ਮੂਰ੍ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਹਣਂ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਗ੍ਰਹਣਂ ਵਾ ਕਥਂ ਸ਼੍ਰੁਤੇਃ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਪੁਂਸਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਵਸ੍ਤੂਨਾਂ ਧਾਰਣਾਰੋਹਣਾਦਿषੁ
'ਸਰੀਰ ਵਾਲਾ ਪਕੜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਕੜ ਸਕੀਦਾ ਹੈ?' ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਫੜਨ ਜਾਂ ਚੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ।'
ਗृਹਾਣੇਮਂ ਮਹਾਵੇਦਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਹਰਿਰਪ੍ਯਥ । ਨਮ੍ਰਕਰਸ਼੍ਚਾਸ਼ਕ੍ਤੇਰ੍ਹਿ ਪਤਨ੍ਨਿਵ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ
'ਇਹ ਮਹਾਨ ਵੇਦ ਲੈ।' ਫਿਰ ਹਰੀ ਨੇ ਉਹ ਲੈ ਲਿਆ। ਜਨਾਰਦਨ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਤਾਕਤ ਨਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਲਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਡਿੱਗ ਪਵੇ।
ਨ ਚ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਮਯਾ ਧਰ੍ਤੁਮਿਤਿ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਿਵਂ ਹਰਿਃ । ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਹਸ੍ਯ ਨਿਪਤੀ ਪਾਤ੍ਯਤੀਵ ਮਹਾਹ੍ਰਦੇ
ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦਾ।" ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਹੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਵੱਡੇ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਸੋਪਾਨਮਥਾਰੁਹ੍ਯ ਸ੍ਨਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਕੇਸ਼ਵ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਵੇਦੇ ਸੋਪਾਨਭੂਤੇ ਹਿ ਊਰੁਦਘ੍ਨੋਪਲਬ੍ਧਿਨਿ
ਉਸ ਪੌੜੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲੈ, ਕੇਸ਼ਵ। ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪੌੜੀ ਹੀ ਉਹ ਸਾਧਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਥੱਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਧਿਨਾ ਬਹਿਰੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਚੋਕ੍ਤਵਾਨ੍ । ਸ੍ਨਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਕਿਮਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਸ਼ਂਭੁਰਾਹ ਹਰਿਂ ਤਤਃ
ਉਥੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਹੁਣ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ?" ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਧ੍ਯਾਯਸੇ ਹृਦਯੇ ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ । ਹਰਿਰ੍ਨ ਕਿਂਚਿਦਿਤ੍ਯਾਹ ਤਮਥੋ ਸ਼ਂਭੁਰੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੇ ਕੁਝ ਹੋਵੇ। ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁਝ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੋਲਿਆ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨੇਨ ਸਂਸ਼ੁਦ੍ਧੋ ਵੇਤ੍ਸ੍ਯਸੇ ਪਰਮਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਦੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤਚ੍ਛਸ੍ਤਂ ਤਦ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਂ ਕਰਵਾਣ੍ਯਹਮ੍
ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਇਹ ਦਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੀਕ ਹੈ; ਇਹ ਰਾਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮੈਂ ਕਰਾਂਗਾ।
ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਸ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਿਤਭਸ੍ਮੈਕਂ ਨਖੇਨਾਦਾਯ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਪ੍ਰਣਵੇਨਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤਯਾ
ਦਧੀਚਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਭਸਮ ਨੂੰ ਨੱਖ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਤੇ ਓਸ ਨੂੰ ਓਂਕਾਰ ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ।
ਅਂਗੁਲਿਭ੍ਯਾਮੁਪਾਦਾਯ ਸ਼ਿਵਃ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੇਣ ਵੈ । ਹਰਿਮਸ੍ਤਕਗਾਤ੍ਰੇषੁ ਸਰ੍ਵੇष੍ਵਪਿ ਸਮਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਉਹ ਭਸਮ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪੰਜ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੰਤ੍ਰ ਉਚਾਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।
ਸ਼ਾਂਤਦृष੍ਟ੍ਯਾ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯਾਥ ਜੀਵੇਤ੍ਯਾਹ ਹਰਿਂ ਹਰਃ । ਧ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਕਿਂ ਤੇ ਹृਦਯੇ ਸ ਚ ਧ੍ਯਾਨਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਸ਼ਾਂਤ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਰਾ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਰਹੁ।" ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੋਚ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ਧृਦਯੇ ਦੀਪਂ ਦੀਰ੍ਘਾਕਾਰਮਤਿਪ੍ਰਭਮ੍ । ਹਰਿਰਾਹ ਸ਼ਿਵਂ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦੀਪੋ ਦृष੍ਟੋ ਮਯੇਤਿ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੰਮਾ ਤੇ ਬਹੁਤ ਚਮਕਦਾਰ ਦੀਵਾ ਵੇਖਿਆ। ਹਰੀ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਦੀਵਾ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।"
ਸ਼ਿਵਃ ਪ੍ਰਾਹ ਨ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਪਰਿਪਕ੍ਵਮਥੋ ਹਰੇ । ਭਸ੍ਮ ਭਕ੍ਸ਼ਯ ਤੇ ਜ੍ਞਾਨਂ ਸਮਗ੍ਰਂ ਸਂਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਹਜੇ ਪੂਰਾ ਪੱਕਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਹਰੀ। ਭਸਮ ਖਾ ਲੈ, ਤੇਰਾ ਗਿਆਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।"
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਭਕ੍ਸ਼ਯਿष੍ਯੇ ਸ਼ੁਭਂ ਭਸ੍ਮ ਸ੍ਨਾਤੋऽਹਂ ਭਸ੍ਮਨਾ ਪੁਰਾ । ਦृष੍ਟ੍ਵੇਸ਼੍ਵਰਂ ਭਕ੍ਤਿਗਮ੍ਯਂ ਭਸ੍ਮਾਭਕ੍ਸ਼ਯਦਚ੍ਯੁਤਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਮੈਂ ਇਹ ਸ਼ੁਭ ਭਸਮ ਖਾ ਲਵਾਂਗਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਡੋਲ ਹਰੀ ਨੇ ਭਸਮ ਖਾ ਲਈ।"
ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਤੀਵਾਸੀਤ੍ਪਕ੍ਵਬਿਂਬਸਮਦ੍ਯੁਤਿਃ । ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਮੁਕ੍ਤਾਫਲਵਰ੍ਣੋऽਭਵਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਉਥੇ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ: ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਪੱਕੇ ਬਿੰਬ ਫਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਰੰਗ ਸਾਫ ਮੋਤੀ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਤਃਪ੍ਰਭृਤਿ ਸ਼ੁਕ੍ਲੋऽਸੌ ਵਾਸੁਦੇਵਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਾਨ੍ । ਪੁਨਰ੍ਧ੍ਯਾਨਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੀਪਮਧ੍ਯੇ ਚ ਪੂਰੁषਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਦੀਵੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਫਟਿਕਸਂਕਾਸ਼ਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਸ਼ਿਵਮ੍ । ਵਰਦਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਹਸ੍ਤੇ ਵਾਮੇ ਚਾਭਯਦਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸਾਫ ਸਫਟਿਕ ਵਰਗੇ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਖੱਬੇ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਨ।
ਪਂਚਵਰ੍षੀਯਵਪੁषਂ ਸ਼ਰਚ੍ਚਂਦ੍ਰਾਯੁਤਦ੍ਯੁਤਿਮ੍ । ਮਾਣਿਕ੍ਯਕੁਂਡਲਂ ਹੇਮ ਦਾਮਜਾਲਵਿਭੂषਿਤਮ੍
ਉਹ ਪੰਜ ਸਾਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਦੱਸ ਲੱਖ ਸ਼ਰਦ ਚੰਦ੍ਰਮਿਆਂ ਵਰਗ ਚਮਕਦੇ, ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਦਿਸੇ।
ਰਤ੍ਨਾਂਗੁਲੀਯਸੁਭਗਂ ਬਾਹੁਕੋष੍ਠਸੁਭੂषਣਮ੍ । ਤਨੁਰਕ੍ਤੋष੍ਠਮਾਕਰ੍ਣ ਦੀਰ੍ਘਾਯਤਵਿਲੋਚਨਮ੍
ਉਹ ਕੀਮਤੀ ਅੰਗੂਠੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਨਾਲ, ਲਾਲ ਹੋਠ, ਕੰਨ ਮੋਢਿਆਂ ਤੱਕ, ਤੇ ਲੰਮੀਆਂ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ।
ਬਾਣਲੋਚਨਸਂਕਾਸ਼ਂ ਭਾਲਲੋਚਨਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਕਂਦਰ੍ਪਕਾਰ੍ਮੁਕਭ੍ਰਾਂਤਿਜਨਕਭ੍ਰੁਵਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਉਹ ਅਟੱਲ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੀਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਅੱਖ, ਤੇ ਭੰਵਾਂ ਕਾਮਦੇਵ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਵਾਂਗ ਭਰਮ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੋਨ੍ਨਤ ਸੁਚਾਰ੍ਵਂਗ ਨਾਸਮਚ੍ਛਕਪੋਲਕਮ੍ । ਮਂਦਸ੍ਮਿਤਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਂ ਬਾਲੇਂਦੁਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਵਿਭੁਮ੍
ਮੁਲਾਇਮ, ਉੱਚੀਆਂ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਲਤਾਂ, ਕਮਲ ਵਰਗ ਨੱਕ ਤੇ ਗਲ, ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਾਨ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰਾ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਵਰਗਾ ਰੂਪ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਿਸੇ।
ਵਿਜ੍ਞਾਨਰਕ੍ਤਵਸਨਂ ਵੇਦਕਲ੍ਪਿਤਨੂਪੁਰਮ੍ । ਵਾਮਾਂਗੁਲੀਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਮਤਿਪ੍ਰਣਵਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਉਹ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਚੋਲੀਆਂ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਵੇਦਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਗੁੰਗਰੂ ਪੈਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਉਂਗਲ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਅਟੱਲ ਓਂਕਾਰ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦृष੍ਟਵਾਨਥ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ । ਅਥਾਹ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਭੋ ਵਿष੍ਣੋ ਹृਦਿ ਦृष੍ਟਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਿਮੁ
ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਤਸੱਲੀ ਆ ਗਈ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਦੱਸ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਕੀ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?'
ਹਰਿਰਾਹ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਃ ਪੁਰੁषਃ ਸ਼ਾਂਤਵਿਗ੍ਰਹਃ । ਇਤ੍ਯੁਦੀਰ੍ਯ ਮਹਾਵਿष੍ਣੁਃ ਸ਼ਿਵਪਾਦੇ ਪਪਾਤ ਹ
ਹਰਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੀ ਉਹ ਪੁਰਖ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬੜਾ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ।' ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਮਹਾਵਿਸ਼ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਨ ਸ਼ਕ੍ਤਿਂ ਭਸ੍ਮਨੋ ਜਾਨੇ ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵਾ ਕੁਤਸ੍ਤਵ । ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਨਮਸ੍ਤੇऽਸ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਃ
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਭਸਮ ਦੀ ਤਾਕਤ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਅਸਰ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ? ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਹੀ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ।'
ਸਦਾਸ਼ਿਵ ਉਵਾਚ- ਵਰਂ ਵृਣੁ ਮਹਾਭਾਗ ਮਨਸਾ ਯਂ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ । ਸ਼ਿਵਵਾਚਮਥਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਹਰਿਰ੍ਵਵ੍ਰੇ ਵਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸਦਾ ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਵੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ ਲੈ।' ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ ਹਰਿ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗਿਆ।
ਹਰਿਰੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦਯੁਗਲੇ ਸ਼ਂਭੋ ਭਕ੍ਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸਦਾ ਮਮ । ਅਥ ਦਤ੍ਵਾ ਵਰਂ ਸ਼ਂਭੁਰਿਦਮਾਹ ਵਚੋ ਹਰਿਮ੍
ਹਰਿ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਮੇਰੀ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਦਾ ਭਗਤੀ ਬਣੀ ਰਹੇ।' ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਉਹ ਵਰ ਦੇ ਕੇ ਹਰਿ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਸਂਪਨ੍ਨੋ ਮਮ ਭਕ੍ਤੋ ਭਵਿष੍ਯਸਿ । ਦਧੀਚ ਉਵਾਚ- ਇਤ੍ਥਮੁਕ੍ਤਂ ਮਹਾਜ੍ਞਾਨਂ ਭਸ੍ਮਸਂਭਵਮਾਦਿਤਃ
'ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਭਗਤ ਬਣੇਂਗਾ ਤੇ ਭਸਮ ਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਂਗਾ।' ਦਧੀਚ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ ਦੇ ਮੂਲ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯੂਯਂ ਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਧਾਰਯਧ੍ਵਂ ਤਦਾਦਰਾਤ੍ । ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਸਂਸ੍ਤਦਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ
'ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਇਸਨੂੰ ਲਾਓ।' ਦੇਵਤੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗ ਪਏ, 'ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।'
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਪੁਣ੍ਯਾਖ੍ਯਾਨਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਵਿਮੁਕ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਯਾਤ੍ਯਸੌ ਸ਼ਾਂਕਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਹਾਣੀ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਕੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੋਵਾਚ- ਆਯੁष੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਂ ਭਸ੍ਮਾਸ਼ਨਂ ਦृष੍ਟਂ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਪਰਲੋਕਗਤਿਂ ਦਾਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਮੇਤਂ ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸ਼ੁਚਿਸਮਿਤਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਸਮ ਖਾਣ ਨਾਲ ਉਮਰ ਵਧਦੀ ਹੈ। ਦੱਸੋ, ਕੀ ਇਹ ਪਰਲੋਕ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ?'