ਤਤਸ੍ਤृਤੀਯਂ ਪਾਠ੍ਯਂ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਵੇਚਨਮ੍ । ਅਵਿਸਰ੍ਗਾਂਤਪੂਰ੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਪਵਰ੍ਗੇਤਰਪਂਚਮਾਃ
ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸਰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮੁਕਦੇ, ਤੇ ਪ-ਵਰਗ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅੱਖਰ।
ਸ੍ਤੁਤਿਲਿਡ੍ਵਰ੍ਜਿਤਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਸ਼ਕੁਨੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਅਧ੍ਯਾਯਾਦਿਃ ਸਮਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਵृਥਾ ਪਤ੍ਰਂ ਵृਥਾ ਲਿਪਿਃ
ਜੋ ਸ਼ਲੋਕ ਸਤੁਤੀ ਜਾਂ ਲਿਟ ਕ੍ਰਿਆ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਜਾਂ ਅੰਤ, ਪੱਤਾ ਜਾਂ ਲਿਖਤ ਵਿਅਰਥ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਉਕ੍ਤਾਨੁਵਚਨਂ ਚੈਵ ਦ੍ਵ੍ਯੁਪਸ੍ਤੁਤਮਥੈਵ ਚ । ਦਗ੍ਧਪਤ੍ਰਂ ਨष੍ਟਲਿਪਿਃ ਸਂਦਿਗ੍ਧਾਕ੍ਸ਼ਰਮੇਵ ਚ
ਕਹੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਕਹਿਣਾ, ਜਾਂ ਦੋ ਵਾਰੀ ਸਤੁਤੀ, ਜਲਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਤਾ, ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਲਿਖਤ, ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਵਾਲਾ ਅੱਖਰ—
ਏਤਾਨਿ ਸ਼ਕੁਨੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਰ੍ਜਨੀਯਾਨਿ ਪਂਡਿਤੈਃ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋ ਹਿ ਦ੍ਵਿਵਿਧੋ ਜ੍ਞੇਯੋ ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਭੇਦਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਪੰਡਿਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਗਣ ਯੋਗ ਹਨ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਦਿੱਖ ਤੋਂ ਤੇਜ ਜਾਂ ਸ਼ਾਂਤ ਵੱਖਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਾਂਤਂ ਚ ਦ੍ਵਿਵਿਧਂ ਜ੍ਞੇਯਮੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਵृਦ੍ਧਿਤਃ । ਤਤ੍ਰ ਸ਼ਾਂਤਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਸ੍ਯਾਲ੍ਲਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਲਕ੍ਸ਼ਣੈਃ
ਸ਼ਾਂਤ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੀ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ—ਉਤਪੱਤੀ, ਟਿਕਾਅ ਤੇ ਵਾਧੇ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਧੀਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਭੇਦਾਸ੍ਤੁ ਵਰ੍ਣ੍ਯਂਤੇ ਕੇਚਿਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯੋਪਯੋਗਿਨਃ । ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਕਾਰ੍ਯਮਾਦਾਯ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪ੍ਰष੍ਟਾ ਭਵਤ੍ਯਪਿ
ਕਿਰਿਆ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਦੱਸੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹਨ। ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਕਰੋਤਿ ਤਦਾ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਸਮੇਤ੍ਯ ਸ੍ਮਰਤੇऽਤ੍ਰ ਕਿਮ੍ । ਸ ਪੁਨਰ੍ਧਾਰ੍ਯ ਪਤ੍ਰਂ ਤਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਫਿਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉਥੇ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਯਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੁੜ ਪੱਤਾ ਫੜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਪੱਤੇ ਨੂੰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮੋਪੇਤਂ ਵੈਰਾਗ੍ਯਂ ਪਰਮੇਵ ਚ । ਯਤਃ ਕੁਤਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦृष੍ਟਸ੍ਤੁ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਦਕਮੇਵ ਚ
ਜਾਂ ਉਹ ਧੀਰਜ ਤੇ ਉੱਚ ਵੈਰਾਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਰਿਹृਤ੍ਯ ਪਰਂ ਚਾਪਿ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਰ੍ਥੇ ਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍ । ਮृਤੋ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਵਾਗਰ੍ਥਮਿਤਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਨੋऽਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਃ
ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਉਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮ੍ਰਿਤਕ ਬੋਲ ਦੀ ਅਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਦੇ ਵਿਜਯਪ੍ਰਸ਼੍ਨੇ ਜਯਦ੍ਯੋਤਕਮਿष੍ਯਤੇ । ਸृष੍ਟਿਰਪ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ਸ੍ਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਰੂਰਾਯਾਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਤੋ ਜਯਃ
ਝਗੜੇ ਵਿਚ, ਜੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਉਤਪੱਤੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕਠੋਰਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਾਯਾਮੁਪਾਯੈਸ੍ਤੁ ਮਿਸ਼੍ਰਾਯਾਂ ਵਿਡ੍ਵਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਪੁਰਾਦਿਵਰ੍ਣਨਂ ਯਤ੍ਤੁ ਮਧ੍ਯਮਂ ਯਦਿ ਚੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਰੀਕਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਂ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਲਿਟ ਕ੍ਰਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਰੂ, ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੋਵੇ।
ਕਲਿਸਂਭਾਵਨਾਯਾਸ੍ਤੁ ਸ਼ृਂਗਾਰਸ੍ਯੋਪਵਰ੍ਣਨੇ । ਰਾਜ੍ਯਨਿਰ੍ਵਾਹਚਿਂਤਾਯਾਂ ਰਾਜ੍ਯਲਿਂਗਂਸ਼ੁਭਾਵਹਮ੍
ਕਲਿਜੁਗ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ, ਜਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਯੋਗ੍ਯਂ ਵਿਚਾਰ੍ਯ ਤਾਦृਸ਼ਂ ਬੁਧੈਃ । ਸ੍ਤੁਤਿਵੈਰਾਗ੍ਯਯੋਃ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਲਯਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਲਈ ਢੁਕਵਾਂ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੋਚ ਕੇ ਹੀ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਤੁਤੀ ਜਾਂ ਵੈਰਾਗ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚ, ਵਿਲੀਨ ਹੋਣਾ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਯਾਲ੍ਪਸਿਦ੍ਧਿਃ ਸ੍ਖਲਿਤੇਨ ਚ ਨਿਰ੍ਵਾਹਮृਚ੍ਛਤਿ । ਤਸ੍ਯਾਨ੍ਯਾਰ੍ਥਸ੍ਯਾਨ੍ਯਭਾਵੋ ਰਾਮ ਸ਼ਾਂਤਿਵਿਚਾਰਣੇ
ਕੰਮ ਵਿਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਰਥ ਲਈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਹੇ ਰਾਮ।
ਵਿਸਰ੍ਗਾਂਤਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵਾਰ੍ਦ੍ਧ ਵਿਪਰ੍ਯਾਸੋ ਭਵਿष੍ਯਤਃ । ਸਂਕਲ੍ਪਿਤਾਨ੍ਯਥਾਭਾਵੋ ਹ੍ਯਧ੍ਯਾਯਸ੍ਯ ਸਮਾਪਨੇ
ਜੇ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵਿਸਰਗ ਨਾਲ ਮੁਕਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਲਟਾਅ ਆਵੇਗਾ। ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੂਜੇ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਨਾ ਹੋਣੀ।
ਕਾਂਡਾਦੇਸ੍ਤੁ ਸਮਾਪ੍ਤੌ ਤੁ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਦृਸ਼ੇ ਦੋषੇ ਸ਼ਕੁਨਸ੍ਯ ਵਿਪਰ੍ਯਯਃ
ਕਾਂਡ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਐਸੇ ਦੋਸ਼ ਵਿਚ ਸ਼ਕੁਨ ਦਾ ਉਲਟਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਸ਼ੁਤੇ ਪੁਸ੍ਤਕਪਾਤੇ ਚ ਤ੍ਵਾਹਤੇ ਮਸ੍ਤਕਾਦਿषੁ । ਵਕ੍ਤਾ ਵੈਮਾਨਨਂ ਯਾਤਿ ਤਤਃ ਸ਼ਕੁਨਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਜਦੋਂ ਛੀਂਕ ਆਵੇ, ਪੁਸਤਕ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਸਿਰ ਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਝਟਕਾ ਪਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਕੁਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਕੁਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾਦੇਤਾਦृਸ਼ੇ ਦੋषੇ ਸ਼ਕੁਨਂ ਪਰਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਉਪਮਾਯਾਂ ਭਵੇਦ੍ਰਾਮ ਕਾਰ੍ਯਾਭਾਸੋ ਨ ਵਸ੍ਤੁਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਿਸਮ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਸ਼ਕੁਨ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਕੰਮ ਹੋਇਆ ਜਾਪਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਸਂਤਾਨਂ ਭੋਨ੍ਯਤ੍ਰ ਚੋਕ੍ਤਾ ਸृष੍ਟਿਰ੍ਮਧ੍ਯਫਲਪ੍ਰਦਾ । ਸ੍ਤੁਤਿਃ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾ ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਗੁਣਵਤ੍ਕਾਰ੍ਯਨਿਰ੍ਣਯੇ
ਇਥੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਵਾਹੇ ਚੌषਧੇ ਦਾਨੇ ਵ੍ਯਵਹਾਰੇ ਕृषੌ ਤਥਾ । ਯਥਾਰ੍ਥਾ ਚ ਸ੍ਤੁਤੀ ਰਾਮ ਨਿਰ੍ਵਾਹੇऽਪਿ ਨ ਦੂषਣਮ੍
ਵਿਆਹ, ਦਵਾਈ, ਦਾਨ, ਮਾਮਲੇ ਅਤੇ ਖੇਤੀ ਵਿੱਚ, ਰਾਮਾ, ਜੇ ਸਤਿਕਾਰ ਮੌਕੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨਤੀਜੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ।
ਮੁਨਯ ਊਚੁਃ - ਅਤਃਪਰਂ ਮਹਾਭਾਗਃ ਕਿਂ ਚਕਾਰ ਸ ਰਾਘਵਃ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਕਿਮਕੁਰ੍ਵਂਸ੍ਤਤਃ ਪਰਮ੍
ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਰਾਘਵ ਨੇ ਕੀ ਕੀਤਾ? ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਕੀ ਕੀਤਾ?
ਸੂਤ ਉਵਾਚ- ਰਾਮਚਂਦ੍ਰੇ ਸੁਖਾਸੀਨੇ ਵਿਭੀषਣੇ ਕਪੀਸ਼੍ਵਰੇ । ਸ਼ਂਭੁਮੂਚੁਰ੍ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਕਥਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਂ ਵਦਸ੍ਵ ਨਃ
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਰਾਮਚੰਦਰ ਸੁਖ ਨਾਲ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਵਿਭੀਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਨਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨਾਲ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਓ।'
ਤੇषਾਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਮਾਹ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਇਦਂ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਗृਹਂ ਪਰਮਸ਼ੋਭਨਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਪਾਰਵਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਕਿਸੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਘਰ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣਾ।'
ਰਮ੍ਯੋਪਵਨਵਾਪੀਭਿਰ੍ਵੀਰੁਦ੍ਭਿਰੁਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍ । ਕੂਜਨ੍ਮਧੁਕਰਸ਼੍ਰੇਣ੍ਯਾ ਆਹੂਤਕੁਸੁਮਾਯੁਧਮ੍
ਇਹ ਘਰ ਸੁਹਣੀਆਂ ਬਾਗਾਂ, ਪੋਖਰਾਂ ਅਤੇ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮਧੂਮੱਖੀਆਂ ਦੀਆਂ ਟੋਲੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਂਧ੍ਯਾਮਾਰੋਢੁਮਿਵ ਸੂਰ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਛਾਯਾਵਾਪੀਜਲਸ੍ਨਾਤੌ ਪਰਿਧਾਯ ਸੁਵਾਸਸੀ
ਸੂਰਜ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਘੜੀ ਚੜ੍ਹਣ ਲਈ ਉੱਠ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ; ਠੰਢੇ ਪੋਖਰ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ,
ਮृਗਨਾਭਿਸਮੁਦ੍ਘृष੍ਟਘਨਸਾਰਸੁਚਂਦਨਮ੍ । ਆਲਿਪ੍ਯ ਸਲ੍ਲਕੀਦਾਮਦृਢਧਮ੍ਮਿਲ੍ਲਸਂਯੁਤੌ
ਮੁਸਕ ਅਤੇ ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਲਾ ਕੇ, ਸੱਲਕੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਾ ਕੇ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਅਨਲ੍ਪਘਨਸਾਰਂ ਤੁ ਤਾਂਬੂਲਂ ਪ੍ਰਤਿਖਾਦਿਤਮ੍ । ਆਸ੍ਵਾਦ੍ਯ ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮੁਦਿਤੌ ਯਤ੍ਰ ਧਾਰਾਗृਹੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਮੋਟਾ ਚੰਦਨ ਵਾਲਾ ਤਾਂਬੂਲ ਚਬਾ ਕੇ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ।
ਮਯੂਰਨਾਦਬਹੁਲੇ ਬਹਿਰ੍ਮਧੁਰਗੀਤਕੈਃ । ਸ਼ਯ੍ਯਾਯਾਮਾਸ੍ਤृਤਾਯਾਂ ਚ ਪਰਸ੍ਪਰਸੁਖਸ੍ਥਿਤੌ
ਬਾਹਰ ਮੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਸੇਜ ਤੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਵਿਸ਼ਾਲਸ੍ਮਿਤਰਕ੍ਤੋष੍ਠਮਾਨਨਂ ਚੁਂਬਿਤਂ ਯਦਿ । ਸਂਸਾਰਫਲਮਾਘ੍ਰਾਤਮਾਵਯੋਸ੍ਤੁ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਜੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸਕਾਨ ਅਤੇ ਲਾਲ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਚੁੰਬਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਡਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਇਤੀਰਿਤਮਥ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੁਪਿਤਾ ਮੁਨਯਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਉਕ੍ਤਂ ਵਾ ਸੁਸ਼ੁਭਂ ਵਾਕ੍ਯਮਸ੍ਮਾਸੁ ਕਿਮਿਦਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੁਨੀਆਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕੀ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਇਹ ਮਜ਼ਾਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਗੱਲ?'