ਕृਤਪਾਤਕਿਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਾਦਨਂਤਰਮ੍ । ਯਾਮ੍ਯਂ ਪਂਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁਃਖਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਂਧਕਾਰੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਹ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇधर-ਉਧਰ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਸ਼ृਗਾਲੈਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੈਃ ਕਾਕਕਂਕਬਕਾਦਿਭਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਤੁਂਡੈਰ੍ਵृਕਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਭੁਜਗੈਰ੍ਵृਸ਼੍ਚਿਕਾਦਿਭਿਃ
ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਂ, ਗਿਦ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ; ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਭੇਡ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਬਿਚੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ—
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਦਾਹ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੁਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕਂਟਕੈਃ । ਕ੍ਰਕਚੈਃ ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤृष੍ਣਯਾ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ । ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਗਂਧੇਨ ਮੂਰ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂੜ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਾਥ੍ਯਂਤੇ ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤੈਲੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਆਯਸੀषੁ ਪ੍ਰਪਚ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵ ਚ
ਕਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਾਂਤਮਥਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੂਯਮਸृਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿष੍ਠਾਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਾਂਸਂ ਪੂਤਿਗਂਧਿषੁ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਦੇ ਉਲਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਪੂੜ ਤੇ ਲਹੂ, ਕਦੇ ਗੰਦ, ਕਦੇ ਮਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਦੀ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਤੁਂਡੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕੇਸ਼ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਂਸਾਸृਗ੍ਵਸਾਸ੍ਥਿਨਿਕਰੇषੁ ਚ
ਕਿਰਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਵਾਲ, ਲਹੂ, ਮਾਸ, ਮੱਦ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ।
ਅਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੁਣਪਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕਾਕਕਂਕਮਹਾਗृਧ੍ਰਵਦਨੈਰ੍ਧ੍ਵਂਸਿਤੇषੁ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਰਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂ, ਗਿਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਦਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਦੁਰ੍ਗਂਧਨੀਰਂਧ੍ਰ ਸਂਘਟ੍ਟਸ਼ਤਕੋਟਿषੁ । ਕਰਪਤ੍ਰਸ਼ਿਲਾਪਤ੍ਰਤਪ੍ਤ ਨਿਸ੍ਤੈਲਕੇषੁ ਚ
ਬਦਬੂਦਾਰ ਤੇ ਸੜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਟਕਰਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਚਾਕੂਆਂ ਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤੇਲ ਦੇ।
ਲੋਹਤੈਲਵਸਾਸ੍ਤਂਭ ਕੂਟਸ਼ਾਲ੍ਮਲਸਦ੍ਮਸੁ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਕਂਟਕਕੀਲੋਗ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਤਂਭਵਿਭਾਤਿषੁ
ਲੋਹਾ, ਤੇਲ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਛੁਰਿਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ, ਕੀਲਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ।
ਤਪ੍ਤਂ ਵੈਤਰਣੀਪੂਯਪੂਰਿਤੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੋਤ੍ਕृਤ੍ਤ ਨਰਨਾਰੀਸ੍ਤਨੇषੁ ਚ
ਤਪੇ ਹੋਏ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਮਰਦ-aur-auratਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ।
ਘੋਰਾਂਧਕਾਰਗ੍ਰਹਣਦਾਰੁਣੇषੁ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪਾਪਚ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਧੈਃ
ਭਿਆਨਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਦਨਾਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਕਂਠੇषੁ ਬਦ੍ਧਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭੁਜਗਾਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਯਂਤ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਃ
ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਫਾਹੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਕਂਠਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਕੂਟਾਗਾਰੇ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਯਾਤਨਾਕ੍ਸ਼ਮੈਃ
