ਸ੍ਵਕਰ੍ਮੈਵੋਪਜੀਵਂਤਿ ਮੋਹਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਯੈਰ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਚ ਹੁਤਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਵਾ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮੋਹ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ,
ਪੁਨਰ੍ਨੋਪਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਪਰਮ੍ । ਨੇष੍ਟਂ ਨ ਤਪ੍ਤਂ ਨੋ ਜਪ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਨ ਹृष੍ਟਤਯਾ ਨृਪ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨੇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹ ਘੋਰੇषੁ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਿਰਯੇषੁ ਤੇ । ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਯੇ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਵਿਹਾਰਾਹਾਰਨਿਂਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਚਰਨ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ,
ਪਰਾਪਕਾਰਿਣਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣੋ ਦੁਰ੍ਵਿਹਾਰਿਣਃ । ਵਿਦਾਰਿਣੋ ਹਿ ਮਰ੍ਮੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪਾਃ ਪਰਹृਦਾਂ ਹਿ ਯੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਹਨ,
ਨਿਰਯੇ ਤੇ ਵਿਪਚ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਹਾਰਿਣਃ । ਏਹਿ ਨੂਨਂ ਮਹੀਪਾਲ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਆਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਨ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾ ਯੁਕ੍ਤਮਿਹਸ੍ਥਾ ਤੁ ਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯਦ੍ਯਹਂ ਸੁਕृਤੀ ਦੂਤਾਃ ਕਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੂਤੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਨਾਰਕੇ ਪਥਿ ਵਾ ਨੀਤਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਪਰਮ੍ । ਮਯਾਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਤਾਦृਕ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਾਮਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਪੁਰਿ ਹਰੇਰ੍ਗਂਤਾ ਸਂਸ਼ਯਾਨੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਵੈ । ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਸੁਕृਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਹਰਿ ਦੀ ਨਗਰੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨੇष੍ਟਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਭਵਤਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਿਂਤੁ ਮਾਧਵਮਾਸੇ ਯਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਵਤ੍ਸਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਵਚਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਪਾਤਿਪਾਪੌਘ ਨਿਹਂਤਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੈਕਸਾਰੇਣ ਤੇਨੈਕੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਇਕ ਕੰਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਭਵਨਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ । ਮਹਤਾਮਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਿਹਂਤਾ ਮਾਧਵੋऽਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਧਿਨੋਦਿਤਃ । ਯਥੈਵ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤੇ ਤृਣਸਂਚਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਘਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤਥਾਘੌਘੋऽਪਿ ਦਹ੍ਯਤੇ । ਤਾਵਦ੍ਵਪੁषਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਜ੍ਜਤਿ ਚੋषਸਿ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਨਿਯਮੈਰ੍ਨਰਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਾਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ—
ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪਾਪੌਘੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਚ੍ਯੁਤਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਜਨ੍ਮਨੋ ਹਿ ਸੁਕृਤਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਨੀਤੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਥ ਭੂਮਿਪਤੇ ਤੂਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਗੋਵਿਂਦਮਂਦਿਰਮ੍
ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚੱਲ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ । ਏਕੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਰੁਣਾਵਾਰ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਦੂਤਾਨ੍ਵਿਨਯੇਨਾਹ ਵਾਡਵ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਭਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਵਾਢਵਾ।
ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸ੍ਯਾਭਿਜਾਤ੍ਯਸ੍ਯ ਗੁਣਾਨਾਂ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਚ । ਸਂਤਃ ਫਲਂ ਹਿ ਗਣ੍ਯਂਤੇ ਯਦ੍ਭੀਤਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਧਨ, ਉੱਚ ਜਨਮ, ਗੁਣ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਸੱਚੇ ਲੋਕ ਸਿਰਫ਼ ਫਲ ਨੂੰ ਹੀ ਗਿਣਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਡਰੇ ਹੋਏ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।
ਯਦ੍ਯਸ੍ਤਿ ਸੁਕृਤਂ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਮ ਤੇਨੈਵ ਜਂਤਵਃ । ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਗਚ੍ਛਂਤੁ ਮੁਕ੍ਤੌਘਾਃ ਸ੍ਥਾਨੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੀ ਕਰਕੇ ਇਹ ਜੀਵ, ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਵਰਗ ਚਲੇ ਜਾਣ; ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਰਹਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਭੂਪਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਸ੍ਯ ਸਤ੍ਯਵਤੋ ਹਿ ਤੇ । ਧ੍ਯਾਯਂਤਃ ਸਤ੍ਯਮੌਦਾਰ੍ਯਮਬ੍ਰੁਵਂਸ੍ਤੇ ਵਚੋ ਨृਪਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਸਚੇ ਜਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਸਚਾਈ ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਨੂੰ ਸੋਚਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਅਨੇਨ ਤਵ ਕਾਰੁਣ੍ਯਕਰ੍ਮਣਾ ਵਚਸਾ ਨृਪ । ਬਭੂਵ ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਂਚਿਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ- ਤੇਰੇ ਇਸ ਦਇਆ ਭਰੇ ਕੰਮ ਤੇ ਬੋਲਾਂ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਵਲੋਂ ਜੋ ਧਰਮ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਖਾਸ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਜਪੋ ਹੋਮਸ੍ਤਪੋ ਦੇਵਾਰ੍ਚਨਾਦਿਕਮ੍ । ਕृਤਂ ਯਨ੍ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤਦਨਂਤਫਲਂ ਵਿਦੁਃ
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ, ਜਪ, ਹਵਨ, ਤਪ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ ਆਦਿ—ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਯਜ੍ਵਾ ਚ ਦਾਤਾ ਚ ਕ੍ਰੀਡਤੇ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਃ ਸਹ । ਵਾਪੀषੁ ਹੇਮਪਦ੍ਮਾਸੁ ਕਲ੍ਪਵृਕ੍ਸ਼ਤਲੇऽਪਿ ਚ
ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਦਾਨੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ ਹਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇ ਕਲਪਵ੍ਰਖ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ।
ਗੀਯਮਾਨੋ ਮੁਦਂ ਯਾਤਿ ਗੀਰ੍ਵਾਣਰਮਣੀਗਣੈਃ । ਜਲਾਨ੍ਨਦਾਨਤੋ ਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਵਾਰੁਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੀਤ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾੰ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਭੋਜਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰੁਣ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕੁਲਾਨਿ ਹੇਲਯਾ ਸਪ੍ਤ ਸਂਤਾਰਯਤਿ ਗੋਪ੍ਰਦਃ । ਹਯਂ ਦਤ੍ਵਾ ਰਵੇਰ੍ਲੋਕਂ ਯਾਤਿ ਵਿਦ੍ਯਾਪ੍ਰਦੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬੇਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਘੋੜਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਂ ਤਥਾ ਹੇਮਦਾਨਾਦ੍ਯਾਤਿ ਸੁਰਾਲਯੇ । ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਤਥਾ ਕਨ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਲੋਕਂ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਸੋਨੇ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੜੀ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਧਵੇਮਾਸਿ ਯਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍ । ਅਵਾਪ੍ਯ ਸਕਲਾਨ੍ਕਾਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਪਦਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਦੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।