ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਖਾਃ ਕृਤਾਃ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮ ਮਾਤਰਿ
ਉਸ (ਗੰਗਾ) ਰਾਹੀਂ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨਿ ਭਵਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਹਂਤਂ ਜਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਾਨਿ ਜਲਾਨਿ ਯਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲੇष੍ਵਾਗਤੇषੁ ਯੋ ਨੋ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪਸ਼ੁਤਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟ੍ਯਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਜਿਗਮਿषੁਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਾਰਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ ਕੋਟਿਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾਥ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੁਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਫੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿष੍ਠੀਵਂ ਦੂषਿਕਾਂ ਵਾਸ਼੍ਰੁ ਵਾ ਮਲਮ੍ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨੂਨਂ ਨਾਰਕੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਫ, ਥੂਕ, ਗੰਦ, ਹੰਝੂ ਜਾਂ ਮਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕਫਕਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਚ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਕਫ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਰੋਧਸਿ ਯਃ ਪਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੂਢਧੀਰ੍ਨਰਃ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਨ। ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਦੇਸ਼ਾ ਨ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਨ ਚ ਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ । ਪਾਪਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਯਤ੍ਰ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਕੰਮ ਹੋਣ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਪਾਲਤਾਮਪਿ
ਭਾਵੇਂ ਭਿਖਿਆ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯਗ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਸਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਯੇਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ,
ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਨੈਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਮਨੁੱਖੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਾਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ,
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਯੁਗਾਯੁਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਰਮ੍ਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ,
ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵਿष੍ਣੁਭਵਨਂ ਗਲਿਤਾਖਿਲ ਕਲ੍ਮषਃ । ਯਸ੍ਤੁ ਸ੍ਮਰਤਿ ਵੈ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਮੈਲਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮੌਤ ਵੇਲੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰੇ,
ਗਙ੍ਗੇਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਦਂ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਭਵੇਦ੍ਧਰਿਃ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਵੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਮृਤ੍ਪੁਣ੍ਡ੍ਰਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਗੰਗਾ' ਇਹ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ, ਉਸ ਉਤੇ ਹਰੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਵਧੀਆ ਗੰਗਾ-ਜਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੋਵੇ,
ਗਙ੍ਗਾਸ੍ਨਾਯਿਨਮਾਲੋਕ੍ਯ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਕਲੇਵਰਮ੍ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇऽਪਿ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਸ ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਂ ਲਭੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਉੱਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਸ੍ਥੀਨਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਜਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੰਨਾ ਸਮੇਂ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਲਪਾਂ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤਿ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਭਸ੍ਮਾਸ੍ਥੀਨਿ ਨਖਾਨਿ ਚ । ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਣ੍ਯਪਿ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਃ ਸ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭੁਵਨਂ ਵਸੇਤ੍
ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਖ, ਹੱਡੀਆਂ, ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਵੀ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤੇष੍ਵਸ੍ਥਿषੁ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਕਰ੍ਮ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਤਤ੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ृਣੁ ਨਾਨ੍ਯਮਨਾ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਤੱਕ ਹੱਡੀਆਂ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਪਈਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ। ਸੁਣ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ।
ਏਕਦਾ ਭਗਵਾਞ੍ਛਕ੍ਰੋ ਨਾਨਾਲਂਕਾਰਭੂषਿਤਃ । ਕ੍ਰੀਡਾਗृਹਂ ਯਯੌ ਕਾਮੀ ਯੁਵਤ੍ਯਾ ਪਦ੍ਮਗਂਧਯਾ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਭਗਵਾਨ ਸ਼ਕਰ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੇਡ-ਘਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਹ ਕਮਨੀਏ, ਕਮਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਵਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਚਾਹਤ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਪਦ੍ਮਗਂਧਾ ਰਸਜ੍ਞਾ ਸਾ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਨਵਯੌਵਨਾ । ਨਾਨਾਰਸਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਚਕਾਰ ਸੁਰਸਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕਮਲ ਦੀ ਮਹਿਕ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਤੇ ਜੋ ਸਵਾਦਾਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਜਵਾਨੀ ਵਿਚ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਪਰ੍ਯਂਕੇ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ਼ਿਸ਼ੁਮृਗੀਦृਸ਼ਃ । ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਾਦਤਲੇ ਜਿष੍ਣੁਰੁਵਾਸ ਸ੍ਮਰਮੋਹਿਤਃ
ਆਪਣੀ ਹੋਰ ਵਹੁਟੀ ਦੇ ਸੁਨਹਿਰੀ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਹਿਰਣ ਵਾਂਗ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਕਰ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ।
ਅਥ ਤਸ੍ਯੈ ਸ੍ਵਯਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਨਿਰ੍ਮਾਯ ਸ੍ਵਰ੍ਣਵੀਟਿਕਾਮ੍ । ਦਦਾਤਿ ਪਰਮਪ੍ਰੀਤਸ੍ਤਦ੍ਗੁਣਾਕृष੍ਟਮਾਨਸਃ
ਫਿਰ ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਆਪ, ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਡੱਬੀ ਬਣਾਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।