ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਯਾਮੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਮਿਸ਼੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਡ੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਦਿਵਰ੍ਣਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯਦਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿਟ ਕ੍ਰਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਲਿਸਂਭਾਵਨਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਂਗਾਰਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨੇ । ਰਾਜ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹਚਿਂਤਾਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਲਿਂਗਂਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬੁਧੈਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਵੈਰਾਗ੍ਯਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਲਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤੁਤੀ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਖਲਿਤੇਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਹਮृਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਨ੍ਯਭਾਵੋ ਰਾਮ ਸ਼ਾਂਤਿਵਿਚਾਰਣੇ
ਕੰਮ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਰਥ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਵਿਸਰ੍ਗਾਂਤਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਃ । ਸਂਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯਥਾਭਾਵੋ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਸਮਾਪਨੇ
ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਸਰਗ ਨਾਲ ਮੁਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਲਟਾਅ ਆਵੇਗਾ। ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਹੋਣੀ।
ਕਾਂਡਾਦੇਸ੍ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਦृਸ਼ੇ ਦੋषੇ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਕਾਂਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਐਸੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਕੁਨ ਦਾ ਉਲਟਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤੇ ਪੁਸ੍ਤਕਪਾਤੇ ਚ ਤ੍ਵਾਹਤੇ ਮਸ੍ਤਕਾਦਿषੁ । ਵਕ੍ਤਾ ਵੈਮਾਨਨਂ ਯਾਤਿ ਤਤਃ ਸ਼ਕੁਨਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਛੀਂਕ ਆਵੇ, ਪੁਸਤਕ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਝਟਕਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕੁਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕੁਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਦृਸ਼ੇ ਦੋषੇ ਸ਼ਕੁਨਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਉਪਮਾਯਾਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਮ ਕਾਰ੍ਯਾਭਾਸੋ ਨ ਵਸ੍ਤੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸ਼ਕੁਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਂਤਾਨਂ ਭੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚੋਕ੍ਤਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਮਧ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਗੁਣਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਇਥੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਹੇ ਚੌषਧੇ ਦਾਨੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਕृषੌ ਤਥਾ । ਯਥਾਰ੍ਥਾ ਚ ਸ੍ਤੁਤੀ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਹੇऽਪਿ ਨ ਦੂषਣਮ੍
ਵਿਆਹ, ਦਵਾਈ, ਦਾਨ, ਮਾਮਲੇ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਅਤਃਪਰਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇ ਸੁਖਾਸੀਨੇ ਵਿਭੀषਣੇ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ । ਸ਼ਂਭੁਮੂਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਮਚੰਦਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ।'
ਤੇषਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਇਦਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ।'
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਵਾਪੀਭਿਰ੍ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕੂਜਨ੍ਮਧੁਕਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਆਹੂਤਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਇਹ ਘਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਂਧ੍ਯਾਮਾਰੋਢੁਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਛਾਯਾਵਾਪੀਜਲਸ੍ਨਾਤੌ ਪਰਿਧਾਯ ਸੁਵਾਸਸੀ
ਸੂਰਜ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਘੜੀ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਠੰਢੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ,
ਮृਗਨਾਭਿਸਮੁਦ੍ਘृष੍ਟਘਨਸਾਰਸੁਚਂਦਨਮ੍ । ਆਲਿਪ੍ਯ ਸਲ੍ਲਕੀਦਾਮਦृਢਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਸਂਯੁਤੌ
ਮੁਸਕ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਲਕੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਅਨਲ੍ਪਘਨਸਾਰਂ ਤੁ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਤਿਖਾਦਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮੁਦਿਤੌ ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਤਾਂਬੂਲ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਯੂਰਨਾਦਬਹੁਲੇ ਬਹਿਰ੍ਮਧੁਰਗੀਤਕੈਃ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਮਾਸ੍ਤृਤਾਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਸੁਖਸ੍ਥਿਤੌ
ਬਾਹਰ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਤੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਮਿਤਰਕ੍ਤੋष੍ਠਮਾਨਨਂ ਚੁਂਬਿਤਂ ਯਦਿ । ਸਂਸਾਰਫਲਮਾਘ੍ਰਾਤਮਾਵਯੋਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤੀਰਿਤਮਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਉਕ੍ਤਂ ਵਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ?'