ਟੁੱਟੀ ਪਿੱਠ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ, ਗਲ ਕਸੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਵਿੱਚ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਯਾਤਨਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾ ਵਿਕਰ੍ਮਿਣਃ । ਸਹਿਤਂ ਵਿषਯਾਸ੍ਵਾਦੈਃ ਕ੍ਰਂਦਨਂ ਤੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਪਾਪੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਜਂਤੁਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਕृਤਃ ਸਂਗਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦੁਃਖਦੋ ਹਿ ਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਵਿषਯਾਸ੍ਵਾਦੋ ਜਾਤੋऽਨੇਕਾਬ੍ਦਦੁਃਖਦਃ । ਵਪੁषਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਮਾਧਵੇ
ਇੰਦਰੀ ਸੁਆਦ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ—
ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਵਨਸ੍ਯੈਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਾਰੁਤਃ । ਲਬ੍ਧਸੌਖ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜਾਤਾ ਮਹਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਸ੍ਤਵ
ਨਿਯਮਤ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਂਦਰਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਨਾਮਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੌਖ੍ਯਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਹੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਾਯਤੇ ਤਦ੍ਵਪੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਵਾਯੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਃ ਸੁਖਾਵਹਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਇਤਿ ਦੂਤਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਕਰੁਣਾਨਿਧਿਃ
ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਸਾਹ ਦਾ ਛੂਹਾ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਦਇਆ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਸੀ,
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਹਤਾਨ੍ਦੂਤਾਨ੍ਵਿष੍ਣੋਰਦ੍ਭੁਤਕਰ੍ਮਣਃ । ਕੋਮਲਂ ਹृਦਯਂ ਨੂਨਂ ਸਾਧੂਨਾਂ ਨਵਨੀਤਵਤ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਜੋਕੇ ਕੰਮਾਂ ਵਾਲੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ: ਸਾਧੂਆਂ ਦਾ ਦਿਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਨਵੇਂ ਮੱਖਣ ਵਾਂਗ ਨਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨਿਸਂਤਾਪਸਂਤਪ੍ਤਂ ਤਦ੍ਯਥਾ ਦ੍ਰਵਤਿ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਰਾਜੋਵਾਚ- ਨਾਰ੍ਤਂ ਜਂਤੁਮਹਂ ਹਿਤ੍ਵਾ ਪੀਡਿਤੁਂ ਗਂਤੁਮੁਤ੍ਸਹੇ
ਜਿਵੇਂ ਮੱਖਣ ਅੱਗ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਐਸਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਸਾਫ਼ ਪਿਘਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਜੀਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਂ ਪਾਪਿष੍ਠਂ ਧਿਗਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਤੋ ਨ ਹਂਤਿ ਯਃ । ਮਦਂਗਸਂਗਮੋਚ੍ਛਿष੍ਟਵਾਯੁਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ੇਨ ਤੇ ਯਦਿ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਾਪੀ ਹੈ ਜੋ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਛੂਹੇ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ ਸਾਹ ਦੀ ਛੂਹ ਨਾਲ,
ਜਂਤਵਃ ਸੁਖਿਨੋ ਜਾਤਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਤ੍ਰ ਨਯਂਤੁ ਮਾਮ੍ । ਪਵਿਤ੍ਰਯਂਤਿ ਜਨਨੀਮਵਨੀਮਪਿ ਤੇ ਨਰਾਃ
ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਉਥੇ ਲੈ ਜਾਓ। ਐਸੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪਰਤਾਪਚ੍ਛਿਦੋ ਯੇ ਤੁ ਚਂਦਨਾ ਇਵ ਚਂਦਨਮ੍ । ਪਰੋਪਕृਤਯੇ ਯੇ ਤੁ ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਕृਤਿਨੋ ਹਿ ਤੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੰਦਨ ਵਾਂਗ ਚੰਦਨ ਲਈ ਹਨ। ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਆਪਣੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਾਬਲ ਹਨ।
ਸਂਤਸ੍ਤ ਏਵ ਯੇ ਲੋਕੇ ਪਰਦੁਃਖਵਿਦਾਰਣਾਃ । ਆਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਾਣਾ ਯੇषਾਂ ਤृਣੋਪਮਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਸੱਚੇ ਦਇਆਵਾਨ ਹਨ। ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਘਾਹ ਵਾਂਗ ਅਣਮਤਲਬ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤੈਰਿਯਂ ਧਾਰ੍ਯਤੇ ਭੂਮਿਰ੍ਨਰੈਃ ਪਰਹਿਤੋਦ੍ਯਤੈਃ । ਮਨਸੋ ਯਤ੍ਸੁਖਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਨਰਕੋਪਮਃ
ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਜੁਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਕਰਕੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਮਨ ਵਿਚ ਜੋ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੁਰਗ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਵਾਂਗ ਲੱਗੇ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਰਸੁਖੇਨੈਵ ਸੁਖਿਨਃ ਸਾਧਵਃ ਸਦਾ । ਵਰਂ ਨਿਰਯਪਾਤੋऽਤ੍ਰ ਵਰਂ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧੂ ਲੋਕ ਸਦਾ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ, ਜਿੰਦਗੀ ਖੋ ਦੇਣਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ,
ਨ ਪੁਨਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਰ੍ਤਾਨਾਮਾਰ੍ਤਿਨਾਸ਼ਮृਤੇ ਸੁਖਮ੍ । ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਜਂਤਵੋ ਨਿਰਯੇ ਘੋਰੇ ਪਚ੍ਯਂਤੇ ਤੇਤ੍ਰ ਪਾਪਿਨਃ
ਪਰ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਸੁਖ ਪਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਥੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਜੀਵ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਕਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪਾਪੀ,