ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਨ। ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਦੇਸ਼ਾ ਨ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਨ ਚ ਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ । ਪਾਪਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਯਤ੍ਰ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਕੰਮ ਹੋਣ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਪਾਲਤਾਮਪਿ
ਭਾਵੇਂ ਭਿਖਿਆ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯਗ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਸਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਯੇਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ,
ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਨੈਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਮਨੁੱਖੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਾਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ,
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਯੁਗਾਯੁਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਰਮ੍ਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਗਲਿਤਾਖਿਲ ਕਲ੍ਮषਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਰਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰਿਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਗੰਗਾ' ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਉਤੇ ਹਰੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ,
ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਯਿਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥੀਨਿ ਨਖਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਣ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭੁਵਨਂ ਵਸੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿषੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ।
ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰੋ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਂ ਯਯੌ ਕਾਮੀ ਯੁਵਤ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਗਂਧਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਕਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਡ-ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਮਨੀਏ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਚਾਹਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਗਂਧਾ ਰਸਜ੍ਞਾ ਸਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਨਵਯੌਵਨਾ । ਨਾਨਾਰਸਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸਵਾਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰ੍ਯਂਕੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮृਗੀਦृਸ਼ਃ । ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਦਤਲੇ ਜਿष੍ਣੁਰੁਵਾਸ ਸ੍ਮਰਮੋਹਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਕਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਦ੍ਗੁਣਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੱਬੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਏਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਵ ਕਾਲੇ ਤੁ ਪੌਲੋਮੀ ਵਰਸੁਨ੍ਦਰੀ । ਭੂषਣੈਰ੍ਭੂषਿਤਾ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦ੍ਗृਹਮਾਯਯੌ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਪੌਲੋਮੀ, ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਘਰ ਆ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਥਾਵਿਧਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਧਿਪਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਭृਸ਼ਂ ਚੁਕੋਪ ਪੌਲੋਮੀ ਪ੍ਰਾਹੇਤਿ ਚ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਜਦ ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਸ਼ਕਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਸੁਰਤ ਵਾਲੀ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲ ਪਈ।
ਸ਼ਚ੍ਯੁਵਾਚ- ਦੇਵ ਕਿਂ ਕੁਰੁषੇ ਕਾਂਤ ਤ੍ਵਂ ਸਮਸ੍ਤਸੁਰਾਧਿਪ । ਮਮ ਦਾਸੀਸ੍ਵਰੂਪਾਯੈ ਦਦਾਸਿ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍
ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਕੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ। ਪਰ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਨੌਕਰਣੀ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੀਕਦਾਨ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਸ੍ਪृਸ਼ਂਤਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸ਼ਿਰਸਾ ਚਰਣੌ ਤਵ । ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਾਯਾ ਦਾਸ੍ਯਾਃ ਪਾਦਤਲੇ ਪ੍ਰਭੋਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਮੱਥਾ ਟੇਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੌਕਰਣੀ ਦੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਸਕਦਾ ਹੈਂ?
ਯਾਚਿਤਸ਼੍ਚ ਸੁਗਨ੍ਧਿਤ੍ਵਾਦ੍ਭृਂਗਃ ਸ੍ਯਾਨਚਤਦ੍ਯਸ਼ਃ । ਸੁਂਦਰੀ ਕੋਟਿਭਰ੍ਤ੍ਤਾ ਤ੍ਵਂ ਸਮਸ੍ਤਰਸਵਿਤ੍ਪ੍ਰਭੋ
ਜੇ ਭੌਰਾ ਵੀ ਮੰਗਣ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਮਾਣ ਖੋ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਤਾਂ ਲੱਖਾਂ ਸੁੰਦਰੀਆਂ ਦਾ ਪਤੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ—
ਕਥਮੇਵਂਵਿਧਂ ਕਰ੍ਮ ਕਰੋष੍ਯਤ੍ਯਂਤਕੁਤ੍ਸਿਤਮ੍ । ਨਿਰ੍ਗੁਣੇ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧੇਹੇ ਦਾਸਿਦੂਰਂ ਪਰਿਵ੍ਰਜ
ਤੂੰ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈਂ? ਇਸ ਗੁਣਹੀਣ ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੌਕਰਣੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਛੱਡ ਦੇ।
ਤ੍ਵਮੀਸ਼੍ਵਰੀ ਚ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਾਦਤਲੇ ਤਵ । ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਤਯਾ ਨਿਰ੍ਭਰ੍ਤ੍ਸਿਤਾ ਸਾਧ੍ਵੀ ਪੌਲੋਮ੍ਯਾ ਬਹੁਧਾ ਤਤਃ
ਤੂੰ ਰਾਣੀ ਵਾਂਗ ਸੋਫੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈਂ, ਤੇ ਸ਼ਕਰ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਹੈ। ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਖਿਆ – ਫਿਰ ਪੌਲੋਮੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਝਿੜਕਿਆ।
ਉਵਾਚ ਪਦ੍ਮਗਨ੍ਧਾ ਸਾ ਕ੍ਰੋਧਾਦਿਤਿ ਵਰਾਂਗਨਾ । ਪਦ੍ਮਗਂਧੋਵਾਚ- ਗੁਣਂ ਚ ਮਮ ਦੋषਂ ਚ ਸ੍ਵਯਂ ਸ੍ਵਾਮ੍ਯੇਵ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵੈ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਦਮਗੰਧਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਆਖਿਆ – ਮੇਰੇ ਗੁਣ ਜਾਂ ਅਉਗੁਣ ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਮਾਲਕ ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਕੇਨਾਧਿਕਾਰੇਣਾਗਤ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਮਾਂ ਨਿਂਦਸਿ ਨਿਰ੍ਗੁਣੇ । ਅਨ੍ਯੇ ਨੇਤ੍ਰਦ੍ਵਯੇਨਾਪਿ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਗੁਣਦੋषਕੌ
ਤੈਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਹੱਕ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਗੁਣਹੀਣ ਹੈ, ਨਿੰਦਦੀ ਹੈਂ? ਹੋਰ ਲੋਕ ਤਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਦੋ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੁਣ ਤੇ ਅਉਗੁਣ ਦੋਵੇਂ ਵੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਸਹਸ੍ਰਨੇਤ੍ਰੈਰਪ੍ਯੇष ਨ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍ਕਿਂ ਦੁਰਾਸ਼ਯੇ । ਯਥਾ ਦੋषੋ ਹਿ ਲੋਕਾਨਾਂ ਪ੍ਰਚਰੇਨ੍ਨ ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦੀ ਆਸ ਹੈ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦਾ; ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਉਗੁਣ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਗੁਣ ਨਹੀਂ।