ਵਿਪ੍ਰਲਾਪਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸਕ੍ਤੇਃ ਕृਤੋ ਨੋਸ੍ਮਦ੍ਵਚਃ ਕृਤਮ੍ । ਅਥ ਕੋਪਪਰਾਚ੍ਛਂਭੋਰਾਨਨਾਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦੀ ਬਕਬਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾਪਿ ਕਰਾਲਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤੁ ਮੁਨੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਸਸਾਦਾਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤੀ । ਰਾਮੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਮੋਚਯਾਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ; ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਵਾਂਗਾ।'
ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਪਕੇਣੈਵ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਣਂ ਚ ਧਨੁषਾ ਯੋਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਰਾਘਵਃ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ; ਪਰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸ਼ਂਭੁਰਪ੍ਯਤਿਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਪੁਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਨ ਚਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਗृਹਮਾਰ੍ਗਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕਾਲੋਕ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਯੋषਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਵਦਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਇਤੋ ਗਤੇਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਮੋਭਾਗਂ ਗਿਰੇਰਿਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੋਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਭਾਗ ਵੱਲ।'
ਰਾਮੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਃ ਕष੍ਟਮਿਤ੍ਯਭਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਤੁਲਂ ਦਦੌ
ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਾਮਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਯਯਾਵਨੁ । ਤਮੋਮਯੀ ਮਹਾਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕਟਾਹਾਂਤਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੋਟਿਤਃ । ਮਹਾਰਜਤਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਤਮੋਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ ਰਾਮ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਾਚਿਂਤ੍ਯ ਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਮੇष ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕੀ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ?'
ਕਿਂਵਾ ਨੋ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਉਤ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਕੁਲੇष੍ਵੇਵ ਸ ਰਾਮੇषੁ ਮੁਨਿष੍ਵਥ
'ਕੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ?' ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਰਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਰਾਘਵੈਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾ ਮਯਾ ਮਾਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨੈਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਘਵ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਰਾਯਣੀਯਮੇਤਤ੍ਤੁ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਉष੍ਣਸ਼ੀਤਾਦ੍ਯਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਂ ਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਮ੍
ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯਤੋऽਮਲਾਨ੍
ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖ।
ਚਤੁਰੋ ਨਿਗਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯੋਗਿਨਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੇਖ। ਸੰਕ ਆਦਿ ਯੋਗੀਆਂ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪਰਮਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵ । ਅਮੁਂ ਚ ਰੋਮਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੇਖੋ, ਰਾਘਵ। ਤੇ ਰੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕੋਟਿਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਵਨਿਤਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਵੇਖੋ।
ਸਾਕਾਰਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਸਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਂਭੁਵਾਕ੍ਯਾਦਤਃ ਸਰ੍ਵੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸੁਰਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਗਿਰਿਕਰ੍ਣੀਂ ਚ ਤੁਲਸੀਂ ਮਲ੍ਲਿਕਾਂ ਮਾਰੁਤਂ ਤਥਾ
ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਅਚੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ, ਪਹਾੜੀ ਕੰਨ, ਤੁਲਸੀ, ਮੱਲਿਕਾ ਤੇ ਹਵਾ ਦੀ ਵੀ।
ਨੀਲੋਤ੍ਪਲੈਰਂਬੁਜੈਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਫੁਟਜਲੈਰਪਿ । ਪੂਜਯਂਤੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨੋ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਨੀਲੇ ਕਮਲ, ਅੰਬuja ਅਤੇ ਕਾਲੇ ਸੁੱਧ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰਦਂ ਖੇऽਥ ਦਦृਸ਼ੁਰ੍ਜਟਿਲਂ ਸਵਿਪਂਚਿਕਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਪਦਾਘੋषਂ ਲਂਬਕੂਰ੍ਚੋਪਵੀਤਿਨਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੇ ਵਾਲ ਜਟਾਂ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੀਣਾ ਸੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਉਚਾਰਦਾ ਸੀ, ਲਟਕਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਜਨੇਊ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸ ਚਾਪਿ ਮਨਸਾ ਦਧ੍ਯੌ ਕ ਏष ਇਤਿ ਨਾਰਦਃ । ਸ ਪਪਾਤ ਪ੍ਰਭੋਃ ਪਾਦੇ ਸ਼ਂਭੋਰਾਨਂਦਨਿਰ੍ਭਰਃ
ਨਾਰਦ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚਿਆ, 'ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?' ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਭੂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਸ਼ੈਵੀਂ ਪਂਚਾਕ੍ਸ਼ਰੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਜਜਾਪ ਮਨਸਾ ਮੁਨਿਃ । ਧਨ੍ਯੋऽਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤੋऽਸ੍ਮਿ ਜਨ੍ਮਾਦ੍ਯਸਫਲਂ ਮਮ
ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਦਾ ਪੰਜ ਅੱਖਰੀ ਮੰਤ੍ਰ ਜਪਿਆ ਤੇ ਸੋਚਿਆ, 'ਮੈਂ ਧੰਨ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੇਰਾ ਜਨਮ ਤੇ ਪਿਛਲਾ ਸਭ ਕੁਝ ਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦਿਵਂਦ੍ਯਂ ਚਾਗਮ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਤੇ ਪਦਮ੍ । ਨਾਰਦਂ ਤਮਥ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮੈਵਂ ਵਦੇਤਿ ਹਿ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਉਹ ਅਵਸਥਾ ਜਾਣ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਿਰ ਮੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਤੇ ਅਪਹੁੰਚ ਹੈ। ਫਿਰ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਬੋਲ।'
ਯਥਾ ਚ ਮਾਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਤਥਾ ਮੇ ਕੁਰੁ ਵਰ੍ਤਨਮ੍ । ਗਚ੍ਛ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਹਰਿਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਮਾਗਮਨਮਲ੍ਪਤਃ
'ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਹੀ ਵਰਤਾਵ ਕਰ। ਜਲਦੀ ਜਾ ਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ ਕਿ ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਹੀਂ।'
ਅਥ ਸ ਤ੍ਵਰਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਯਜ੍ਞਾਪਯਦ੍ਧਰਿਮ੍ । ਅਥ ਸਤ੍ਵਰਯਾ ਵਿष੍ਣੋਰਾਦਾਯਾਰ੍ਘੋਦਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਗਿਆ ਤੇ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਹਰੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਜੋ ਅਰਘ ਦੇਣ ਲਈ ਸੀ।
ਕਮਲਾਸਹਿਤੋ ਯੋਗੀ ਕੋਟਿਕੋਟਿਸਮਾਵृਤਃ । ਨਿਰ੍ਯਯੌ ਨਾਰਦਂ ਹਸ੍ਤੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਜੀ ਨਾਲ, ਅਣਗਿਣਤ ਜੋਗੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਗਰੁੜ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਰਦ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਨਮੋਨਮੋ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸ਼ਂਕਰਾਯੇਤ੍ਯੁਦੀਰਯਨ੍ । ਅਰ੍ਘਪਾਦ੍ਯਾਦਿਨਾ ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਕੇਸ਼ਵਃ
'ਨਮੋ ਨਮੋ, ਨਮੋਸਤੁ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ,' ਐਸਾ ਉਚਾਰ ਕੇ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਵਾਲਾ ਪਾਣੀ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।