ਵਿਪ੍ਰਲਾਪਃ ਪ੍ਰਿਯਾਸਕ੍ਤੇਃ ਕृਤੋ ਨੋਸ੍ਮਦ੍ਵਚਃ ਕृਤਮ੍ । ਅਥ ਕੋਪਪਰਾਚ੍ਛਂਭੋਰਾਨਨਾਤ੍ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਾ
'ਇਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਦੀ ਬਕਬਕ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।' ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਸ਼ੰਭੂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੋਂ ਬੜੀ ਅਜੀਬ ਚੀਜ਼ ਨਿਕਲੀ।
ਜ੍ਵਾਲਾ ਵਿਨਿਰ੍ਗਤਾ ਸਾਪਿ ਕਰਾਲਵਦਨਾਭਵਤ੍ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤੁ ਮੁਨੇਰ੍ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਸਸਾਦਾਥ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਇੱਕ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਨਿਕਲੀ, ਜੋ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਹੋ ਗਈ; ਉਹ ਜਲਦੀ ਕਿਸੇ ਮੁਨੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਪਲਾਯਨਪਰਾ ਚਾਸੀਦ੍ਰਾਮਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚ ਬਿਭ੍ਯਤੀ । ਰਾਮੋऽਪਿ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੀਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਮੋਚਯਾਮੀਤ੍ਯਭਾषਤ
ਉਹ ਭੱਜਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ ਰਾਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਗਈ; ਅਤੇ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੂੰ ਛੁਡਾਵਾਂਗਾ।'
ਜਗਾਮ ਪੁष੍ਪਕੇਣੈਵ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਬਾਣਂ ਚ ਧਨੁषਾ ਯੋਕ੍ਤੁਂ ਨ ਚ ਸਸ੍ਮਾਰ ਰਾਘਵਃ
ਉਹ ਪੁਸ਼ਪਕ ਰਥ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਖਦਾ; ਪਰ ਧਨੁ ਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਆਇਆ।
ਸ਼ਂਭੁਰਪ੍ਯਤਿਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਵਨਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ । ਪੁਰਾਣਿ ਚ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਣਿ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਰਾਮਂ ਨ ਚਾਸ੍ਮਰਤ੍
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ, ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂ ਅਤੇ ਅਜੋਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਥਾਨ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਰਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਚ ਤਦਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਲੋਕਂ ਮਹਾਗਿਰਿਮ੍ । ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ੈਲਂ ਗृਹਮਾਰ੍ਗਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕਾਲੋਕ ਵੱਡੀ ਪਹਾੜੀ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਰਾਘਵ ਨੇ ਪਹਾੜੀ ਨੂੰ ਘਰਾਂ ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।
ਵਿਪ੍ਰਯੋषਿਨ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਕ੍ਵ ਗਤਾ ਵਦਤ ਦ੍ਵਿਜਾਃ । ਇਤੋ ਗਤੇਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤਮੋਭਾਗਂ ਗਿਰੇਰਿਤਿ
ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਔਰਤਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਗਈਆਂ ਹੋ? ਦੱਸੋ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਇਥੋਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਭਾਗ ਵੱਲ।'
ਰਾਮੋ ਵਿਵਰ੍ਣਵਦਨਃ ਕष੍ਟਮਿਤ੍ਯਭਿਚਿਂਤਯਨ੍ । ਅਥ ਸ਼ਂਭੁਰ੍ਮਹਾਤੇਜਾਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਤੁਲਂ ਦਦੌ
ਰਾਮ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਫਿਕਾ ਹੋ ਗਿਆ, 'ਕਿੰਨਾ ਦੁਖਦਾਈ ਹੈ' ਸੋਚਦਾ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਮਹਾਂ ਤੇਜ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ।
ਤਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਰਾਮਃ ਕृਤ੍ਯਾਂ ਯਯਾਵਨੁ । ਤਮੋਮਯੀ ਮਹਾਭੂਮਿਃ ਸਰ੍ਵਜਂਤੁਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਰਾਮ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰੀ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸੀ।
ਆਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਡਕਟਾਹਾਂਤਾ ਸ਼ਤਯੋਜਨਕੋਟਿਤਃ । ਮਹਾਰਜਤਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਤਮੋਮਧ੍ਯੇ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾ
ਬ੍ਰਹਮੰਡ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਯੋਜਨ ਦੂਰ, ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਇਕ ਵੱਡੀ ਚਾਂਦੀ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਸੀ।