ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਤੂष੍ਣੀਂਭਾਵੋ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਗ੍ਰਤਃ । ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨਾਸੌ ਮਨਸੇਦਮਚਿਂਤਯਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਜਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵਲੋਂ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਅਨੇਨ ਸਂਗਮੋ ਮਹ੍ਯਂ ਯਥਾਭੂਯਾਤ੍ਤਥਾਵਿਧਿ । ਰੋਦਨਂ ਤੁ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਥਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਸਾਂਤ੍ਵਿਤੁਮ੍
ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਡੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਰੋਵਾਂਗੀ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਆ ਜਾਵੇ।
ਮਾਂ ਚ ਸਾਂਤ੍ਵਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਪਯਿष੍ਯਤਿ । ਅਹਮੁਤ੍ਤਿष੍ਠਮਾਨੈਵ ਦੋਰ੍ਲਤਾਕਂਠਸਂਗਿਨੀ
ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉੱਠਾਂਗੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਉਸਦੇ ਗਲ ਵਿਚ ਪਾ ਲਵਾਂਗੀ।
ਕੁਚਯੁਗ੍ਮੇਨ ਤਦ੍ਗਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਯਂਤੀ ਵਿਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ । ਗਤਭਾਨਾਂ ਹਿ ਮਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਨਿषਣ੍ਣਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਸਃ
ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿਆਂਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖੇਗਾ, ਆਪ ਹੀ ਕੋਲ ਬੈਠ ਜਾਵੇਗਾ।
ਉਤ੍ਸਂਗੇ ਮਾਮਕਂ ਦੇਹਂ ਨਿਧਾਸ੍ਯਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰਣੀਃ । ਅਚੇਤਨੇਵ ਵਸਨਮਪਾਸ੍ਯ ਰੁਦਤੀਵ ਚ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਰੱਖ ਲਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਬਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਲਾਹ ਦਿਆਂਗੀ ਤੇ ਰੋਣ ਵਾਲੀ ਵਾਂਗ ਰਵੱਈਆ ਕਰਾਂਗੀ।
ਸੁਸ੍ਨਿਗ੍ਧਂ ਰੋਮਰਹਿਤਂ ਪਕ੍ਵਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਦਲਾਕृਤਿ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯਾਮਿ ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਂ ਕਾਮਗੇਹਂ ਸੁਗਂਧਿ ਚ
ਮੈਂ ਉਹ ਥਾਂ ਵਿਖਾਵਾਂਗੀ ਜੋ ਨਰਮ, ਰੋਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪੱਕੀ ਪੀਪਲ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵਰਗੀ, ਸੁਗੰਧੀ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।
ਮਯੈਵ ਵਿਲੁਠਂਤ੍ਯਾਂਗੇ ਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਪਾਸ੍ਯਤੇ । ਵਿਲੁਪ੍ਯਮਾਨਸਂ ਤਸ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯੇ ਸ੍ਵਵਸ਼ਂ ਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਲੁੜਕਾਂਦੀ ਹਾਂ, ਉਸਦੇ ਕੱਪੜੇ ਮੈਂ ਲਾਹ ਦਿਆਂਗੀ। ਜਦ ਉਹ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਕਰ ਲਵਾਂਗੀ।
ਅਦृष੍ਟੌ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਦृष੍ਟੌ ਨੈਤਾਦृਸ਼ਂ ਭਵੇਤ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸਂਲਾਪੇ ਨੈਵ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਜਦ ਕੋਈ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮਨ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਣ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੇਖਣ ਸਮੇਂ ਮਨ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਲਾਪੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਹਾਸ੍ਯੋਕ੍ਤੌ ਨੈਵ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਹਾਸ੍ਯੋਕ੍ਤੌ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਨੈਵ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਜਿਹਾ ਮਨ ਹੁੰਦਾ, ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਹਾਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜਿਹਾ ਮਨ ਹੁੰਦਾ, ਛੂਹਣ ਤੇ ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਨੇ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯੋਨਿਦृष੍ਟੌ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍ । ਤਦ੍ਦृष੍ਟੌ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯੋਨਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇ ਨ ਤਾਦृਸ਼ਮ੍
ਛੂਹਣ ਸਮੇਂ ਜਿਹਾ ਮਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਜਨਾਨੀ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਸਮੇਂ। ਵੇਖਣ ਸਮੇਂ ਜਿਹਾ ਮਨ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਛੂਹਣ ਸਮੇਂ।
ਬਾਹੁਮੂਲਕੁਚਦ੍ਵਂਦ੍ਵ ਸ੍ਵਯੋਨਿਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਸ੍ਯ ਨ ਸ੍ਖਲਤੇ ਚੇਤੋ ਰੇਤਃ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਚ ਨੋ ਭਵੇਤ੍
ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ, ਛਾਤੀ ਦਾ ਜੋੜ ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਜਨਾਨੀ ਅੰਗ ਵੇਖਣ ਜਾਂ ਛੂਹਣ ਤੇ ਕਿਹਦੇ ਮਨ ਨਹੀਂ ਡੋਲਦਾ ਜਾਂ ਰਸ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਾ ਗृਹਮਭ੍ਯਗਾਤ੍ । ਸ੍ਵਗृਹਦ੍ਵਾਰਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮਂਦਂ ਮਂਦਂ ਰੁਰੋਦ ਵੈ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਐਸਾ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੱਛਤਰੀ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਈ।
ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਚ ਰੁਦਿਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋਈ, ਫਿਰ ਉਹ ਦਇਆਲੂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਸ੍ਤ੍ਰੀਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਤੁਰ ਰਾਜਯੋਗਿਨਾਂ ਵਿषਾਗ੍ਨਿਤੋਯਾਦ੍ਰਿ ਨਿਪਾਤਨਾਦਿਨਾ । ਦੁਃਖਸ੍ਯ ਚੈਵੋਦ੍ਧਰਣਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਕੂਪਸ੍ਯਦਾਨੇਨ ਸਮਂ ਵਦਂਤਿ
ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਔਰਤ, ਬੱਚੇ, ਬੁਜ਼ੁਰਗ, ਬੀਮਾਰ, ਰਾਜੇ, ਜੋਗੀ, ਜਾਂ ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਹਿਰ, ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨੀ ਜਾਂ ਦੁੱਖ ਹਟਾਉਣਾ, ਇਹ ਸਭ ਕੁੱਝ ਕੂੰਆ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਰਗਾ ਹੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰੋऽਸੌ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ । ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮੀਪਮਗਮਤ੍ਤਾਮੁਵਾਚ ਤਤੋ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇੰਝ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁਚੱਜਾ ਮਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਅਲਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਮਹਤਾ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਵਿਰੋਧਿਨਾ । ਸ਼ਰੀਰਸ਼ੋषਣਂ ਹ੍ਯੇਤਚ੍ਚਿਤ੍ਤਵਿਧ੍ਵਂਸਨਂ ਤਥਾ
ਹੁਣ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛੱਡ ਦੇ, ਜੋ ਇੱਥੇ ਵੀ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਮਨ ਵੀ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਯਜ ਸ਼ੋਕਮਿਮਂ ਬਾਲੇ ਨ ਚਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ੋਚਿਤੇਨ ਵੈ । ਸ਼ੋਕਸ੍ਯ ਕਾਰਣਂ ਕਿਂ ਵਾ ਯੇਨੇਤ੍ਥਂ ਰੁਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ
ਏ ਬੱਚੀ, ਇਹ ਗ਼ਮ ਛੱਡ ਦੇ। ਰੋਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ। ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਦੁੱਖ ਹੈ, ਜੋ ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਰੁੱਦੀ ਪਈਂ?
