ਤ੍ਵਯੈਕਦਿਵਸੇ ਪੂਜਾ ਸ਼ਂਕਰਸ੍ਯ ਯਤਃ ਕृਤਾ । ਤਵ ਪਾਪਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਪ੍ਰਣष੍ਟਂ ਭਵਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੂੰ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।
ਸ੍ਥਿਤਾਨਾਮਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਫਲਂ ਨਰਕਪਾਤਨਮ੍ । ਵਰ੍षਕੋਟਿਦ੍ਵਯਂ ਵਿਪ੍ਰ ਸ਼੍ਵਾਨਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਪਾਪ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਫਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਹੈ: ਦੋ ਕਰੋੜ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਣਾ।
ਸ਼ਿਵਦੀਪਾਜ੍ਯਹਰਣਾਤ੍ਫਲਂ ਨਰਕਸੇਵਨਮ੍ । ਨਰਕੇ ਚ ਸ੍ਥਿਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ਼ਤਵਰ੍षਂ ਸੁਭੀषਣਮ੍
ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਦੀਵੇ ਤੋਂ ਘੀ ਲੈਣ ਦਾ ਫਲ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਰਹਿਣ ਹੋਵੇਗੀ।
ਕੁਂਭੀਪਾਕੇ ਚ ਕਾष੍ਠਤ੍ਵਂ ਭਸ੍ਮ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਦਸ਼ਕਂ ਤ੍ਵੇਵਂ ਕृਮਿਭੁਕ੍ਤਿਃ ਪਰਂ ਦਸ਼
ਕੁੰਭੀਪਾਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੱਕੜ ਬਣੇਗਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭਸਮ ਹੋਵੇਗਾ; ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਕੀੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਦੀਪਵਰ੍ਤਿਤ੍ਵਂ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਚ ਤਥਾ ਦਸ਼ । ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਮੇਧ੍ਯਪੁਰੀषੇषੁ ਮੂਤ੍ਰਰੇਤੋਹ੍ਰਦੇषੁ ਚ
ਫਿਰ ਉਹ ਦਸ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਦੀਵੇ ਦੀ ਬੱਤੀ ਬਣੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਫ, ਗੰਦਗੀ, ਪਿਸਾਬ ਤੇ ਵੀਰਯ ਦੇ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗਾ।
ਉਨ੍ਮਜ੍ਜ੍ਯ ਚ ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯਾਥ ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਵਿਣ੍ਮਲਭੋਜਨਮ੍ । ਤਤੋ ਨਰਕਸ਼ੇषੇਣ ਸ਼੍ਵਾਨਜਨ੍ਮਸ਼ਤਂ ਪਰਮ੍
ਉਥੇ ਉੱਭਰ-ਡੁੱਬ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕਫ ਤੇ ਮਲ ਖਾਏਗਾ; ਫਿਰ ਨਰਕ ਦੀ ਬਾਕੀ ਮਿਆਦ ਲਈ, ਉਹ ਸੌ ਵਾਰੀ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਵੇਗਾ।
ਯਮਵਾਕ੍ਯਮਿਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਨਿਪਪਾਤ ਚ । ਅਥ ਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਿਯਾ ਭਾਰ੍ਯਾ ਪਤਿਚਿਂਤਾਪਰਾਭਵਤ੍
ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਪਤੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਂਤਰੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਂ ਨਾਰਦੋऽਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਪਪਾਤਾਸੌ ਪਾਦਯੋਰਤਿਦੁਃਖਿਤਾ
ਇਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਨਾਰਦ ਆਇਆ; ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਨਾਰਦ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਤਾਮੁਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਮੁਨਿਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਗਤਾਯੁषਮਭਾषਤ । ਅਯਿ ਮੁਗ੍ਧੇ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਉਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਮੁਨੀ ਨੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਕਿਹਾ: 'ਹੇ ਮਾਸੂਮ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾ।'
ਭਰ੍ਤਾ ਤੇ ਹਿ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮृਤੋ ਬਂਧੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਨ ਰੋਦਿਤਵ੍ਯਂ ਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ਜ੍ਵਲਨਂ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ਸ੍ਵ ਭੋਃ
'ਤੇਰਾ ਪਤੀ, ਹੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਸਬੰਧੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ; ਤੂੰ ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਮਹਿਲਾ—ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ।'
