ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗृਹਰਾਜੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹ
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਕਥਮੇਤੇ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਕੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਮਾਨੁषਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਪ੍ਯਗੋਚਰਃ
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।'
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਮੁਨਿਵੇषਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮੇਤੇ ਨृਪਸ੍ਤਥਾ । ਤਵਾਂਸ਼ੋ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚਾਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।'
ਏਨਾਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਘਵਮ੍
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ।' ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੰਦਰ ਆ।'
ਅਥ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਮਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਚਮਾਹ ਸੁਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਾ ਕਾਮਕृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਨਸਿ ਰਾਘਵ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ?' ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ।'
ਸੀਤਾ ਸਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਤਯਾ ਭਵਾਨ੍ । ਵਿਯੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਰਾ ਚਾਸੀਦਤੀਵ ਵਿਰਹਾਕੁਲਃ
'ਸੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਮਮਾਪਿ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਥਵਾ ਨ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਸਹਾਸਾਨ੍ਯਥ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯੂਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਰਾਣਿ ਚ
'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।' ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਆਖੇ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਮਭਦ੍ਰੋ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਗਂਤੁਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਆਨਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਤਮ ਸੰਯਮੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਮਰਬਾਣੇਨ ਪਦ੍ਮੇਨ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਰਘੁਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਅਨ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੇਵੀ ਪਦ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਵਨਪ੍ਰਿਯਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਦਮਾ, ਜੋ ਕਮਲ-ਵਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍ । ਅਥਵੇਪਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਗਤਿਂ ਨृਪਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਅਹੋऽਸ੍ਯ ਦ੍ਰਢਿਮਾਚਿਤ੍ਤੇ ਮਾਯਿਨੋऽਪ੍ਯ ਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ: 'ਵਾਹ, ਇਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀ ਢਿੱਲੀ ਮਜਬੂਤੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਧੈਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਹ ਨਿਯਤਂ ਤੇਨ ਰਾਮਃ ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਵਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛੇਹਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋऽਥ ਹਰਿਣਾ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਵਿਆਪਕ ਰਥ 'ਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਹਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸਹਨਾਰਾਯਣੋ ਯਯੌ । ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਦੂਦਧਿਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕ-ਅਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ਗੌਤਮੀਤਟੇ
ਫਿਰ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ 'ਚ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀਨ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਯੂਯਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਕਥਂਚਨ
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।' ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।'
ਅਥ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦਿਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਧਰ੍ਮਤ੍ਯਾਗੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਮ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਯਦਿ । ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਉਵਾਚ- ਅਮਾਯਾਂ ਗ੍ਰਹਣੇ ਤੀਰ੍ਥੇ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇऽਥ ਸਂਕ੍ਰਮੇ
'ਰਾਮ, ਜੇ ਸ੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਮ ਦੀ ਛੱਡ ਹੋਵੇਗੀ।' ਸ਼੍ਰੀਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਗ੍ਰਹਣ, ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ—'
ਵ੍ਯਤੀਤਂ ਯਦਿ ਚੇਚ੍ਛ੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਭਗਵਨ੍ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਪੁਨਃ । ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪੁਨਰ੍ਨੈਵ ਕੁਰ੍ਯਾਦਿਤਿ ਵਚਸ੍ਤਵ
'ਜੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸ੍ਰਾਧ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੋਵੇ, ਭਗਵਾਨ, ਕੀ ਫਿਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਨਿੱਤ ਸ੍ਰਾਧ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।'
ਯਥਾ ਮਮੈਵ ਮਾਤॄਣਾਂ ਮਰਣੇ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਅਸ਼ੌਚੇ ਚ ਸਮਾਯਾਤੇ ਨਿਤ੍ਯਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨ ਵੈ ਕृਤਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੀ ਮਾਵਾਂ ਦੇ ਮਰਨ ਸਮੇਂ, ਅਸ਼ੌਚ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਿੱਤ ਸ੍ਰਾਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਵ੍ਯਤੀਪਾਤਾਦਿਕਾਲੇषੁ ਕृਤਂ ਤੁ ਵਚਨਾਤ੍ਤਵ । ਵਸਿष੍ਠ ਉਵਾਚ- ਏਤੇ ਹਿ ਮੁਨਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤਥਾ ਸ਼ਂਭੁਰਯਂ ਦ੍ਵਿਜਃ
'ਪਰ ਗ੍ਰਹਣ ਆਦਿ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਸ੍ਰਾਧ ਕੀਤਾ ਸੀ।' ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਸਭ ਮੁਨੀ, ਤੇ ਇਹ ਸ਼ੰਭੂ ਵੀ, ਇੱਥੇ ਹਨ।'
ਏਤਨ੍ਮੁਖਾਦਸ਼ੇषੇਣ ਨਿਰ੍ਣਯਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਸਹ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਂਭੁਮਬ੍ਰੁਵਨ੍
'ਇਸਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਪੂਰੀ ਫੈਸਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।' ਫਿਰ, ਸਭ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਮੁਨੀ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਵਦਾਸ੍ਮਾਕਮਸ਼ੇषਂ ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯ ਮਹਾਨਸਿ । ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਤ੍ਯਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਚ੍ਚ ਵੈ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪੁਨਃ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮੇਵ ਚ
'ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਵੱਡੇ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਦੱਸੋ।' ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜੋ ਸ੍ਰਾਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਸੂਤਕੇ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਵਿਘ੍ਨੇषੁ ਚ ਵਦਾਮ੍ਯਹਮ੍ । ਮਾਸਿਕਾਨ੍ਯੁਦਕੁਂਭਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਾਨਿ ਸਕਲਾਨਿਚ
'ਜਦ ਸੂਤਕ ਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਮੈਂ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਾਸਿਕ ਜਲ-ਕੁੰਭ ਵਾਲੇ ਸ੍ਰਾਧ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ—'
ਪ੍ਰਤਿਸਾਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸੂਤਕਾਨਂਤਰਂ ਵਿਦੁਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਨ੍ਯਨ੍ਯਾਨਿ ਯਾਵਂਤਿ ਸੂਤਕੇ ਵਿਘ੍ਨਸਂਭਵੇ
'ਸਾਲਾਨਾ ਸ੍ਰਾਧ ਸੂਤਕ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨੇ ਹੋਰ ਸ੍ਰਾਧ ਸੂਤਕ ਜਾਂ ਰੁਕਾਵਟ ਆਉਣ ਕਰਕੇ ਛੱਡੇ ਗਏ—'
ਅਨਂਤਰਂ ਹਿ ਕਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸਰ੍ਵਾਣੀਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਮਾਸਿਕਾਨਿ ਸਮਸ੍ਤਾਨਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਪ੍ਰਾਤ੍ਯਬ੍ਦਿਕਂ ਤਥਾ
ਫੌਰਨ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਸਾਰੇ ਮਹੀਨੇ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਤੇ ਸਾਲਾਨਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਵੀ।
ਸੂਤਕਾਨਂਤਰਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਘ੍ਨੇऽਨ੍ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਯਤੋਨ੍ਯਥਾ । ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ਼ੁਭਮਿਚ੍ਛਤਾ
ਸੂਤਕ ਮਿਟਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਭ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕਰੇ।