ਸ਼ਂਭੁਵਾਕ੍ਯਾਦਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਗਿਰਿਕਰ੍ਣੀਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਮਲ੍ਲਿਕਾਂ ਮਾਰੁਤਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਹਾੜੀ ਕੰਨ, ਤੁਲਸੀ, ਮੱਲਿਕਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਵੀ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰਂਬੁਜੈਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਫੁਟਜਲੈਰਪਿ । ਪੂਜਯਂਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਅੰਬuja ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦਂ ਖੇऽਥ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਘੋषਂ ਲਂਬਕੂਰ੍ਚੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ, ਲਟਕਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਮਨਸਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕ ਏष ਇਤਿ ਨਾਰਦਃ । ਸ ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪਾਦੇ ਸ਼ਂਭੋਰਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੈਵੀਂ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਜਾਪ ਮਨਸਾ ਮੁਨਿਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਾਦ੍ਯਸਫਲਂ ਮਮ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਵਂਦ੍ਯਂ ਚਾਗਮ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਪਦਮ੍ । ਨਾਰਦਂ ਤਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮੈਵਂ ਵਦੇਤਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਮੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ।'
ਯਥਾ ਚ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਤਥਾ ਮੇ ਕੁਰੁ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਗਮਨਮਲ੍ਪਤਃ
'ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਥ ਸ ਤ੍ਵਰਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਅਥ ਸਤ੍ਵਰਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰਾਦਾਯਾਰ੍ਘੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਜੋ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਸੀ।
ਕਮਲਾਸਹਿਤੋ ਯੋਗੀ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਾਰਦਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਨਮੋਨਮੋ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸ਼ਂਕਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦੀਰਯਨ੍ । ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
'ਨਮੋ ਨਮੋ, ਨਮੋਸਤੁ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ,' ਐਸਾ ਉਚਾਰ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਪ੍ਰਾਵੇਸ਼ਯਦਮੇਯਾਤ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍ । ਗृਹਰਾਜੇ ਤਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਨਾਰਾਯਣ ਉਵਾਚ ਹ
ਅਪਾਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਬਚਨ ਆਖਿਆ।
ਕਥਮੇਤੇ ਸਮਾਯਾਤਾਃ ਕੋऽਯਂ ਰਾਜਾ ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਅਮਾਨੁषਪ੍ਰਵੇਸ਼ੋऽਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੈਰਪ੍ਯਗੋਚਰਃ
'ਇਹ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਏ? ਇਹ ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ ਕੌਣ ਹੈ? ਇਹ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿਕ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।'
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਮੁਨਿਵੇषਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਮੇਤੇ ਨृਪਸ੍ਤਥਾ । ਤਵਾਂਸ਼ੋ ਨृਪਤਿਸ਼੍ਚਾਯਂ ਰਾਮਚਂਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਤਾਪਵਾਨ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਮੁਨੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਇਹ ਰਾਜਾ ਵੀ ਇਥੇ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹ ਰਾਜਾ ਰਾਮਚੰਦ੍ਰ ਤੇਰਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ, ਬੜਾ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।'
ਏਨਾਂ ਸਂਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਪਤ੍ਨੀਂ ਤਵ ਕੇਸ਼ਵ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਿ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਵਿਸ਼ੇਤ੍ਯਾਹ ਰਾਘਵਮ੍
'ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕੇਸ਼ਵ।' ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਠੀਕ ਹੈ,' ਤੇ ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਅੰਦਰ ਆ।'
ਅਥ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯ ਭਵਨਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਵੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਨਮਸ੍ਯ ਚ । ਵਿਨਯਾਵਨਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਾਚਮਾਹ ਸੁਚਾਰਿਣੀਮ੍
ਫਿਰ, ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਮਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਬਚਨ ਆਖਣ ਲੱਗਾ।
ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਵਦ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਤੁ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਸ਼੍ਰੀਦੇਵ੍ਯੁਵਾਚ- ਤ੍ਵਂ ਯੁਵਾ ਕਾਮਕृष੍ਟਸ਼੍ਚ ਰੂਪਵਾਨਸਿ ਰਾਘਵ
'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ?' ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੈਂ, ਰਾਘਵ।'
ਸੀਤਾ ਸਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਂਗੀ ਤਵ ਪਤ੍ਨੀ ਤਯਾ ਭਵਾਨ੍ । ਵਿਯੁਕ੍ਤੋऽਸ੍ਤਿ ਪੁਰਾ ਚਾਸੀਦਤੀਵ ਵਿਰਹਾਕੁਲਃ
'ਸੀਤਾ, ਜੋ ਹਰ ਅੰਗ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ।'
ਮਮਾਪਿ ਵਦ ਸਰ੍ਵਂ ਤਦਥਵਾ ਨ ਚ ਲਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਸਹਾਸਾਨ੍ਯਥ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਯੂਨਾਂ ਚਿਤ੍ਤਹਰਾਣਿ ਚ
'ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਾਵੇਂਗਾ।' ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਬਚਨ ਆਖੇ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਰਾਮਭਦ੍ਰੋ ਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ । ਨਿਰ੍ਗਂਤੁਂ ਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤਤ੍ਰ ਆਨਮ੍ਯ ਤਨ੍ਮੁਖਾਂਬੁਜਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਤਮ ਸੰਯਮੀ ਰਾਮ ਨੇ ਉਥੋਂ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਉਸਦੇ ਮੁਖ ਕਮਲ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ।
ਸ੍ਮਰਬਾਣੇਨ ਪਦ੍ਮੇਨ ਸਂਪੀਡ੍ਯ ਰਘੁਸ਼ੇਖਰਮ੍ । ਅਨ੍ਵੇਵ ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਦੇਵੀ ਪਦ੍ਮਾ ਪਦ੍ਮਵਨਪ੍ਰਿਯਾ
ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਮਲ-ਤੀਰ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਮੁਖੀਆ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਪਦਮਾ, ਜੋ ਕਮਲ-ਵਨ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਵੀ ਨਿਕਲ ਪਈ।
ਏਕਪਤ੍ਨੀਵ੍ਰਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਤੇ ਸਮੁਪਾਗਮਨ੍ । ਅਥਵੇਪਿਤਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਸ੍ਖਲਤ੍ਪਦਗਤਿਂ ਨृਪਮ੍
ਰਾਮ ਦੇ ਇਕ ਪਤਨੀ ਵਾਲੇ ਵਚਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਆਏ, ਜਿਸਦਾ ਸਾਰਾ ਸਰੀਰ ਕੰਪ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੈਰ ਵੀ ਥਿਰ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਪਰਮਂ ਗਤੌ । ਅਹੋऽਸ੍ਯ ਦ੍ਰਢਿਮਾਚਿਤ੍ਤੇ ਮਾਯਿਨੋऽਪ੍ਯ ਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਃ
ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਹੋਇਆ: 'ਵਾਹ, ਇਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿੰਨੀ ਢਿੱਲੀ ਮਜਬੂਤੀ ਹੈ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।'
ਧੈਰ੍ਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਹ ਨਿਯਤਂ ਤੇਨ ਰਾਮਃ ਸੁਕੀਰ੍ਤਿਮਾਨ੍ । ਸਰ੍ਵਤਃ ਸ਼ਿਵਮੇਵਾਸ੍ਯ ਨਾਸ਼ਿਵਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਇਥੇ, ਉਸ ਦੀ ਅਟੱਲ ਹਿੰਮਤ ਵੇਖੋ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਰਾਮ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕੀਰਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੰਗਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਮਾੜਾ ਨਹੀਂ।
ਅਥ ਰਾਮੋ ਵਚਃ ਪ੍ਰਾਹ ਗਚ੍ਛੇਹਂ ਭਗਵਨ੍ਪ੍ਰਭੋ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤੋऽਥ ਹਰਿਣਾ ਪੁष੍ਪਕੇਣ ਸ ਰਾਘਵਃ
ਫਿਰ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ।' ਹਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਘਵ ਵਿਆਪਕ ਰਥ 'ਚ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਮੁਨਿਃ ਸਹਸ਼ਂਭੁਸ਼੍ਚ ਸਹਨਾਰਾਯਣੋ ਯਯੌ । ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਗਤਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤਤਃ ਸ੍ਵਾਦੂਦਧਿਂ ਗਤਃ
ਉਹ ਮੁਨੀ, ਸ਼ੰਭੂ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲੋਕ-ਅਲੋਕ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉੱਥੋਂ ਮਿੱਠੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ।
ਤਤੋ ਦ੍ਵੀਪਸਮੁਦ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਜਂਬੂਦ੍ਵੀਪਂ ਪੁਨਰ੍ਗਤਃ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਨ੍ਗੌਤਮੀਤਟੇ
ਫਿਰ, ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਕੇ, ਉਹ ਜੰਬੂਦਵੀਪ 'ਚ ਮੁੜ ਆਇਆ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਗੌਤਮੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ।
ਅਥ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੋ ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਃ । ਸ਼ਿष੍ਯੈਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਪਰਿਵृਤਃ ਪੁष੍ਪਕਂ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਮੁਨੀ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪੂਸ਼ਪਕ ਰਥ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤ੍ਰ ਰਾਮਂ ਮਹਾਬਾਹੁਂ ਸ਼ਿਵਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀਨ੍ । ਯਥਾਵਤ੍ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਾਨੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ
ਉਥੇ, ਮਹਾਬਲੀ ਰਾਮ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਮਮਾਸ਼੍ਰਮਪਦੇ ਯੂਯਂ ਭੋਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਰਾਮਸ੍ਤੁ ਮਨ੍ਵਾਕ੍ਯੇਨ ਤਥੇਤ੍ਯਾਹ ਕਥਂਚਨ
'ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਚ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ।' ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ।'
ਅਥ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਹਾਨਦ੍ਯਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਾਦਿਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਂ ਤਦਾ ਰਾਮਂ ਵਸਿष੍ਠੋ ਵਾਕ੍ਯਮੁਕ੍ਤਵਾਨ੍
ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਨਦੀ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਰਾਮ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।