ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਸ਼ਂਭੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਵਿਨਯਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੋਪਿ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਮਹਾਮਤਿਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਨੇ ਸ਼ੰਭੂ ਨੂੰ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ; ਉਹ ਵੀ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਭੁਰੁਵਾਚ- ਪੁਰਾਣਜੀਵੀ ਪੂਜਾਰ੍ਹਃ ਸ੍ਵਸ਼ਾਖਾਧ੍ਯਯਨਃ ਸ਼ੁਚਿਃ । ਮੀਮਾਂਸਾਤਤ੍ਤ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੋऽਨृਤਦੂषਕਃ
ਸ਼ੰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਖਾ ਪੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਮੀਮਾਂਸਾ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਵੇਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ—
ਦੇਵੇषੁ ਚ ਸਮਸ੍ਤੇषੁ ਸਮਦृष੍ਟਿਃ ਸ਼ਿਵੇ ਰਤਃ । ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯਜਾਪੀ ਚ ਸਾਗ੍ਨਿਕਸ਼੍ਚਾਤਿਵਾਚਕਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਵਿੱਚ ਲਗਨ ਰੱਖ ਕੇ, ਸ਼ਤਰੁਦ੍ਰਿਯ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦਾ, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜੁਰ੍ਵੇਦੀ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਪੂਜਯੇਤ੍ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਸੁਧੀਃ । ਸ਼੍ਰੀਤਾਲਪਤ੍ਰਲਿਖਿਤਂ ਦੇਵਲਿਪ੍ਯਨ੍ਵਿਤਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਯਜੁਰਵੇਦ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪਾਲਮ ਪੱਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ, ਦੇਵ-ਲਿਪੀ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਬਂਧਾਦ੍ਯਤਿਪ੍ਰਪਂਚਂ ਯਦ੍ਯੁਗਪਤ੍ਪ੍ਰਣਵਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍ । ਪ੍ਰਾਗੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂਰੇਖਯੋਃ ਪ੍ਰਾਂਤੇ ਪ੍ਰਣਵਸ੍ਯਾਗ੍ਰਯੋਜਿਕਾ
ਜੇਕਰ ਪ੍ਰਣਵ ਦੇ ਅੱਖਰ ਨੂੰ ਲੰਬੀ ਲਕੀਰਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕਠਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਲਕੀਰਾਂ ਦੇ ਦੋਨੋ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਣਵ ਦਾ ਸਿਰਾ ਮਿਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੇਖਾ ਭਵੇਦੇਵਮੇਕਾ ਅਕਾਰਸ੍ਤਸ੍ਯ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤਃ । ਸ਼ਿਰੋਭਾਗਮੁਪਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸਕੋਣਾਧਃ ਪ੍ਰਲਂਬਿਨੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲਕੀਰ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਾਸੇ 'ਅ' ਅੱਖਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਪਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਢੁਕਵੇਂ ਕੋਣ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਲਟਕਦਾ ਹੈ।
ਆਕਾਰਃ ਸ ਹਿ ਵਿਜ੍ਞੇਯਃ ਪਟ੍ਟਿਕਾਦਕ੍ਸ਼ਰੇਖਯਾ । ਵਾਮੇ षਡ੍ਵਕ੍ਰਬਿਂਦੂਦ੍ਵਾ ਵਿਕਾਰ ਇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਿਤਃ
'ਆ' ਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਲਿਪੀ ਦੀ ਲਕੀਰ ਨਾਲ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਛੇ ਵਕਰੇ ਤੇ ਬਿੰਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਇਸ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਰੂਪ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਵਾਮਸ਼ਿਰੋਰੇਖਾ ਲਂਬਿਨ੍ਯਾ ਈ ਉਦਾਹृਤਃ । ਸਰ੍ਵਾਕ੍ਸ਼ਰੇ ਸ਼ਿਰੋਰੇਖਾ ਅਵਕ੍ਰਾ ਪ੍ਰਣਵਂ ਵਿਨਾ
ਉਸ ਲਟਕਦੀ ਆਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਖੱਬੀ ਉਪਰਲੀ ਲਕੀਰ 'ਈ' ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਪਰਲੀ ਲਕੀਰ ਵਕਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਪ੍ਰਣਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਲਂਬਰੇਖਾਨ੍ਯਾ ਤਦਂਤੇ ਚ ਲਵਿਤ੍ਰਵਤ੍ । ਉਕਾਰਃ ਸ ਹਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਲਵਿਤ੍ਰਦ੍ਵਯਤਸ੍ਤਦੂ
ਉਸ ਵਿੱਚ, ਆਖਰੀ ਲਟਕਦੀ ਲਕੀਰ ਲਵਿਤਰ (ਕੁਹਾੜੀ) ਵਾਂਗ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਇਹ 'ਉ' ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਦੋ ਲਵਿਤਰਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਏਵਮਨ੍ਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾਣ੍ਯਾਹ ਭਾਰਤੀ । ਲਿਪ੍ਯਾਨਯੈਵ ਲਿਖਿਤਂ ਪੁਰਾਣਂ ਤੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਸ੍ਤੇ
ਭਾਰਤੀ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਅੱਖਰਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਪੁਰਾਣਾ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਪਾਦ੍ਮਂ ਵੈष੍ਣਵਂ ਚ ਮਾਰ੍ਤਂਡਂ ਨਾਰਦੇਰਿਤਮ੍ । ਮਾਰ੍ਕਂਡੇਯਮਥਾਗ੍ਨੇਯਂ ਕੌਰ੍ਮਂ ਵਾਮਨਮੇਵ ਚ
ਬ੍ਰਾਹਮ, ਪਦਮ, ਵੈਸ਼ਣਵ, ਮਾਰਤੰਡ, ਨਾਰਦ, ਮਾਰਕੰਡੇ, ਅਗਨਿਆ, ਕੂਰਮ ਤੇ ਵਾਮਨ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ।
ਗਾਰੁਡਂ ਲੈਂਗਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਸ੍ਕਾਂਦਂ ਮਾਤ੍ਸ੍ਯਂ ਨृਸਿਂਹਕਮ੍ । ਤਥੈਵ ਗਦਿਤਂ ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਂ ਕਾਪਿਲਂ ਤਥਾ
ਗਾਰੁੜ, ਲਿੰਗ, ਸਕੰਦ, ਮਤਸ, ਨਰਸਿੰਹ, ਰਾਮ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਕਾਪਿਲ ਪੁਰਾਣਾ ਵੀ।
ਵਾਰਾਹਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵੈਵਰ੍ਤਂ ਸ਼ਕੁਨੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ । ਸ਼ੈਵਂ ਭਾਗਵਤਂ ਦੌਰ੍ਗਂ ਭਵਿष੍ਯੋਤ੍ਤਰਮੇਵ ਚ
ਵਾਰਾਹ, ਬ੍ਰਹਮਵੈਵਰਤ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਸ਼ਿਵ, ਭਾਗਵਤ, ਦੁਰਗਾ ਤੇ ਭਵਿਸ਼ਯੋਤਤਰ ਵੀ।
ਭਵਿष੍ਯਂ ਚੋਪਸਂਜ੍ਞਾਨਿ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨਿ ਚ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍ । ਵਿਮੁਚ੍ਯ ਪੁਸ੍ਤਕਂ ਰਤ੍ਨਪੀਠੇ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਭਵਿਸ਼ਯ ਤੇ ਹੋਰ ਉਪ-ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪਰਹੇਜ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਕੇ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੀ ਅਸਥਾਨ ਤੇ ਰੱਖੋ।
ਧੌਤਵਸ੍ਤ੍ਰਧਰਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਰਕ੍ਰੋਧਨੋऽਜ੍ਵਰਃ । ਆਦਾਵਾਤ੍ਮਾਨਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਕਲ੍ਪਮੇਵ ਚ
ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਕਲਪ ਕਰੋ।
ਅਂਕੁਸ਼ਂ ਚਾਕ੍ਸ਼ਸੂਤ੍ਰਂ ਚ ਪਾਸ਼ਂ ਪੁਸ੍ਤਕਮੇਵ ਚ । ਧਾਰਯਂਤੀਂ ਸਿਤਾਂ ਧ੍ਯਾਯੇਤ੍ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਸ੍ਯਾਂ ਸਰਸ੍ਵਤੀਮ੍
ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਧਿਆਨ ਕਰੋ, ਜੋ ਅੰਕੁਸ਼, ਅੱਖਸੂਤਰ, ਪਾਸ ਤੇ ਪੁਸਤਕ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਚਿੱਟੀ ਰੰਗ ਦੀ, ਤੇ ਮੁਖ ਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮਸਕਾਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਗੋਕ੍ਸ਼ੀਰਸਦृਸ਼ਾਕਾਰਂ ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਂ ਵृषਵਾਹਨਮ੍ । ਸਹਾਸਵਦਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਗੋ-ਦੂਧ ਵਰਗਾ ਰੂਪ, ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ, ਬਲਦ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ, ਮੁਖ ਤੇ ਹਾਸਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸ਼ਿਵ।
ਹਰਿਣਂ ਚਾਭਯਂ ਚੋਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਯੁਗ੍ਮਂ ਕਿਰੀਟਿਨਮ੍ । ਵ੍ਯਾਖ੍ਯਾਮੁਦ੍ਰਾ ਚਂ ਦਕ੍ਸ਼ੇਧੋ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ ਵਰਪ੍ਰਦਮ੍
ਹਿਰਨ, ਅਭੈ ਮੂਦਰਾ, ਦੋ ਉਪਰ ਉਠੇ ਹੱਥ, ਮੌਤੀਆਂ ਵਾਲਾ ਮਕੁਟ; ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਮੂਦਰਾ, ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵਰ ਦਿੰਦੀ ਮੂਦਰਾ।
ਨਾਨਾਰਤ੍ਨਵਿਭੂषਾਢ੍ਯਂ ਗਿਰਿਜਾਰ੍ਦ੍ਧਾਂਬੁਜਾਸਨਮ੍ । ਬਹੁਭਿਰ੍ਮੁਨਿਮੁਖ੍ਯੈਸ੍ਤੁ ਧ੍ਯਾਯਮਾਨ ਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਨਾਨਾ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਗਿਰਿਜਾ ਨਾਲ ਅੱਧਾ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠਾ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੁਨੀਆਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਿਮਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਵੇਦੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਂ ਪੁਰਾਣਕੈਃ । ਅਨ੍ਯੈਃ ਸਮਸ੍ਤਲੋਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਸੇਵਿਤਪਦਾਂਬੁਜਮ੍
ਮੂਰਤ ਵਾਲੇ ਵੇਦਾਂ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਮਲ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਯਾਤ੍ਵੈਵਂ ਪੂਜਕਃ ਸਮ੍ਯਗਾਦੌ ਪੂਜਾਂ ਸਮਾਰਭੇਤ੍ । ਆਪੋ ਵਾ ਇਦਮਿਤ੍ਯੇਤਤ੍ਕਲਸ਼ਸ੍ਯਾਭਿਮਂਤ੍ਰਣਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਕਰੇ। ਘੜੇ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਤਰ ਹੈ: 'ਇਹ ਪਾਣੀ ਹੈ।'
ਤਜ੍ਜਲਂ ਚ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਚ ਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮਭਿਮਂਤ੍ਰਯੇਤ੍ । ਤਤ੍ਸਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਤਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਵੇਨ ਤੁ
ਫਿਰ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਤਰੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, 'ਇਹ ਸੱਚਾ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ' ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਉੱਤਮ 'ਓਮ' ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇ।
ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤ੍ਰਾਣਿ ਤਤ ਆਵਾਹਯੇਦਿਤਿ । ਯਦ੍ਵਾਗਿਤਿ ਤृਚੇਨੈਵ ਭਾਰਤੀ षੋਡਸ਼ਾਰ੍ਚਨਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਾਤਰਾਂ ਨੂੰ 'ਇਥੇ ਆ ਜਾਓ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਆਹਵਾਨ ਕਰੇ, ਜਾਂ 'ਯਦ ਵਾਕ' ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਤਿੰਨ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਰਸਵਤੀ ਦੀ ਸੋਲਾਂ ਵਾਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਪੁਰੁषਸੂਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਵਾ ਸਮਰ੍ਚਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤੇ ਅਮੁਕ ਪੁਰਾਣੇਤਿ ਪੁਰਾਣਮਰ੍ਚਯੇਤ੍
ਉਹ ਪੁਰੁਸ਼ ਸੂਕਤ ਜਾਂ ਗਾਯਤਰੀ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੁਰਾਣਾ ਦੀ ਪੂਜਾ 'ਓਮ, ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਫਲਾਂ-ਫਲਾਂ ਪੁਰਾਣਾ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਕਰੇ।
ਕਾਂਡਾਦਿਤਿ ਹਿ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਦੂਰ੍ਵਾਮਾਨੀਯ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ੴ ਨਮੋ ਭਗਵਤ੍ਯੈ ਦੂਰ੍ਵਾਯੈ ਇਤਿ
ਕੰਢਾ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਉਹ ਦੂਬ ਲਿਆ ਕੇ, 'ਓਮ, ਭਗਵਤੀ ਦੂਬ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ' ਕਹਿ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਸਲੋਕਪਾਲ ਪੂਜਾ ਸ੍ਯਾਦਥ ਕਨ੍ਯਾ ਸਮਰ੍ਚਨਮ੍ । ਵਤ੍ਸਰਾਤ੍ਪਂਚਕਾਦੂਰ੍ਦ੍ਧ੍ਵਂ ਦਸ਼ਵਰ੍षਾਦਧਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਫਿਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁੜੀ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ। ਪੰਜ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਤੇ ਦਸ ਸਾਲ ਤੋਂ ਘੱਟ ਉਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਨੁਤ੍ਪਨ੍ਨऋਤੁਰ੍ਵਾਪਿ ਤਾਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪੂਜਯੇਤ੍ । ਗਂਧਪੁष੍ਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਦੀਪਤਾਂਬੂਲਭੂषਣੈਃ
ਜੇਕਰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਅਜੇ ਤਿਆਰੀ ਉਮਰ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਗੰਧ, ਫੁੱਲ, ਚਾਵਲ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਪਾਨ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪਾਠਯੇਦਪ੍ਯਮੁਂ ਮਂਤ੍ਰਂ ਪੂਜਕਃ ਕਨ੍ਯਕਾਮਿਮਾਮ੍
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮੰਤਰ ਵੀ ਉਸ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਏ।
ਸਤ੍ਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਭਗਵਤਿ ਸਰਸ੍ਵਤਿ ਨਮਸ੍ਤੇ ਨਮਸ੍ਤ ਇਤਿ
ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਬੋਲੋ, ਭਗਵਤੀ ਸਰਸਵਤੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ।
ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾਨੁਕ੍ਰਮਾਰ੍ਥਾਤ੍ਤੁ ਦੂਰ੍ਵਾਯੁਗ੍ਮਂ ਤੁ ਕਾਰਯੇਤ੍ । ਸਨ੍ਨਿਧੌ ਪੁਸ੍ਤਕਸ੍ਯਾਧਃ ਸਹਸ੍ਰਪਰਮੇਤ੍ਯृਚਾ
ਗਾਯਤਰੀ ਦੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਦੂਬ ਦੀ ਜੋੜੀ ਤਿਆਰ ਕਰੇ; ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ 'ਸਹਸਰਪਰਮ' ਮੰਤਰ ਨਾਲ।