ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਜਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਂਤਃ ਫਲਂ ਹਿ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਯਦ੍ਭੀਤਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਨ, ਉੱਚ ਜਨਮ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੱਚੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਫਲ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਮ ਤੇਨੈਵ ਜਂਤਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੁਕ੍ਤੌਘਾਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜੀਵ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਭੂਪਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤੋ ਹਿ ਤੇ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਃ ਸਤ੍ਯਮੌਦਾਰ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇ ਵਚੋ ਨृਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਚੇ ਜਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਅਨੇਨ ਤਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ ਵਚਸਾ ਨृਪ । ਬਭੂਵ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਚਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਤੇਰੇ ਇਸ ਦਇਆ ਭਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਖਾਸ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਸ੍ਤਪੋ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਵਿਦੁਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਤਪ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਆਦਿ—ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ । ਵਾਪੀषੁ ਹੇਮਪਦ੍ਮਾਸੁ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਤਲੇऽਪਿ ਚ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ।
ਗੀਯਮਾਨੋ ਮੁਦਂ ਯਾਤਿ ਗੀਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀਗਣੈਃ । ਜਲਾਨ੍ਨਦਾਨਤੋ ਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਵਾਰੁਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾੰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਨਿ ਹੇਲਯਾ ਸਪ੍ਤ ਸਂਤਾਰਯਤਿ ਗੋਪ੍ਰਦਃ । ਹਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰਵੇਰ੍ਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬੇਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਥਾ ਹੇਮਦਾਨਾਦ੍ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤੋऽਪਿ ਤਪੋ ਦਾਨ ਕ੍ਰਤੁ ਸੁਤ੍ਯਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਏਕਤੋ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਾਸੋ ਮਾਧਵਸ਼੍ਚਰਿਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਤਪ, ਦਾਨ, ਯਜ, ਸੋਮ ਯਾਗ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਦਿਨੈਕਸ੍ਯਾਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਕृਤਂ ਯਤ੍ਸੁਕृਤਂ ਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਦਾਨਾਧਿਕਂ ਪੁਰਾ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤੇ ਸਾਰੇ ਦਾਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਦਿਨੈਕਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦੇਹਿ ਧਰਾਪਤੇ । ਨਿਰਯੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨੇਭ੍ਯੋ ਦੁਃਖਿਤੇਭ੍ਯੋ ਦਯਾਨਿਧੇ
ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਕ ਦਿਨ ਦਾ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦੇ ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਇਆ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ।
ਨ ਦਯਾਸਦृਸ਼ੋ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਦਯਾਸਦृਸ਼ਂ ਤਪਃ । ਨ ਦਯਾਸਦृਸ਼ਂ ਦਾਨਂ ਨ ਦਯਾਸਦृਸ਼ਃ ਸਖਾ
ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ।
ਪੁਣ੍ਯਦਃ ਪੁਣ੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਰੋ ਲਕ੍ਸ਼ਗੁਣਂ ਸਦਾ । ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼ੇषਾਤ੍ਤੇ ਧਰ੍ਮਵृਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਪੁੰਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲੱਖ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਪੁੰਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਖਿਤਾਨਾਂ ਹਿ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦੁਃਖੋਦ੍ਧਰ੍ਤ੍ਤਾ ਨਰੋ ਹਿ ਯਃ । ਸ ਏਵ ਸੁਕृਤੀ ਲੋਕੇ ਜ੍ਞੇਯੋ ਨਾਰਾਯਣਾਂਸ਼ਜਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਾਰਾਇਣ ਦਾ ਅੰਸ਼ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਂ ਤ੍ਵਯਾ । ਯਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇ ਵਿਹਿਤਂ ਵੀਰ ਸਰ੍ਵਾਘਵਿਨਿषੂਦਨਮ੍
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜੋ ਤੀਰਥ ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤਦੇਭ੍ਯੋ ਦੇਹਿ ਵਿਧਿਵਤ੍ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਹਰਿਂ ਪ੍ਰਭੁਮ੍ । ਤ੍ਰਿਵਾਚਿਕਂ ਚ ਨਿਰਯਾਦ੍ਯੇਨਾਮੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਪ੍ਨੁਯੁਃ
ਹਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਾਕਸ਼ੀ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਪੁੰਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ।
ਕਪੋਤਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਮਾਂਸਾਨਿ ਕਾਰੁਣ੍ਯੇਨ ਪੁਰਾ ਸ਼ਿਬਿਃ । ਦਤ੍ਵਾ ਦਯਾਨਿਧਿਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਰਾਜਤੇ ਕੀਰ੍ਤਿਵਾਰਿਧਿਃ
ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ ਸ਼ਿਬੀ ਨੇ ਕਬੂਤਰ ਦੀ خاطر ਆਪਣਾ ਮਾਸ ਦਇਆ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਦਇਆ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਦਧੀਚਿਰਪਿ ਰਾਜਰ੍षਿਰ੍ਦਤ੍ਵਾਸ੍ਥਿ ਚ ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਕੌਮੁਦੀਂ ਕੀਰ੍ਤਿਂ ਲਬ੍ਧਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਕ੍ਸ਼ਯਮ੍
ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਦਧੀਚੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਸਹਸ੍ਰਜਿਚ੍ਚ ਰਾਜਰ੍षਿਃ ਪ੍ਰਾਣਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ਮਹਾਯਸ਼ਾਃ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਰ੍ਥੇ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਤੋ ਲੋਕਾਨਨੁਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਸਹਸਰਜਿਤ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਯਸ਼ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ خاطر ਆਪਣੀ ਜਿੰਦਗੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵਧੀਆ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਾਪਵਰ੍ਗੇऽਪਿ ਤਤ੍ਸੁਖਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ । ਯਦਾਰ੍ਤਜਂਤੁਨਿਰ੍ਵ੍ਵਾਣਦਾਨੋਤ੍ਥਮਿਤਿ ਨੋ ਮਤਿਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਜਾਂ ਮੁਕਤੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ, ਜੋ ਦੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਹੀ ਸਾਡੀ ਪੱਕੀ ਸੋਚ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੇषੁ ਦਾਤृਜਾਤੇषੁ ਪੁਰਾ ਜਾਤੋਸਿ ਭੂਪਤੇ । ਕਰ੍ਮਣਾਨੇਨ ਸਂਖ੍ਯਾਸੁ ਧੀਰ ਧੈਰ੍ਯਂ ਨਿਯੋਜ੍ਯ ਚ
ਸਭ ਦਾਨੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਜਨਮ ਲਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਹੇ ਧੀਰ, ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤਵਧਿਯਂ ਧਰ੍ਮ ਦਯਾ ਦਾਨਂ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਲਮ੍ । ਅਸ੍ਮਾਭਿਰਪਿ ਤੂਤ੍ਸਾਹਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਧਰ੍ਮ੍ਮਵਾਦਿਭਿਃ
ਤੇਰੀ ਪੱਕੀ ਸਮਝ, ਧਰਮ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਦਾਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਤੇ ਰੋਚਤੇ ਰਾਜਨ੍ਨ ਵਿਲਂਬਤਯਾ ਤਤਃ । ਤਦੇਭ੍ਯੋ ਦੇਹਿ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਯਾਤਨਾਦੁਃਖਦਾਹਕਮ੍
ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਫਿਰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰੋ; ਇਹ ਪੁੰਨ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹਨਾਂ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤਦਾ ਦੇਵਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਗਦਾਧਰਮ੍ । ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤ੍ਰਿਵਾਚਿਕਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਯਾਵਾਨ੍ਵਿਧਿਨਾ ਦਦੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਗਦਾਧਰ ਨੂੰ ਗਵਾਹ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਢੰਗ ਨਾਲ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੰਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਤੇ ਮਾਧਵਮਾਸਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੇਕਦਿਨੋਦ੍ਭਵੇ । ਸ੍ਵਕृਤੇ ਜਂਤਵੋ ਯਾਮ੍ਯਯਾਤਨਾਪਰਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਉਸ ਇਕ ਦਿਨ ਉੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਯਮ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਏ।
ਵਿਮਾਨਵਰਮਾਰੂਢਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਤੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਯਯੁਃ । ਪ੍ਰਣਮਂਤਃ ਸ੍ਤੁਵਂਤਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯਂਤਸ੍ਤਂ ਪ੍ਰਹਰ੍षਿਤਾਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੋਹਣੇ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਸਲਾਹੁੰਦੇ ਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਸੁਰਗ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨृਪੇਣ ਦਤ੍ਤਂ ਤਦਵਾਪ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸੈਕਦਿਨਾਭਿਜਾਤਮ੍ । ਸਰ੍ਵੇ ਯਯੁਸ੍ਤੇ ਨਰਕਾਦ੍ਵਿਮੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵਂ ਵਿਮਾਨਾਧਿਗਤਾ ਹਿ ਚਿਤ੍ਰਮ੍
ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਪੁੰਨ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਇਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਜੀਬ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵਿਮਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਰਗ ਚਲੇ ਗਏ।
ਨੂਨਂ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋ ਭੁਵਿ ਭੂਤਵਰ੍ਗਃ ਸਂਭੂਤਭਾਵੋ ਬਹੁਧਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਃ । ਤਥਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰੋऽਖਿਲਕਰ੍ਮਯੋਗਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਮਸ਼ਕ੍ਤਿਪ੍ਰਚਯੋ ਵਿਚਿਤ੍ਰਃ
ਇਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਾਤ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਵੀ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ, ਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਇਕੱਠ ਵੀ ਅਲੱਗ-ਅਲੱਗ ਹੈ।