ਬਾਹੁਮੂਲਕੁਚਦ੍ਵਂਦ੍ਵ ਸ੍ਵਯੋਨਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਖਲਤੇ ਚੇਤੋ ਰੇਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਚ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਛਾਤੀ ਦਾ ਜੋੜ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਾਨੀ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੇ ਕਿਹਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ ਜਾਂ ਰਸ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਗृਹਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਸ੍ਵਗृਹਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਰੁਰੋਦ ਵੈ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੱਛਤਰੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਚ ਰੁਦਿਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਤੁਰ ਰਾਜਯੋਗਿਨਾਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਤੋਯਾਦ੍ਰਿ ਨਿਪਾਤਨਾਦਿਨਾ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਚੈਵੋਦ੍ਧਰਣਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਕੂਪਸ੍ਯਦਾਨੇਨ ਸਮਂ ਵਦਂਤਿ
ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੀਮਾਰ, ਰਾਜੇ, ਜੋਗੀ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਕੂੰਆ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੋऽਸੌ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਲਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਿਨਾ । ਸ਼ਰੀਰਸ਼ੋषਣਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਤਥਾ
ਹੁਣ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਬਾਲੇ ਨ ਚਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੋਚਿਤੇਨ ਵੈ । ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਵਾ ਯੇਨੇਤ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਏ ਬੱਚੀ, ਇਹ ਗ਼ਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਰੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਰੁੱਦੀ ਪਈਂ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨਾਥ ਨ ਸਾ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਹ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵਾਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਤਮਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮਥੋਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤੋਤ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਨਿਪਪਾਤ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ।
ਪਤਿਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿषਦ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਅਂਕਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ।
ਅਥ ਸਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵਾਸ਼ੁ ਵਸਨਂ ਪਰਿਮੁਚ੍ਯ ਤਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤੀ ਸ੍ਤਨੌ ਗੁਹ੍ਯਂ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ, ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਲਂਬ੍ਯ ਕਂਠੇ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਮਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਾਤਪਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਦੋ ਮਂਦਮਾਰੁਤਸਂਭਵਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਿੰਦਾ ਸੁਹਾਵਾਂ ਪਵਣ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਅਥ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ । ਪਿਤੁਰ੍ਵਾ ਮਾਤੁਰੁਚਿਤਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਵਾਥ ਗੁਰੋਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ— 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।'
ਅਸਂਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਵੈ । ਅਥ ਕਾਮਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਰਹਸ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਮੇਰੀ ਸੂਝ ਬੂਝ ਖੋਹ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਕਾਮੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ੍ਮਰਬਾਣਾਤੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਾਮੁਕਃ
ਮਨ ਦੀ ਮਾੜੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭੋ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਯਂ ਸੁਚਾਰੁ ਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਕਾਮਿਨੀਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨੋਚੇਦ੍ਯੋਨਿਮੁਖੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਰੋਮਾਂਚਸਂਭਵਃ
ਇਹ ਨਾਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਾਮੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਰੋਮਾਂਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਤਦੇਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਚਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕੁਚੌ ਯੋਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਛੂਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਸਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਰੂਪੇਵ ਮਂਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਭਵਤ੍ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗਾਢਮਾਨਨਂ ਚ ਚੁਚੁਂਬ ਹ
ਉਹ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੁਖ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਥ ਸਮਾਯੋਗੋ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਪ੍ਯਭੂਤ੍ । ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਯਯੌ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਥ
ਸਵੇਰੇ ਨਦੀ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕੌਰ੍ਮਂ ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਾਨਾਂ ਨਾਸ਼ਨਂ ਸ਼ਿਵਭਕ੍ਤਿਦਮ੍ । ਇਦਂ ਚ ਪਦ੍ਯਂ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍
ਉਸਨੇ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਪਦ ਵੀ ਸੁਣਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾ ਮਦ੍ਯਪਃ ਸ੍ਤੇਨਸ੍ਤਥੈਵ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ । ਕੌਰ੍ਮਂ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਵ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਪਾਤਕਾਤ੍ਤਤਃ
'ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਘਾਤੀ, ਸ਼ਰਾਬੀ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਜੇ ਕੂਰਮ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।'
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਪੌਰਾਣਿਕਮਭਾषਤ । ਮਯਾ ਕृਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨ ਚ ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿ ਕਾਚਨ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੇ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ।'
ਅਸ਼ੇषਪਾਪਸਂਦੋਹਨਾਸ਼ਨਂ ਤਦਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍ । ਪੌਰਾਣਿਕ ਉਵਾਚ- ਆਰਾਧਯ ਸ੍ਵਦੇਵੇਸ਼ਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
'ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਦੱਸ।' ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਲਾ ਆਖਣ ਲੱਗਾ— 'ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸ਼ੰਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ।'
ਤਸ੍ਯ ਸਂਪੂਜਨਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਸਰ੍ਵਂ ਪਾਪਂ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਪਾਪਮੇਵ ਤਮਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਜ੍ਞਾਨਦੀਪੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਾਪ ਨੂੰ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਪੂਜਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਸ੍ਤਾਘਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਜ੍ਞਾਨਪੂਜਾਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਨਰਕੇ ਪਤਨਂ ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਪੱਕਾ ਹੈ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਦ੍ਵਿਜੋ ਹ੍ਯਭਿਗਤਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਦ੍ਰੋਣਪੁष੍ਪਸਹਸ੍ਰੇਣ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਤਮ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਹਜ਼ਾਰ ਡ੍ਰੋਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਗृਹਂ ਜਗਾਮ ਚ ਤਤੋ ਭੋਜਨਂ ਕृਤਵਾਨਥ । ਵਿਹਾਯ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਗਾਮੇष੍ਟਾਂ ਭੁਵਂ ਤਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਘਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ; ਕਸ਼ਤਰੀ ਮਹਿਲਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੀ ਮਨਚਾਹੀ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਹਵਿष੍ਯਮਨ੍ਨਮਾਦਾਯ ਭੁਕ੍ਤ੍ਯਸ਼ਕ੍ਤੇਃ ਸ਼ਿਵਾਲਯਮ੍ । ਗਤ੍ਵਾ ਦੀਪਸ੍ਥਿਤਾਜ੍ਯੇਨ ਭੋਜਨਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਬਹਿਃ
ਹਵਿਸ਼ਯ ਅੰਨ ਲੈ ਕੇ, ਖਾਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦੀਵੇ ਵਿੱਚ ਘੀ ਪਾ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਖਾਣਾ ਖਾਇਆ।
ਅਥ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਯਮਲੋਕਂ ਜਗਾਮ ਵੈ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਤ੍ਵਯਾ ਕृਤਾਨਾਂ ਪਾਪਾਨਾਂ ਕੇषਾਂਚਿਨ੍ਨਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਹੀ ਪੂਰੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋਏ ਹਨ।