ਜਾਯਤੇ ਤਦ੍ਵਪੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਯੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਾਵਹਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦਾ ਛੂਹਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਤਾਨ੍ਦੂਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਕੋਮਲਂ ਹृਦਯਂ ਨੂਨਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਨਵਨੀਤਵਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਸਂਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ਯਥਾ ਦ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਾਰ੍ਤਂ ਜਂਤੁਮਹਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪੀਡਿਤੁਂ ਗਂਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਧਿਗਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਹਂਤਿ ਯਃ । ਮਦਂਗਸਂਗਮੋਚ੍ਛਿष੍ਟਵਾਯੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਤੇ ਯਦਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਹ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ,
ਜਂਤਵਃ ਸੁਖਿਨੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਯਂਤੁ ਮਾਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਯਂਤਿ ਜਨਨੀਮਵਨੀਮਪਿ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਓ। ਐਸੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਤਾਪਚ੍ਛਿਦੋ ਯੇ ਤੁ ਚਂਦਨਾ ਇਵ ਚਂਦਨਮ੍ । ਪਰੋਪਕृਤਯੇ ਯੇ ਤੁ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਕृਤਿਨੋ ਹਿ ਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚੰਦਨ ਲਈ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਬਲ ਹਨ।
ਸਂਤਸ੍ਤ ਏਵ ਯੇ ਲੋਕੇ ਪਰਦੁਃਖਵਿਦਾਰਣਾਃ । ਆਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇषਾਂ ਤृਣੋਪਮਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ। ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਣਮਤਲਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੈਰਿਯਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਰ੍ਨਰੈਃ ਪਰਹਿਤੋਦ੍ਯਤੈਃ । ਮਨਸੋ ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕੋਪਮਃ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਸੁਖੇਨੈਵ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧਵਃ ਸਦਾ । ਵਰਂ ਨਿਰਯਪਾਤੋऽਤ੍ਰ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿੰਦਗੀ ਖੋ ਦੇਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ,
ਨ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਮृਤੇ ਸੁਖਮ੍ । ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਜਂਤਵੋ ਨਿਰਯੇ ਘੋਰੇ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਤ੍ਰ ਪਾਪਿਨਃ
ਪਰ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪੀ,
ਸ੍ਵਕਰ੍ਮੈਵੋਪਜੀਵਂਤਿ ਮੋਹਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ । ਯੈਰ੍ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਚ ਹੁਤਂ ਤੀਰ੍ਥੇ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਵਾ ਕृਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ; ਉਥੇ ਮੋਹ ਦੀ ਕੋਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ, ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਤੀਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ,
ਪੁਨਰ੍ਨੋਪਕृਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸੁਕृਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਪਰਮ੍ । ਨੇष੍ਟਂ ਨ ਤਪ੍ਤਂ ਨੋ ਜਪ੍ਤਂ ਯੈਰ੍ਨ ਹृष੍ਟਤਯਾ ਨृਪ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨੇਵੇਂ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਾਏ, ਤਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਪ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ,
ਪਰਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਹ ਘੋਰੇषੁ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਨਿਰਯੇषੁ ਤੇ । ਦੁਃਸ਼ੀਲਾ ਯੇ ਦੁਰਾਚਾਰਾ ਵਿਹਾਰਾਹਾਰਨਿਂਦਿਤਾਃ
ਉਹ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਚਰਨ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਿੰਦਣਯੋਗ ਹਨ,
ਪਰਾਪਕਾਰਿਣਃ ਪਾਪਕਾਰਿਣੋ ਦੁਰ੍ਵਿਹਾਰਿਣਃ । ਵਿਦਾਰਿਣੋ ਹਿ ਮਰ੍ਮੋਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਾਪਾਃ ਪਰਹृਦਾਂ ਹਿ ਯੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾੜੇ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਚੋਟ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਹਨ,
ਨਿਰਯੇ ਤੇ ਵਿਪਚ੍ਯਂਤੇ ਯੇ ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀਵਿਹਾਰਿਣਃ । ਏਹਿ ਨੂਨਂ ਮਹੀਪਾਲ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਹਰਿਮਂਦਿਰਮ੍
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪਕਦੇ ਹਨ। ਆਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਹਰਿ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵੱਲ ਚੱਲੀਏ।
ਨ ਤੇ ਪੁਣ੍ਯਵਤਾ ਯੁਕ੍ਤਮਿਹਸ੍ਥਾ ਤੁ ਮਤਃ ਪਰਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਯਦ੍ਯਹਂ ਸੁਕृਤੀ ਦੂਤਾਃ ਕਸ੍ਮਾਦਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਭਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਥੇ ਰਹਿਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਮੈਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੂਤੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਰਾਹ ਤੇ ਕਿਉਂ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ,
ਨਾਰਕੇ ਪਥਿ ਵਾ ਨੀਤਃ ਕਿਂ ਵਾ ਮੇ ਸੁਕृਤਂ ਪਰਮ੍ । ਮਯਾਪਿ ਨ ਕृਤਂ ਤਾਦृਕ੍ਸੁਕृਤਂ ਕਾਮਸ਼ਾਲਿਨਾ
ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ? ਮੈਂ ਵੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਐਸਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਪੁਰਿ ਹਰੇਰ੍ਗਂਤਾ ਸਂਸ਼ਯਾਨੋऽਹਮਸ੍ਮਿ ਵੈ । ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਸੁਕृਤਂ ਨ ਕृਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਾਤ੍ਮਨਾ
ਮੈਂ ਹਰਿ ਦੀ ਨਗਰੀ ਕਿਵੇਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੰਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਨੇष੍ਟਂ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨ ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਵਸ਼ਿष੍ਟਂ ਭਵਤਾਸ਼ਿਤਮ੍ । ਕਿਂਤੁ ਮਾਧਵਮਾਸੇ ਯਦ੍ਵਿਧਿਨਾ ਵਤ੍ਸਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਯਜਨ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂ ਯਜਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਵਚਃ ਪ੍ਰੇਰਿਤੇਨ ਪੁਰਾ ਤ੍ਵਯਾ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਂਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ੋ ਮਧੁਸੂਦਨਃ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੇ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਮਹਾਪਾਪਾਤਿਪਾਪੌਘ ਨਿਹਂਤਾ ਭਕ੍ਤਵਤ੍ਸਲਃ । ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੈਕਸਾਰੇਣ ਤੇਨੈਕੇਨ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਜੋ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਇਕ ਕੰਮ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਉਹੀ ਕਾਫੀ ਹੈ।
ਨੀਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਭਵਨਂ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨੋ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ । ਮਹਤਾਮਪਿ ਪਾਪਾਨਾਂ ਨਿਹਂਤਾ ਮਾਧਵੋऽਰ੍ਚਿਤਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਥੈਵ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਵਿਧਿਨੋਦਿਤਃ । ਯਥੈਵ ਵਿਸ੍ਫੁਲਿਂਗੇਨ ਜ੍ਵਾਲ੍ਯਤੇ ਤृਣਸਂਚਯਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਨਿਯਮਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਚਿੰਗਾਰੀ ਨਾਲ ਘਾਸ ਦਾ ਢੇਰ ਅੱਗ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਤਥਾਘੌਘੋऽਪਿ ਦਹ੍ਯਤੇ । ਤਾਵਦ੍ਵਪੁषਿ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਭਵਂਤਿ ਮਹਾਨ੍ਤ੍ਯਪਿ
ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਨਾਲ, ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਵੀ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਾਵਨ੍ਨ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤੀਰ੍ਥੇ ਮਜ੍ਜਤਿ ਚੋषਸਿ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਸਿ ਯੋ ਯੁਕ੍ਤੋ ਯਥੋਕ੍ਤਨਿਯਮੈਰ੍ਨਰਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਪਾਪ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਦਾ ਹੈ—
ਹਰਿਭਕ੍ਤ੍ਯੈਵ ਪਾਪੌਘੈਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋऽਚ੍ਯੁਤਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ । ਆਜਨ੍ਮਨੋ ਹਿ ਸੁਕृਤਂ ਯਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪੁਰਾ ਕृਤਮ੍
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਅਚੁਤ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਤੂੰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—
ਤੇਨ ਤ੍ਵਂ ਨਿਰਯਸ੍ਥਾਨਮਾਰ੍ਗਂ ਨੀਤੋ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਅਥ ਭੂਮਿਪਤੇ ਤੂਰ੍ਣਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤੁ ਮਰੁਦ੍ਗਣੈਃ
ਉਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਾਡੇ ਅਤੇ ਮਰੁਦਗਣਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ—
ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋ ਵਿਮਾਨੇਨ ਗਚ੍ਛ ਗੋਵਿਂਦਮਂਦਿਰਮ੍
ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੋਵਿੰਦ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਚੱਲ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇ ਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ । ਏਕੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਇੱਕ ਸੌ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਤਤਸ੍ਤੁ ਕਰੁਣਾਵਾਰ੍ਧਿਸ੍ਤੇषਾਂ ਸ਼ੋਕੇਨ ਪੀਡਿਤਃ । ਭੂਪਤਿਃ ਸ਼੍ਰੀਹਰੇਰ੍ਦੂਤਾਨ੍ਵਿਨਯੇਨਾਹ ਵਾਡਵ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ, ਦਿਲ ਵਿਚ ਦਇਆ ਭਰ ਕੇ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼੍ਰੀਹਰੀ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, ਵਾਢਵਾ।