ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਾਦ੍ਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਮਾਰ੍ਤਂਡਂ ਨਾਰਦੇਰਿਤਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਮਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਕੌਰ੍ਮਂ ਵਾਮਨਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮ, ਪਦਮ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਮਾਰਤੰਡ, ਨਾਰਦ, ਮਾਰਕੰਡੇ, ਅਗਨਿਆ, ਕੂਰਮ ਤੇ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ।
ਗਾਰੁਡਂ ਲੈਂਗਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨृਸਿਂਹਕਮ੍ । ਤਥੈਵ ਗਦਿਤਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਕਾਪਿਲਂ ਤਥਾ
ਗਾਰੁੜ, ਲਿੰਗ, ਸਕੰਦ, ਮਤਸ, ਨਰਸਿੰਹ, ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਕਾਪਿਲ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ।
ਵਾਰਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੈਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਦੌਰ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਵਾਰਾਹ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ, ਭਾਗਵਤ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਭਵਿਸ਼ਯੋਤਤਰ ਵੀ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਚੋਪਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਰਤ੍ਨਪੀਠੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਭਵਿਸ਼ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪ-ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰਕ੍ਰੋਧਨੋऽਜ੍ਵਰਃ । ਆਦਾਵਾਤ੍ਮਾਨਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਕਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕਰੋ।
ਅਂਕੁਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਸ਼ਂ ਪੁਸ੍ਤਕਮੇਵ ਚ । ਧਾਰਯਂਤੀਂ ਸਿਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਅੰਕੁਸ਼, ਅੱਖਸੂਤਰ, ਪਾਸ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਮੁਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍ । ਸਹਾਸਵਦਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਗੋ-ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਮੁਖ ਤੇ ਹਾਸਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ।
ਹਰਿਣਂ ਚਾਭਯਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮਂ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮੁਦ੍ਰਾ ਚਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਧੋ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਹਿਰਨ, ਅਭੈ ਮੂਦਰਾ, ਦੋ ਉਪਰ ਉਠੇ ਹੱਥ, ਮੌਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ; ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਮੂਦਰਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਮੂਦਰਾ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਗਿਰਿਜਾਰ੍ਦ੍ਧਾਂਬੁਜਾਸਨਮ੍ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਵੇਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਕੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸੇਵਿਤਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਪੂਜਕਃ ਸਮ੍ਯਗਾਦੌ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍ । ਆਪੋ ਵਾ ਇਦਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲਸ਼ਸ੍ਯਾਭਿਮਂਤ੍ਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਕਰੇ। ਘੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤਰ ਹੈ: 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਤਜ੍ਜਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਤੁ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ' ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ ਆਵਾਹਯੇਦਿਤਿ । ਯਦ੍ਵਾਗਿਤਿ ਤृਚੇਨੈਵ ਭਾਰਤੀ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ 'ਇਥੇ ਆ ਜਾਓ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ 'ਯਦ ਵਾਕ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਿੰਨ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣੇਤਿ ਪੁਰਾਣਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ ਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰ੍ਵਾਮਾਨੀਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਦੂਰ੍ਵਾਯੈ ਇਤਿ
ਕੰਢਾ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਬ ਲਿਆ ਕੇ, 'ਓਮ, ਭਗਵਤੀ ਦੂਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਲੋਕਪਾਲ ਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਦਥ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਂਚਕਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਦਧਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨऋਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪਤਾਂਬੂਲਭੂषਣੈਃ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਅਜੇ ਤਿਆਰੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਠਯੇਦਪ੍ਯਮੁਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੂਜਕਃ ਕਨ੍ਯਕਾਮਿਮਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਏ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਤਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤ ਇਤਿ
ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੋ, ਭਗਵਤੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਨੁਕ੍ਰਮਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਧਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਤ੍ਯृਚਾ
ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੂਬ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ 'ਸਹਸਰਪਰਮ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ।
ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਤ੍ਰਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਯਾ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਸਾ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਸਂਧੌ ਸ਼ਲਾਕਾਤ੍ਰਯਮਨ੍ਵਨੁ
ਸਿਆਣਾ ਤਿੰਨ ਜੋੜੀਆਂ ਦੂਬ ਉਸ ਕੁੜੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ; ਫਿਰ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਜੋੜ 'ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਰੱਖੇ।
ਵਿਸृਜ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਵਾਭ੍ਯਾਂ ਨਮ ਇਤ੍ਯਥ । ਪਤ੍ਰਯੋਰ੍ਮਧ੍ਯਮਃ ਸ਼੍ਲੋਕਃ ਕਾਰ੍ਯਸਿਦ੍ਧੇਰ੍ਹਿ ਸੂਚਕਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਫਿਰ 'ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਦੇਵੇ; ਪੱਤਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਪੰਕਤੀ ਕੰਮ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੈ।
ਪੂਰ੍ਵਪਤ੍ਰੇ ਸਮਾਪ੍ਤਿਃ ਸ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਯਦਿ ਰਾਘਵ । ਪਰਪਤ੍ਰੇ ਪਠੇਚ੍ਛ੍ਲੋਕਂ ਵਿਵਿਚ੍ਯਾਰ੍ਥਮੁਦੀਰਯੇਤ੍
ਜੇ ਪਿਛਲੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਪੰਕਤੀ ਮੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਰਾਘਵ, ਤਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਜੇ ਅਗਲੇ ਪੱਤੇ 'ਤੇ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੰਕਤੀ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਅਰਥ ਸਮਝੇ।
ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ ਪਠੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਸੇਚ੍ਚ ਸ਼ਨੈਃਸ਼ਨੈਃ । ਤ੍ਵਰੇਹ ਨ ਹਿ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਕੁਪ੍ਯਤਿ ਤ੍ਵਰਯਾ ਤੁ ਗੀਃ
ਸਿਆਣਾ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਪੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਆਹਿਸਤਾ-ਆਹਿਸਤਾ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੱਥੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੋਲਣ 'ਚ ਗੜਬੜ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਘਟਿਕਾਯਾਸ੍ਤੁ ਪਾਦਃ ਸ੍ਯਾਦਤ੍ਵਰਾਸ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋਧਿਕਾ । ਤ੍ਵਰਯੇਨ੍ਨ ਚ ਵਕ੍ਤਾਰਂ ਜ੍ਞਾਤਵ੍ਯਾਂਸ਼ਮਨੁਦ੍ਵਿਜਮ੍
ਘੜੀ ਦਾ ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਸਮਾਂ ਰੱਖੋ, ਜੇ ਜਲਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ; ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰਵਾਓ, ਅਤੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਸਮਝੋ।
ਵਿਵਿਚ੍ਯ ਪਾਠਂ ਸ਼੍ਲੋਕਸ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਾਨਸੇ । ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਤਨ੍ਨ ਵਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਿਵਿਚ੍ਯ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਪੰਕਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਰਥ ਮਨ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਿਤ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਰਘੁਵੰਸ਼ੀ।
ਯਦਿ ਯੁਕ੍ਤਮਯੁਕ੍ਤਂ ਵਾ ਸ਼੍ਲੋਕਮਨ੍ਯਂ ਪਠੇਦਸੌ । ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਥਂ ਚ ਹਿਤ੍ਵੈਵ ਪੂਜਕਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਯਦਿ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਹੋਰ ਪੰਕਤੀ ਪੜ੍ਹ ਲਵੇ, ਚਾਹੇ ਠੀਕ ਜਾਂ ਗਲਤ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਵਾਲੀ ਪੰਕਤੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈ,
ਤਤ੍ਤਥੈਵ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਂ ਵਿਸਂਵਾਦੋ ਨ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਦੈਵਾਗਤੋ ਹਿ ਸ ਸ਼੍ਲੋਕੋ ਦੈਵਂ ਹਿ ਬਲਵਤ੍ਤਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸਮਝੋ; ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੰਕਤੀ ਦਿਵਿਆ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਉਪਸ਼੍ਰੁਤਿषੁ ਯਦ੍ਵਚ੍ਚ ਨਾਪਰਾਧੋ ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਯ ਤੁ । ਵਿਸ੍ਮਯੋ ਨ ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਦੈਵਸ੍ਯ ਕੁਟਿਲਾ ਗਤਿਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਸ਼ਕੁਨ ਵਿਚ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਗ ਦੇ ਰਸਤੇ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵਕੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਤਤ੍ਪਦਵਿਪਰ੍ਯਾਸੇ ਪਤ੍ਰੇ ਚੋਪਰਿਵਾਰਿਣਿ । ਤਮਾਦੇਸ਼ਂ ਤਿਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਤੁ ਪਠੇਦਤਃ
ਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਕ੍ਰਮ-ਬਦਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਪੱਤਾ ਉਪਰੋਂ ਢੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਸੰਕੇਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਅਗਲਾ ਦੂਜਾ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।