ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਆਯੁष੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਹੇਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਹਿਨਃ । ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਇਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚੇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਵਾਸਿष੍ਠਵਂਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਂਜਯ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨੰਜਯ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਚਾਸੀਦ੍ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਾਸਾਮੇਕਾ ਤੁ ਸੁषੁਵੇ ਸ਼ਾਮਾਕਾਕਰੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਰਾਮ ਸੁਤਾਸ਼੍ਚਾਸਂਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਭਾਗਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਵਿषਮਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਨਿਆਇਕ ਵੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਵ ਵੈਰਬਂਧੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਨਰਾਣਾਮੇਕਜਾਤੀਨਾਂ ਵੈਰਂ ਨਿਯਤਮੇਵ ਤੁ
ਫਿਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੱਕਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਕਰੁਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਨਾਸ਼ਿਨਿਕਾ ਤਟੇ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਰਸਿਂਹਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਕਰੁਣਾ ਭਵਨਾਸ਼ਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਕਈ ਮੁਨੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨृਸਿਂਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਤੁ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਉਤ੍ਕृष੍ਟਫਲਿਤਂਵੀਰਮਾਨੀਤਂ ਰੂਪਗਂਧਵਤ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰੁਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾਦਾਯ ਵ੍ਯਜਿਘ੍ਰਤ੍ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਗਣਾਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਤਮਯੋਜਯਨ੍
ਕਰੁਣਾ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਭਵ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨ੍ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਪ੍ਯਤਃ । ਸ਼ਾਪਾਵਸਾਨਂ ਭਵਿਤਾ ਦਧੀਚੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੱਖੀ ਬਣ ਜਾ; ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਥ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਦਮਭਾषਤ । ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਤ੍ਵਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮੱਖੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਚੰਗੀ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਥਾ ਭੂਤੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਥੈਵਂਵਿਧਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜੋ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਤਦ੍ਵਧੇ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤੈਲਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਪਾਤਯਨ੍ । ਮृਤਂ ਪਤਿਮਥਾਦਾਯ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਔਰਤ—
ਤਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀਤ੍ਵਰੁਂਧਤੀ । ਅਮੁਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨੈਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਅਥਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਜਂ ਭਸ੍ਮ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮृਤਜਂਤੌ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਫਿਰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਤੋਂ ਰਾਖ ਦਿੱਤੀ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੀ।
ਮਂਦਵਾਯੁਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਭਸ੍ਮਨੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੱਖਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਬਣਾਈ; ਰਾਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਜ੍ਞਾਤਿਰੇਕੋ ਹ੍ਯਮਾਰਯਤ੍ । ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦੁਃਖਿਤਾ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ—
ਦਧੀਚਂ ਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਦਧੀਚੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਾ ਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍ । ਭਸ੍ਮੈਵ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
'ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਯੁ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਦੇਵਾਨਪਿ ਤਥਾਭੂਤਾਨ੍ਮਾਮਪ੍ਯੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾ ਜਂਤੁਂ ਜੀਵਯਾਮਿ ਤਵਾਨਘੇ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦਧੀਚੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗਾਮ । ਭਸ੍ਮਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਧਵਂ ਸੁਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਫਿਰ, ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹੇਸ਼ਸ੍ਯ ਕਰਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਦ੍ਵਿਸ਼ਾਪਃ ਕਰੁਣੋऽਭਵਤ੍ । ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਚ ਤਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਯਯੌ
ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਹੱਥ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਦਇਆਲੂ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਦਧੀਚਮਪਿ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਗृਹਮਾਨੀਯ ਭੋਜਨੇ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਾਮਾਸ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षਿਂ ਭੁਕ੍ਤਵਾਨਥ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਉਹ ਨੇਕ ਔਰਤ ਨੇ ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਖਾਣੇ ਲਈ ਲੈ ਆਈ; ਉਸ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਖਾ ਗਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਯਥ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰੇ ਕੋਟਿਸ਼ਿष੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤਾਃ । ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਯਾਤਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਭੋਜਨ ਕਰ ਲਿਆ, ਲੱਖਾਂ ਚੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ; ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦਧੀਚਂ ਤੁ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛੁਃ ਸ਼ਿਵਕਾਂਕ੍ਸ਼ਯਾ । ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ - ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤੁ ਪੁਰਾ ਜ੍ਞਾਨਂ ਨष੍ਟਮਾਸੀਨ੍ਮਹਾਮਤੇ
ਦਧੀਚੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ; ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: 'ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਤੁ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਵੈ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਕਾਮਾਤੁਰਾ ਵਯਮ੍ । ਤਥਾ ਚ ਧਰ੍षਿਤਾ ਦੇਵੀ ਵਿਵਾਹਕृਤਮਂਗਲਾ
'ਗੌਤਮ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਬੇਅਦਬੀ ਹੋਈ।'
ਤਾਂ ਵੈ ਕਾਮਯਮਾਨਾਨਾਂ ਨष੍ਟਂ ਜ੍ਞਾਨਮਭੂਚ੍ਚ ਨਃ । ਤਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਭੂਤਾ ਗਤਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਮੁਨਿਮ੍
'ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡਾ ਗਿਆਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਗਏ।'
ਸ ਉਵਾਚਾਧੁਨਾ ਸਰ੍ਵਮਪਨੇष੍ਯਾਮਿ ਵੋਮਲਮ੍ । ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮਂਤ੍ਰਿਤਂ ਸ਼ਂਭੁਨਾ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਲ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਹ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ.'
ਮਮਾਪਿ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿਸ਼ਾਂਤਯੇ । ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਭਸ੍ਮਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਬ੍ਰਹਮ-ਹਤਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਰਣ ਲਈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਭਸਮ ਦਿੱਤੀ।
ਅਥ ਤਦ੍ਵਚਨਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਵਯਂ ਵਿਕृਤਚੇਤਨਾਃ । ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਮਂਤ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਮਨ ਬਦਲ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਭਸਮ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਲਗਾਇਆ।
ਨਿਰ੍ਧੂਤਪਾਤਕਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਂਵृਤ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਹਿ । ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਜ੍ਜਾਨੀਮੋ ਭਸ੍ਮਸਾਮਰ੍ਥ੍ਯਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਸਾਡੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਭਸਮ ਦੀ ਅਜੋਕੇ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ।