ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਅਤਃਪਰਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇ ਸੁਖਾਸੀਨੇ ਵਿਭੀषਣੇ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ । ਸ਼ਂਭੁਮੂਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਮਚੰਦਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ।'
ਤੇषਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਇਦਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ।'
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਵਾਪੀਭਿਰ੍ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕੂਜਨ੍ਮਧੁਕਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਆਹੂਤਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਇਹ ਘਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਂਧ੍ਯਾਮਾਰੋਢੁਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਛਾਯਾਵਾਪੀਜਲਸ੍ਨਾਤੌ ਪਰਿਧਾਯ ਸੁਵਾਸਸੀ
ਸੂਰਜ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਘੜੀ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਠੰਢੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ,
ਮृਗਨਾਭਿਸਮੁਦ੍ਘृष੍ਟਘਨਸਾਰਸੁਚਂਦਨਮ੍ । ਆਲਿਪ੍ਯ ਸਲ੍ਲਕੀਦਾਮਦृਢਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਸਂਯੁਤੌ
ਮੁਸਕ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਲਕੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਅਨਲ੍ਪਘਨਸਾਰਂ ਤੁ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਤਿਖਾਦਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮੁਦਿਤੌ ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਤਾਂਬੂਲ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਯੂਰਨਾਦਬਹੁਲੇ ਬਹਿਰ੍ਮਧੁਰਗੀਤਕੈਃ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਮਾਸ੍ਤृਤਾਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਸੁਖਸ੍ਥਿਤੌ
ਬਾਹਰ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਤੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਮਿਤਰਕ੍ਤੋष੍ਠਮਾਨਨਂ ਚੁਂਬਿਤਂ ਯਦਿ । ਸਂਸਾਰਫਲਮਾਘ੍ਰਾਤਮਾਵਯੋਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤੀਰਿਤਮਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਉਕ੍ਤਂ ਵਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ?'
ਵਿਪ੍ਰਲਾਪਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸਕ੍ਤੇਃ ਕृਤੋ ਨੋਸ੍ਮਦ੍ਵਚਃ ਕृਤਮ੍ । ਅਥ ਕੋਪਪਰਾਚ੍ਛਂਭੋਰਾਨਨਾਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦੀ ਬਕਬਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾਪਿ ਕਰਾਲਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤੁ ਮੁਨੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਸਸਾਦਾਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤੀ । ਰਾਮੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਮੋਚਯਾਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ; ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਵਾਂਗਾ।'
ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਪਕੇਣੈਵ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਣਂ ਚ ਧਨੁषਾ ਯੋਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਰਾਘਵਃ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ; ਪਰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸ਼ਂਭੁਰਪ੍ਯਤਿਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਪੁਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਨ ਚਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਗृਹਮਾਰ੍ਗਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕਾਲੋਕ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਯੋषਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਵਦਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਇਤੋ ਗਤੇਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਮੋਭਾਗਂ ਗਿਰੇਰਿਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੋਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਭਾਗ ਵੱਲ।'
ਰਾਮੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਃ ਕष੍ਟਮਿਤ੍ਯਭਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਤੁਲਂ ਦਦੌ
ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਾਮਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਯਯਾਵਨੁ । ਤਮੋਮਯੀ ਮਹਾਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕਟਾਹਾਂਤਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੋਟਿਤਃ । ਮਹਾਰਜਤਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਤਮੋਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸੀ।
ਤਤ੍ਰ ਨਾਰਾਯਣਪੁਰਂ ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਸਮਪ੍ਰਭਮ੍ । ਸ ਰਾਮ ਮੁਨਿਵਰ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਂ ਯਯੁਃ
ਉਥੇ ਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਸੂਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀ ਸੀ। ਰਾਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਚਾਚਿਂਤ੍ਯ ਨਃ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ਃ ਕਥਂ ਭਵੇਤ੍ । ਕਿਮੇष ਪ੍ਰਲਯਾਗ੍ਨਿਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਮਾਯਯਾ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਅਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ? ਕੀ ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਬਣੀ ਪ੍ਰਲੈ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ?'
ਕਿਂਵਾ ਨੋ ਮਰਣਂ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਉਤ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ । ਇਤਿ ਚਿਂਤਾਕੁਲੇष੍ਵੇਵ ਸ ਰਾਮੇषੁ ਮੁਨਿष੍ਵਥ
'ਕੀ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ ਜਾਂ ਕੁਝ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ?' ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਰਾਮ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ਼ਂਭੁਰਾਹ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਦ੍ਯ ਰਾਘਵੈਤਦ੍ਵਦਾਮਿ ਤੇ । ਪ੍ਰਕਲ੍ਪਿਤਾ ਮਯਾ ਮਾਯਾ ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਨੈਤਦਦ੍ਭੁਤਮ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ ਰਾਘਵ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਮਾਇਆ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈ ਹੈ; ਇਹ ਕੋਈ ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।'
ਨਾਰਾਯਣੀਯਮੇਤਤ੍ਤੁ ਪਰਮਂ ਧਾਮ ਭਾਸ੍ਵਰਮ੍ । ਉष੍ਣਸ਼ੀਤਾਦ੍ਯਵਿਚ੍ਛੇਦ੍ਯਂ ਜ੍ਞਾਨਗਮ੍ਯਂ ਨ ਚਾਕ੍ਸ਼ੁषਮ੍
ਇਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਧਾਮ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹ ਗਰਮੀ ਜਾਂ ਠੰਢ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਭੇਦਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਤਤ੍ਤੁ ਪੂਜਯਤਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪੁਰੋਗਮਾਨ੍ । ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਚ ਮੁਨੀਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਪੂਜਯਤੋऽਮਲਾਨ੍
ਪਰ ਜਦ ਤੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰੇ, ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਨੂੰ ਵੇਖ। ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪਵਿੱਤਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਕਰਦਿਆਂ ਵੇਖ।
ਚਤੁਰੋ ਨਿਗਮਾਨ੍ਪਸ਼੍ਯ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਯੋਗਿਨਃ ਸਨਕਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਯੋਗਮਾਸ੍ਥਾਯ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਚਾਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦਿਆਂ, ਵੇਖ। ਸੰਕ ਆਦਿ ਯੋਗੀਆਂ, ਯੋਗ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ।
ਧ੍ਯਾਯਂਤਿ ਪਰਮਂ ਤੇਜਸ੍ਤਦਿਦਂ ਪਸ਼੍ਯ ਰਾਘਵ । ਅਮੁਂ ਚ ਰੋਮਸ਼ਂ ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਨਮਸ੍ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਵੇਖੋ, ਰਾਘਵ। ਤੇ ਰੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਕੁਰ੍ਵਾਣਂ ਕੋਟਿਕੋਟੀਸ਼੍ਚ ਵਾਲਖਿਲ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨੀਸ਼੍ਵਰਾਨ੍ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਦਿਸਰ੍ਵਵਨਿਤਾ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਂ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਲੱਖਾਂ ਵਾਲਖਿਲਯ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪਰਮ ਧਾਮ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਵੇਖੋ।
ਸਾਕਾਰਂ ਚ ਨਿਰਾਕਾਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਯਤ੍ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍ । ਅਜ੍ਞਾਨਿਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਜ੍ਞਾਨਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ
ਬ੍ਰਹਮ, ਜੋ ਸਰੂਪ ਵਾਲਾ ਤੇ ਨਿਰਸਰੂਪ ਦੋਵੇਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਗਿਆਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ, ਪਰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਅੱਖ ਵਾਲੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।