਗਹਿਣੇ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੀ ਆਖਰੀ ਰਸਮ ਕੌਣ ਕਰੇਗਾ? ਜਿਸਨੂੰ ਚਾਹੁ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰ ਲੈ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਤ੍ਵਯੈਵ ਮੇ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਕ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਕਾਰਣਂ ਮੁਨੇ । ਪਿਤਾਸਿ ਸਰ੍ਵਂ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਯ ਨਮਸ੍ਤੇ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੁਨੀ ਜੀ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੋ, ਅੱਜ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਵਧੀਆ ਮੁਨੀ।'
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਦਗ੍ਧ੍ਵਾ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਹ । ਅਵ੍ਯਯੇ ਗਚ੍ਛ ਦਹਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ ਤ੍ਵਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਦਧੀਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਫਿਰ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਅਵ੍ਯਯਾ, ਜੇ ਚਾਹੁਂਦੀ ਹੈਂ ਤਾਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾ।"'
ਅਥ ਸਾ ਭੂषਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ । ਨਾਰਦਂ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਗੌਰਾਂਗੀਮਰ੍ਪਯਨ੍ਮਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਔਰਤ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਗੌਰਾਂਗੀ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਮਂਗਲਂਸੂਤ੍ਰਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਮਕ੍ਸ਼ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਕੁਸੁਮਾਨਿ ਚ ਵਾਸਾਂਸਿ ਕਸ੍ਤੂਰੀਚਂਦਨਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਬਹੁਤ ਨਾਜੁਕ ਮੰਗਲਸੂਤਰ, ਹਲਦੀ, ਅਖੰਡ ਚੌਲ, ਫੁੱਲ, ਕੱਪੜੇ, ਕਸਤੂਰੀ ਤੇ ਚੰਦਨ ਭੇਟ ਕੀਤੇ।
ਸੌਵਰ੍ਣਕਂਕਤਿਕਾਂ ਚ ਫਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਵਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਦਿਵਸ੍ਤ੍ਰਾਂਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਿਤ੍ਵਾ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਫਲ ਵੀ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੀ ਦੱਖਣਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਆਦਿਕ ਹਰ ਇਕ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਛੂਹ ਕੇ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।
ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰੀਤਿਕਾਮਾ ਸਾ ਪੁਰਂਧ੍ਰੀਭ੍ਯੋऽਖਿਲਂ ਦਦੌ । ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਭਿਰਾਕਾਸ਼ਂ ਦਹਂਤਮਿਵ ਚਾਨਲਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਲੈਣ ਲਈ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਔਰਤ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿਆਹੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਸੜ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰਿਃਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮਾਗਤ੍ਯ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਗ੍ਨੇਃ ਪੁਰਤਃ ਸਤੀ । ਇਦਂ ਪ੍ਰਾਹ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਂਜਲਿਃ ਪ੍ਰਹਸਨ੍ਮੁਖੀ
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਉਹ ਅੱਗ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਹੋਈ। ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇ ਮੁੰਹ 'ਤੇ ਹਾਸਾ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਹ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗੀ।
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਇਂਦ੍ਰਾਦਯੋ ਦਿਸ਼ਾਂਪਾਲਾ ਮਾਤਰ੍ਮੇਦਿਨਿ ਭਾਸ੍ਕਰ । ਧਰ੍ਮਾਦਯਃ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ृਣੁਧ੍ਵਂ ਮਮ ਭਾषਿਤਮ੍
ਅਵ੍ਯਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ ਤੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ, ਮਾਂ ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ, ਧਰਮ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।'