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਦ੍ਵਿਜੇਨਾਥ ਨ ਸਾ ਕਿਂਚਿਦੁਵਾਚ ਹ । ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵਾਪਤਦ੍ਭੂਮੌ ਤਮਦृष੍ਟ੍ਵੇਵ ਵੀਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ— ਜਦੋਂ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ। ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਵਾਂਗ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ ਤੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਦੀ ਰਹੀ, ਜਿਵੇਂ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਤਾਮਥੋਤ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਃ ਪਰਮਾਰ੍ਥਵਿਤ੍ । ਉਤ੍ਥਿਤੋਤ੍ਥਾਪਿਤਾ ਤੇਨ ਨਿਪਪਾਤ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਚਾ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੁੜ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ।
ਪਤਿਤਾਂ ਪਤਿਤਾਂ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨਿषਦ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਅਂਕਮਾਰੋਪਯਾਮਾਸ ਪ੍ਰਮਮਾਰ੍ਜ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਡਿੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਪ ਬੈਠ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਫੇਰ ਚੁੱਕਿਆ। ਫਿਰ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਪੂੰਝੀਆਂ।
ਅਥ ਸਾ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤੇਵਾਸ਼ੁ ਵਸਨਂ ਪਰਿਮੁਚ੍ਯ ਤਮ੍ । ਦਰ੍ਸ਼ਯਂਤੀ ਸ੍ਤਨੌ ਗੁਹ੍ਯਂ ਬਾਹੁਮੂਲੇ ਵਿਲੋਚਨੇ
ਫਿਰ ਉਹ ਕੁੜੀ, ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਕੱਪੜਾ ਢਿੱਲਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ, ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਤੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੇ ਨੀਵੇਂ ਹਿੱਸੇ ਵਿਖਾਈ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਆਲਂਬ੍ਯ ਕਂਠੇ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਸ੍ਤਨਾਭ੍ਯਾਮਸ੍ਪृਸ਼ਦ੍ਦ੍ਵਿਜਮ੍ । ਚਂਦ੍ਰਾਤਪਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼ਦੋ ਮਂਦਮਾਰੁਤਸਂਭਵਃ
ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਗਲੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਲਾ ਦਿੱਤੇ। ਚੰਨਣੀ ਰਾਤ ਦਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਵਹਿੰਦਾ ਸੁਹਾਵਾਂ ਪਵਣ ਚੱਲ ਪਿਆ।
ਅਥ ਚਿਂਤਾਪਰੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਨੈਵ ਕਾਰ੍ਯਮਿਦਂ ਮਮ । ਪਿਤੁਰ੍ਵਾ ਮਾਤੁਰੁਚਿਤਂ ਪਤ੍ਯੁਰ੍ਵਾਥ ਗੁਰੋਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਿਆ— 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਪਿਉ, ਮਾਂ, ਪਤੀ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ।'
ਅਸਂਬੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਮੇ ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਪਰੀਤਂ ਵਿਭਾਤਿ ਵੈ । ਅਥ ਕਾਮਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਰਹਸ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤਯੋਸ੍ਤਯੋਃ
ਮੇਰੀ ਸੂਝ ਬੂਝ ਖੋਹ ਗਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਉਲਟਾ ਹੀ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਲੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਜਾਗ ਪਈ।
ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਨਿਸ਼ਿਤੈਰ੍ਬਾਣੈਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਕਾਮੋ ਦੁਰਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਸ੍ਮਰਬਾਣਾਤੁਰੋ ਵਿਪ੍ਰਸ਼੍ਚਿਂਤਯਾਮਾਸ ਕਾਮੁਕਃ
ਮਨ ਦੀ ਮਾੜੀ ਇੱਛਾ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚੁਭੋ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੁਣ ਪ੍ਰੇਮੀ ਵਾਂਗ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਇਯਂ ਸੁਚਾਰੁ ਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਕਾਮਿਨੀਵ ਪ੍ਰਦृਸ਼੍ਯਤੇ । ਨੋਚੇਦ੍ਯੋਨਿਮੁਖੇ ਹ੍ਯਸ੍ਯਾਃ ਕਥਂ ਰੋਮਾਂਚਸਂਭਵਃ
ਇਹ ਨਾਰੀ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਕਾਮੀ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਉਸਦੇ ਅੰਗ ਤੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੀ ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਉੱਤੇ, ਰੋਮਾਂਚ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਸੀ?
ਤਦੇਤਸ੍ਯਾਃ ਕੁਚਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਕੁਚੌ ਯੋਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜੋऽਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਛੂਹਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਿੰਨ੍ਹ ਤੇ ਲੁਕਾਈ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਨਾਲ ਛੂਹ ਲਿਆ।
ਸਾਪਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਰੂਪੇਵ ਮਂਦਸ੍ਮਿਤਮੁਖਾਭਵਤ੍ । ਆਲਿਲਿਂਗ ਦ੍ਵਿਜਂ ਗਾਢਮਾਨਨਂ ਚ ਚੁਚੁਂਬ ਹ
ਉਹ ਵੀ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਵਰਗੀ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਮੁਖ ਤੇ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਜੱਫੀ ਪਾਈ ਤੇ ਉਸਦਾ ਮੁੰਹ ਚੁੰਮ ਲਿਆ।
ਤਯੋਰਥ ਸਮਾਯੋਗੋ ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਪ੍ਯਭੂਤ੍ । ਗਤੇ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪਸ਼੍ਚਾਦੇਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ। ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਦਿਨ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ—
ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਯਯੌ ਨਦੀਂ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਪ੍ਰਸਂਗਤਃ । ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਤ੍ਰ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਪੁਰਾਣਂ ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨਥ
ਸਵੇਰੇ ਨਦੀ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ। ਉਹ ਕੁੜੀ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਹੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਸੁਣਿਆ ਹੋਵੇ।