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ- ਅਸ਼ਕ੍ਯਂ ਯਦਿ ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਗਂਤੁਂ ਮੁਨੇ ਵਦ । ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਕਾਲੋ ਵੈ ਵ੍ਯਤੀਤੋ ਨ ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜੇ ਮੈਂ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਦੱਸੋ, ਹੇ ਮੁਨੀ; ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੰਘ ਨਾ ਜਾਵੇ।'
ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਯੋਜਨਾਨਾਂ ਸ਼ਤਂ ਤ੍ਵੇਕਮਿਤਃ ਸ੍ਥਾਨਾਤ੍ਪੁਰਂ ਹਿਤਤ੍ । ਸ਼੍ਵੋ ਦਾਹਃ ਕਿਲ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਿਤਾ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਇਥੋਂ ਸੌ ਯੋਜਨ ਦੂਰ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ; ਕੱਲ੍ਹੇ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਵੇਗੀ—ਤੂੰ ਉਥੇ ਜਾ।'
ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਦੂਰਸ੍ਥਿਤਂ ਕਾਯਨਾਥਂ ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਾਮਿ ਹੇ ਮੁਨੇ । ਤਦ੍ਵਚਸ੍ਤੁ ਸਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤਾਮਭਾषਤ
ਅਵਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮੁਨੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੂਰ ਵੱਸਦੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਨਾਰਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਪਂਚੀ ਨਾਲਸਂਸ੍ਥਾ ਤ੍ਵਂ ਭਵ ਗਚ੍ਛਾਮ੍ਯਹਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਤਦਾ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਰਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਗਤਂ ਚ ਤਤ੍
ਤੂੰ, ਵਿਪੰਚੀ, ਨਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਹੀ ਰਹਿ; ਮੈਂ ਤੁਰ ਕੇ ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਜਲਦੀ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ।
ਦੇਸ਼ਂ ਨष੍ਟਦ੍ਵਿਜਸ੍ਥਾਨਂ ਤਾਮੁਵਾਚਾਵ੍ਯਯਾਂ ਮੁਨਿਃ । ਰੋਦਨਂ ਨੇਹ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਦਿ ਤਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਮੇष੍ਯਸਿ
ਉਹ ਥਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵਾਸ਼ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਅਵਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਇੱਥੇ ਰੋਣਾ ਨਹੀਂ।
ਪਾਪਂ ਯਦਿ ਕृਤਂ ਭਦ੍ਰੇ ਪਰਪੂਰੁषਸੇਵਨਮ੍ । ਏਤਦ੍ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਯੇ ਪੁਤ੍ਰਿ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰ
ਜੇ ਤੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਖ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾ ਪਿਆਰੀ, ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰ।
ਤਵੋਪਪਾਤਕਵ੍ਰਾਤ ਨਾਸ਼ੋ ਵਹ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਨਾਤ੍ । ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਨਾਰੀਣਾਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੋਪਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਛੋਟੇ-ਮੋਟੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਣ ਦਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵੈਕਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਨਾਰਦਵਾਕ੍ਯੇਨ ਨੋਦਿਤਾ ਸਾ ਵਚੋऽਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ। ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਿਂ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਨਾਨਂ ਮਂਗਲਸਂਸ੍ਕਾਰੋ ਭੂषਣਾਂਜਨਧਾਰਣਮ੍
ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਵੇਲੇ ਔਰਤ ਨੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ? ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ਼ਨਾਨ, ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ, ਗਹਣੇ ਪਾਉਣਾ ਤੇ ਅੰਜਨ ਲਾਉਣਾ—
ਗਂਧਪੁष੍ਪਂ ਤਥਾ ਧੂਪਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਤਧਾਰਣਮ੍ । ਮਂਗਲਂ ਚ ਤਥਾ ਸੂਤ੍ਰਂ ਪਾਦਾਲਕ੍ਤਕਮੇਵ ਚ
—ਇਤਰ, ਫੁੱਲ, ਧੂਪ, ਹਲਦੀ ਤੇ ਚਾਵਲ ਲਾਉਣਾ, ਸ਼ੁਭ ਧਾਗਾ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਲੱਕ ਲਾਉਣਾ—
ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਿਯੋਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਨਾਨਾਮਂਗਲਵਾਦ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣਂ ਗੀਤਕਸ੍ਯ ਚ
—ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ, ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਰੱਖਣਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੁਭ ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਗੀਤ ਸੁਣਨਾ—
ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਕृਤੇ ਪਾਪੇ ਤਤ੍ਪਾਪਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਅਤੀਤਂ ਪਾਤਕਂ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤਦੀਰਿਤਮ੍
—ਵਿਅਭਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਿਛਲੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਯਾਦਥ ਸ੍ਵਕਾਂ ਭੂषਾਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍ । ਭੂषਾਭਾਵੇ ਸ੍ਵਕੀਯੇਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਹਣੇ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਜੇ ਗਹਣੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਕਰੇ।
ਨਾਨ੍ਯਥਾ ਤਸ੍ਯ ਪਾਪਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਨਂ ਵੇਤਿ ਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍ । ਅਵ੍ਯਯੋਵਾਚ- ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਮੇ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਉਸ ਪਾਪ ਦਾ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਅਵਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰਾਂਗੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹਲਦੀ ਨਹੀਂ।
ਭੂषਣਂ ਕਿਮੁਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਨ ਹ੍ਯਸ੍ਤਿ ਕਿਂਚਿਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਗਹਣਿਆਂ ਦਾ ਕੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ? ਇਹ ਸਭ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸ਼ੁਭ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨਾਭ੍ਯਗਮਤ੍ਕੈਲਾਸਂ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍ । ਗਿਰਿਜਾਮਥ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਸੌ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੇਦਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਥੋੜੀ ਦੇਰ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੈਲਾਸ, ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਮੰਦਰ, ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਗਿਰਿਜਾ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਹਰਿਦ੍ਰਾ ਦੀਯਤਾਂ ਮਾਤਰ੍ਭੂषਣਾਨਿ ਚ ਸੂਤ੍ਰਕਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਵਿਧਵਾਯੈ ਮਯਾ ਕਿਂਚਿਦ੍ਭੂषਣਂ ਦੀਯਤਾਂ ਕਥਮ੍
ਮਾਤਾ, ਹਲਦੀ, ਗਹਣੇ ਤੇ ਧਾਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵਿਧਵਾ ਨੂੰ ਗਹਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਹਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਵੈ ਵੈਧਵ੍ਯਂ ਨੋਪਪਦ੍ਯਤੇ । ਨਾਰਦ ਉਵਾਚ- ਮਾਤਰ੍ਨ ਵਿਧਵਾ ਯਾਵਦ੍ਧਵਾਂਗਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਜੇ ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਧਵਾਪਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਤੀ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਔਰਤ ਵਿਧਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਆਦਾਹਾਤ੍ਸੂਤਕਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੌਭਾਗ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯੁਵਾਚ- ਨ ਚਾਨ੍ਯਦੇਹੋ ਮਦ੍ਭੂषਾਂ ਹਰਿਦ੍ਰਾਂ ਧਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਤਿ
ਚਿਤਾ ਤੇ ਲਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਨ ਦਾ ਅਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੁਭਾਗ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਾਰਵਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੇ ਗਹਣੇ ਜਾਂ ਹਲਦੀ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ।
ਭੂषਣਾਦੌ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤੇ ਚਿਰਂਜੀਵਿਤਮਿष੍ਯਤੇ । ਦੀਯਤੇ ਹਿ ਜਯਂਤ੍ਯੈਵ ਸਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਤ੍ਵਯੋਦਿਤਮ੍
ਗਹਣਿਆਂ ਆਦਿ ਦੇਣ ਨਾਲ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਭ ਜੋ ਤੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਯੰਤੀ ਹੀ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹੈ।