ਕਰ੍ਣੋਪਰਿਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਨष੍ਟਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮੁਖਧਾਰਣੇ । ਕਂਠੇ ਚ ਧਾਰਣਾਤ੍ਕਂਠਭੋਗਾਦਿਕृਤਪਾਤਕਮ੍
ਕਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਇਆ ਪਾਪ, ਜਦੋਂ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਰਸਨਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਬਾਹੁਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਵਕ੍ਸ਼ਸਿ ਮਨਸਾ ਕृਤਮ੍ । ਨਾਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਪृष੍ਠੇ ਗੁਦਕृਤਂ ਤਥਾ
ਬਾਂਹਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛਾਤੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਮਨ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਜਿਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਠ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਿੱਛਲੇ ਮੂਲ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਪਾਪ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਯੋਰ੍ਧਾਰਣਾਦ੍ਰਾਮ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰ੍ਯਾਲਿਂਗਨਾਦਿਜਮ੍ । ਤਦ੍ਭਸ੍ਮਧਾਰਣਂ ਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰੈਵ ਤ੍ਰਿਪੁਂਡ੍ਰਕਮ੍
ਕੰਨਿਆਂ 'ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਣ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਸਮ ਦਾ ਤ੍ਰਿਪੁੰਡਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਸਾਰਥਕਤਾ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣੁਮਹੇਸ਼ਾਨਾਂ ਤ੍ਰਯ੍ਯਗ੍ਨੀਨਾਂ ਚ ਧਾਰਣਮ੍ । ਗੁਪ੍ਤ੍ਯੈ ਲੋਕਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਚ ਧਾਰਣਂ ਤੇਨ ਵੈ ਕृਤਮ੍
ਇਹ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੁ, ਮਹੇਸ਼ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਯਗਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧृਤਂ ਪਂਚਦਸ਼ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ਼ੁਦ੍ਧਂ ਭਸ੍ਮਾਭਿਮਂਤ੍ਰਿਤਮ੍ । ਕੋष੍ਠਯੁਗ੍ਮੇ ਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮੇ ਕੋष੍ਠੋਪਰਿ ਯੁਗੇ ਤਥਾ
ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭਸਮ, ਜਦੋਂ ਪੰਦਰਾਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਦੋਨੀਆਂ ਪਾਸਲੀਆਂ, ਦੋਨੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ, ਪਾਸਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਦਿ—ਤਾਂ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧਾਰਣਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਾਨਾਂ ਪੂਜਾਯੈ ਧਰ੍ਮਸਂਮਤਮ੍ । ਭਸ੍ਮਾਸ਼ਨਾ ਭਸ੍ਮਸ਼ਯ੍ਯਾ ਭਸ੍ਮੋਦ੍ਧੂਲਿਤਵਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਸਾਰੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਉਣ ਨੂੰ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਠੀਕ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਭਸਮ ਖਾਣਾ, ਭਸਮ 'ਤੇ ਸੌਣਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਭਸਮ ਨਾਲ ਰਗੜਨਾ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਨਾਃ ਸਦਾਪਾਪੈਰ੍ਮੁਚ੍ਯਂਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਆਦੌ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਦੀਕ੍ਸ਼ਾਯਾਂ ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਦীক্ষਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ, ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ ਆਯੁ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸਵੇ ਚ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਭੂਤਾਵੇਸ਼ੇऽਪਿ ਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍ । ਸਰ੍ਪਾਦਿਵਿषਹਾਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਾਧਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਦੇ ਵਸ ਵਿੱਚ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਪ ਆਦਿ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਇਹ ਸਭ ਲਈ ਸਾਧਨ ਹੈ।
ਅਪਿ ਵਾ ਵੈष੍ਣਵੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਅਥਵਾਪੀਤਰੋ ਜਨਃ । ਭਸ੍ਮਸ੍ਨਾਯੀ ਭਸ੍ਮਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰ੍ਮਸ੍ਵਧਿਕਰੋਤਿ ਵੈ
ਚਾਹੇ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੰਸ਼ ਦਾ, ਜੋ ਭਸਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਭਸਮ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਭਸ੍ਮਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮਾਦੌ ਮੇ ਭਸ੍ਮਾਯੁष੍ਯਂ ਹਿ ਕਸ੍ਯ ਵੈ । ਕਥਂ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਤੇ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਭਸਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਕਿਸ ਦੀ ਆਯੁ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੀ ਹੈ? ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਆਯੁष੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨੇ ਹੇਤੁਸ੍ਤ੍ਰਿਵਿਧਸ੍ਯਾਪਿ ਦੇਹਿਨਃ । ਪਾਪਘ੍ਨਂ ਸ਼ੀਤਮੁष੍ਣਂ ਚ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਾਚ੍ਛਿਵਪਦਪ੍ਰਦਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਯੁ ਵਧਾਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਇਸ ਦੇ ਸਪਰਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਠੰਡੀ ਅਤੇ ਗਰਮ ਦੋਵੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਦਰਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਤ੍ਰ ਤੇ ਕੀਰ੍ਤਯਿष੍ਯਾਮਿ ਚੇਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍ । ਆਸੀਦ੍ਵਾਸਿष੍ਠਵਂਸ਼੍ਯਸ੍ਤੁ ਧਨਂਜਯ ਇਤਿ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ: ਵਸੀਸ਼ਠ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨੰਜਯ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਸ਼ਤਂ ਚਾਸੀਦ੍ਰੂਪਲਾਵਣ੍ਯਸਂਯੁਤਮ੍ । ਤਾਸਾਮੇਕਾ ਤੁ ਸੁषੁਵੇ ਸ਼ਾਮਾਕਾਕਰੁਣਂ ਮੁਨੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੌ ਪਤਨੀਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਕਰਸ਼ਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਕਰੁਣਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਮੁਨੀ।
ਭਾਰ੍ਯਾਣਾਂ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਰਾਮ ਸੁਤਾਸ਼੍ਚਾਸਂਸ੍ਤਪਸ੍ਵਿਨਃ । ਪਿਤ੍ਰਾ ਵਿਭਾਗਸ੍ਤੇषਾਂ ਚ ਵਿषਮਃ ਪਰਿਕਲ੍ਪਿਤਃ
ਰਾਮ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਅਨਿਆਇਕ ਵੰਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭ੍ਰਾਤॄਣਾਂ ਚ ਤਦਾ ਹ੍ਯੇਵ ਵੈਰਬਂਧੋ ਮਹਾਨਭੂਤ੍ । ਨਰਾਣਾਮੇਕਜਾਤੀਨਾਂ ਵੈਰਂ ਨਿਯਤਮੇਵ ਤੁ
ਫਿਰ, ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਾ ਵੈਰ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਾਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੈਰ ਪੱਕਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਥਾਸੌ ਕਰੁਣੋ ਗਤ੍ਵਾ ਭਵਨਾਸ਼ਿਨਿਕਾ ਤਟੇ । ਨਾਨਾਮੁਨਿਗਣੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਨਰਸਿਂਹਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਫਿਰ ਕਰੁਣਾ ਭਵਨਾਸ਼ਿਨੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਗਿਆ, ਕਈ ਮੁਨੀ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।
ਨृਸਿਂਹਦਰ੍ਸ਼ਨਾਰ੍ਥਂ ਤੁ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਤੁ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਉਤ੍ਕृष੍ਟਫਲਿਤਂਵੀਰਮਾਨੀਤਂ ਰੂਪਗਂਧਵਤ੍
ਨਰਸਿੰਘ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ, ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਵਿਰਲੇ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਫਲ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਦਿੱਤਾ।
ਕਰੁਣਸ੍ਤੁ ਤਦਾਦਾਯ ਵ੍ਯਜਿਘ੍ਰਤ੍ਫਲਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਗਣਾਃ ਸ਼ਾਪੇਨ ਤਮਯੋਜਯਨ੍
ਕਰੁਣਾ ਨੇ ਉਹ ਫਲ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁੰਘਿਆ। ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸਮੂਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਭਵ ਪਾਪਾਤ੍ਮਨ੍ਵਰ੍षਾਣਾਂ ਸ਼ਤਮਪ੍ਯਤਃ । ਸ਼ਾਪਾਵਸਾਨਂ ਭਵਿਤਾ ਦਧੀਚੇਨ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ
ਹੇ ਪਾਪੀ, ਤੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਮੱਖੀ ਬਣ ਜਾ; ਇਹ ਸ਼ਾਪ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦਧੀਚੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।
ਅਥ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਮਿਦਮਭਾषਤ । ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾਤ੍ਵਮਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਮਾਂ ਸ਼ੁਭੇ ਪਾਲਯਸ੍ਵ ਭੋਃ
ਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮੱਖੀ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਚੰਗੀ ਜੀ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤਥਾ ਭੂਤੋ ਬਭ੍ਰਾਮ ਚ ਤਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਥੈਵਂਵਿਧਮਾਜ੍ਞਾਯ ਜ੍ਞਾਤਯਃ ਪਾਪਨਿਸ਼੍ਚਯਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਮੱਖੀ ਬਣ ਕੇ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਣ ਲੱਗਾ; ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜੋ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ—
ਤਦ੍ਵਧੇ ਯਤ੍ਨਮਾਸ੍ਥਾਯ ਤੈਲਮਧ੍ਯੇ ਹ੍ਯਪਾਤਯਨ੍ । ਮृਤਂ ਪਤਿਮਥਾਦਾਯ ਦੁਃਖਿਤਾ ਸਾ ਕृਸ਼ੋਦਰੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ, ਆਪਣਾ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ ਉਹ ਔਰਤ—
ਤਦ੍ਦੁਃਖਸ਼ਮਨਾਰ੍ਥਾਯ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀਤ੍ਵਰੁਂਧਤੀ । ਅਮੁਂ ਸਂਜੀਵਯਾਮ੍ਯਦ੍ਯ ਭਸ੍ਮਨੈਵ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਉਸ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਦੇਵੀ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੱਜ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਅਥਾਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਜਂ ਭਸ੍ਮ ਅਰੁਂਧਤ੍ਯੈ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਂਜਯੇਨ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਮृਤਜਂਤੌ ਤਥਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਫਿਰ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਅੱਗ ਦੀ ਹਵਨ ਤੋਂ ਰਾਖ ਦਿੱਤੀ; ਮੌਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਖ ਮਰੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਤੇ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੀ।
ਮਂਦਵਾਯੁਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਵ੍ਯਜਨੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ । ਉਦਤਿष੍ਠਤ੍ਤਤੋ ਜਂਤੁਰ੍ਭਸ੍ਮਨੋऽਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭਾਵਤਃ
ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਨੇ ਪੱਖਾ ਨਾਲ ਹੌਲੀ ਹਵਾ ਬਣਾਈ; ਰਾਖ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਜੀਵ ਉੱਠ ਗਿਆ।
ਤਤੋ ਵਰ੍षਸ਼ਤੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਜ੍ਞਾਤਿਰੇਕੋ ਹ੍ਯਮਾਰਯਤ੍ । ਮृਤੇ ਭਰ੍ਤਰਿ ਸਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਦੁਃਖਿਤਾ ਚ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਸੌ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਇੱਕ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ, ਉਹ ਨੇਕ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਔਰਤ—
ਦਧੀਚਂ ਨਾਮ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮਾਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਮੁਨਿਮ੍ । ਜਗਾਮ ਸ਼ਰਣਂ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਪੋਧਨਃ
ਦਧੀਚੀ ਨਾਮਕ ਮਹਾਨ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਤਪਸੀ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ—
ਤ੍ਰਿਯਾਯੁषਾ ਵਿਹੀਨਂ ਤੁ ਜਮਦਗ੍ਨਿਂ ਤਪੋਨਿਧਿਮ੍ । ਭਸ੍ਮੈਵ ਜੀਵਯਾਮਾਸ ਕਸ਼੍ਯਪਂ ਚ ਤਥਾਵਿਧਮ੍
'ਜਮਦਗਨੀ, ਜੋ ਤਪ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਆਯੁ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਵੀ ਇੰਝ ਹੀ ਜਿੰਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।'
ਦੇਵਾਨਪਿ ਤਥਾਭੂਤਾਨ੍ਮਾਮਪ੍ਯੇਤਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਰਾ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤੁ ਭਸ੍ਮਨਾ ਜਂਤੁਂ ਜੀਵਯਾਮਿ ਤਵਾਨਘੇ
'ਦੇਵਤੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਐਸੇ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ—ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿਤ੍ਰ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਰਾਖ ਨਾਲ ਜਿੰਦਾ ਕਰਾਂਗਾ।'
ਇਤ੍ਯੇਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਨ੍ਦਧੀਚੋ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਂ ਵੈ ਸ਼ਰਣਂ ਜਗਾਮ । ਭਸ੍ਮਾਭਿਮਂਤ੍ਰ੍ਯਾਥ ਕਰੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸਂਜੀਵਯਾਮਾਸ ਧਵਂ ਸੁਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੇ ਪਾਸ ਸ਼ਰਨ ਲਈ; ਫਿਰ, ਰਾਖ ਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਨੇਕ ਔਰਤ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।