ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਪਦ੍ਮਪੁਰਾਣੇਪਾਤਾਲਖਂਡੇ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯੇ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਪਦਮ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪਾਤਾਲ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਾਲੇ ਸੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਅਥ ਕਾਲਕਟਾਕ੍ਸ਼ੇਣ ਲਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਨृਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਮृਤੋऽਤਿਰਤਿਸੇਵੋਤ੍ਥ ਕ੍ਸ਼ਯਕ੍ਸ਼ੀਣਕਲੇਵਰਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਵਧੇਰੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਕਰਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਮਰ ਗਿਆ।
ਨੀਯਮਾਨੋ ਯਮਗਣੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਮਾਨੋ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨੋ ਮਹਾਰਾਵਾਨ੍ਸ ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਜਪਾਤਕਮ੍
ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਰੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਵਿष੍ਣੁਦੂਤੈਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਤਾਡਯਿਤ੍ਵਾ ਮਮਾਨੁਗਾਨ੍ । ਧਰ੍ਮਵਾਨਯਮਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਮਾਨਮਥ ਰੋਪਿਤਃ
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਮਵਾਨ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾਈ ਰਥ 'ਚ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨੀਤੋ ਹਰਿਪੁਰਂ ਭੂਪਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨੋऽਪ੍ਸਰੋਗਣੈਃ । ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨੇਨ ਵੈਸ਼ਾਖਮਾਸਸ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਪਾਤਕਃ
ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਹਰੀ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਈ, ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਸਵੇਰ ਦੀ ਇਸ਼ਨਾਨ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਅਥ ਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨੋऽਯਮਿਤਿ ਮਤ੍ਵਾ ਚ ਤੈਃ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਦੂਤੈਰ੍ਨਿਦੇਸ਼ੇਨ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭੂਮਿਪਤਿਸ੍ਤਦਾ । ਅਦੂਰਾਦੇਵ ਨਿਰਯਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਸ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਪਰ, ਉਹਨਾਂ ਦੇਵਦੂਤਾਂ ਨੇ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ, ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਧਰਮ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਨਜ਼ਦੀਕ ਹੀ ਨਰਕ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਸ ਗਚ੍ਛਨ੍ਨਪਿ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਜੀਵਾਨਾਂ ਕ੍ਰਂਦਤਾਂ ਪੁਨਃ । ਨਿਰਯੇ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮਾਰਾਵਂ ਵਿਵਿਧਂ ਤਦਾ
ਜਦ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰੋਣੀ ਸੁਣੀ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹਿਆਂ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਉੱਚੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸੁਣੀਆਂ।
ਪਾਪਿਨਾਂ ਕ੍ਵਥ੍ਯਮਾਨਾਨਾਮਾਕ੍ਰਂਦਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਯਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਰਾਜਾਭੂਦਤਿਦੁਃਖਿਤਃ
ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਉਬਾਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਦੂਤਾਃ ਕਿਮਯਮਾਕ੍ਰਂਦੋ ਦਾਰੁਣਃ ਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਪੁਨਰ੍ਨ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਤਨ੍ਮੇ ਕਾਰਣਂ ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਥ
ਉਸ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ: ਇਹ ਡਰਾਉਣੀ ਚੀਖ ਕਿਉਂ ਸੁਣੀ? ਫਿਰ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ? ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸੋ।
ਦੂਤਾ ਊਚੁ- ਜਂਤਵਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਮਰ੍ਯਾਦਾਃ ਪਾਪਾਸ੍ਤ੍ਵਾਚਾਰਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਨਿਰਯੇषੁ ਚ ਘੋਰੇषੁ ਤਾਮਿਸ੍ਰਾਦਿषੁ ਪਾਤਿਤਾਃ
ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ- ਕੁਝ ਜੀਵ ਹਨ ਜੋ ਸਾਰੇ ਹੱਦਾਂ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਾਪੀ ਹਨ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕਾਂ ਜਿਵੇਂ ਤਾਮਿਸ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृਤਪਾਤਕਿਨਸ੍ਤ੍ਵਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਤ੍ਯਾਗਾਦਨਂਤਰਮ੍ । ਯਾਮ੍ਯਂ ਪਂਥਾਨਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦੁਃਖਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਜੋ ਪਾਪ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਮ ਦੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ ਤੇ ਡਰਾਉਣੀ ਪੀੜਾ ਸਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਮਸ੍ਯ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਘੋਰੈਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਾ ਇਤਸ੍ਤਤਃ । ਅਂਧਕਾਰੇ ਨਿਪਤਿਤਾ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਂਤੇ ਹ੍ਯਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇधर-ਉਧਰ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣੇ ਜੀਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਵਭਿਃ ਸ਼ृਗਾਲੈਃ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੈਃ ਕਾਕਕਂਕਬਕਾਦਿਭਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਤੁਂਡੈਰ੍ਵृਕਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਭੁਜਗੈਰ੍ਵृਸ਼੍ਚਿਕਾਦਿਭਿਃ
ਕੁੱਤੇ, ਗਿੱਦੜ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੇ, ਕਾਂ, ਗਿਦ, ਤੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ; ਅੱਗ ਵਾਲੀ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਭੇਡ, ਬਾਘ, ਸੱਪ, ਬਿਚੂ ਤੇ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ—
ਅਗ੍ਨਿਨਾ ਦਾਹ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤੁਦ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਕਂਟਕੈਃ । ਕ੍ਰਕਚੈਃ ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਤृष੍ਣਯਾ
ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਛੇਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਰੇ ਨਾਲ ਚੀਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਹਨ—
ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਬਾਧ੍ਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚ ਘੋਰੈਰ੍ਵ੍ਯਾਧਿਗਣੈਸ੍ਤਥਾ । ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਗਂਧੇਨ ਮੂਰ੍ਛ੍ਯਮਾਨਾਃ ਪਦੇਪਦੇ
ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ, ਪੂੜ ਤੇ ਲਹੂ ਦੀ ਬਦਬੂ ਤੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕ੍ਵਾਥ੍ਯਂਤੇ ਚ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਤੈਲੈਸ੍ਤਾਡ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮੁਸ਼ਲੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਆਯਸੀषੁ ਪ੍ਰਪਚ੍ਯਂਤੇ ਸ਼ਿਲਾਸੁ ਕ੍ਵਚਿਦੇਵ ਚ
ਕਦੇ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਉਬਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਹੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਕਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ।
ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਾਂਤਮਥਾਸ਼੍ਨਂਤਿ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਪੂਯਮਸृਕ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਵਿष੍ਠਾਂ ਕ੍ਵਚਿਨ੍ਮਾਂਸਂ ਪੂਤਿਗਂਧਿषੁ ਦਾਰੁਣਮ੍
ਕਦੇ ਉਲਟੀ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਦੇ ਪੂੜ ਤੇ ਲਹੂ, ਕਦੇ ਗੰਦ, ਕਦੇ ਮਾਸ—ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਦੀ ਬਦਬੂ ਵਾਲੀ।
ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਵਹ੍ਨਿਤੁਂਡੈਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਕੇਸ਼ਸ਼ੋਣਿਤਮਾਂਸਾਸृਗ੍ਵਸਾਸ੍ਥਿਨਿਕਰੇषੁ ਚ
ਕਿਰਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਦੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਵਾਲ, ਲਹੂ, ਮਾਸ, ਮੱਦ ਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਢੇਰਾਂ ਵਿਚ।
ਅਸ੍ਥਿਤਾਃ ਕੁਣਪਾਃ ਕੀਰ੍ਣਾਃ ਕृਮਿਭਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾਃ ਸ੍ਫੁਟਮ੍ । ਕਾਕਕਂਕਮਹਾਗृਧ੍ਰਵਦਨੈਰ੍ਧ੍ਵਂਸਿਤੇषੁ ਚ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ, ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਰਮੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸਾਫ਼ ਖਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕਾਂ, ਗਿਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਗਿਦਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵੱਲੋਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਿਵਦੁਰ੍ਗਂਧਨੀਰਂਧ੍ਰ ਸਂਘਟ੍ਟਸ਼ਤਕੋਟਿषੁ । ਕਰਪਤ੍ਰਸ਼ਿਲਾਪਤ੍ਰਤਪ੍ਤ ਨਿਸ੍ਤੈਲਕੇषੁ ਚ
ਬਦਬੂਦਾਰ ਤੇ ਸੜੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੱਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਣਗਿਣਤ ਟਕਰਾਵਾਂ ਵਿਚ, ਚਾਕੂਆਂ ਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਲੇਟਾਂ ਉੱਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਤੇਲ ਦੇ।
ਲੋਹਤੈਲਵਸਾਸ੍ਤਂਭ ਕੂਟਸ਼ਾਲ੍ਮਲਸਦ੍ਮਸੁ । ਕ੍ਸ਼ੁਰਕਂਟਕਕੀਲੋਗ੍ਰ ਜ੍ਵਾਲਾਸ੍ਤਂਭਵਿਭਾਤਿषੁ
ਲੋਹਾ, ਤੇਲ, ਚਰਬੀ ਦੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਾਲਮਲੀ ਰੁੱਖ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੇਜ਼ ਛੁਰਿਆਂ, ਕੰਡਿਆਂ, ਕੀਲਾਂ ਤੇ ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਥੰਮਾਂ ਉੱਤੇ।
ਤਪ੍ਤਂ ਵੈਤਰਣੀਪੂਯਪੂਰਿਤੇषੁ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍ । ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੋਤ੍ਕृਤ੍ਤ ਨਰਨਾਰੀਸ੍ਤਨੇषੁ ਚ
ਤਪੇ ਹੋਏ ਵੈਤਰਣੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੂੜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਵੱਖ-ਵੱਖ, ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕੱਟੇ ਹੋਏ ਮਰਦ-aur-auratਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰਾਂ ਉੱਤੇ।
ਘੋਰਾਂਧਕਾਰਗ੍ਰਹਣਦਾਰੁਣੇषੁ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਪਾਪਚ੍ਯਮਾਨਾਃ ਕ੍ਰਂਦਂਤੋ ਦਾਰੁਣੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰ੍ਵਧੈਃ
ਭਿਆਨਕ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਨੇਰੇ, ਡਰਾਉਣੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਾਪੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਰਦਨਾਕ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਕਂਠੇषੁ ਬਦ੍ਧਪਾਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਭੁਜਗਾਵੇष੍ਟਿਤਾਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਪੀਡ੍ਯਮਾਨਾਸ੍ਤਥਾ ਯਂਤ੍ਰੈਃ ਕृष੍ਯਮਾਣਾਸ਼੍ਚ ਜਾਨੁਭਿਃ
ਗਲਾਂ 'ਤੇ ਫਾਹੇ ਪਾਏ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ, ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨਾਲ ਘਸੀਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਭਗ੍ਨਪृष੍ਠਸ਼ਿਰੋਗ੍ਰੀਵਾਃ ਸ੍ਤਬ੍ਧਕਂਠਾਃ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ । ਕੂਟਾਗਾਰੇ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣਾਃ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਯਾਤਨਾਕ੍ਸ਼ਮੈਃ
ਟੁੱਟੀ ਪਿੱਠ, ਸਿਰ ਤੇ ਗਲ, ਗਲ ਕਸੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਵਿੱਚ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਯਾਤਨਾ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ।
ਪੀਡ੍ਯਂਤੇ ਪਾਪਿਨੋ ਰਾਜਨ੍ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾ ਵਿਕਰ੍ਮਿਣਃ । ਸਹਿਤਂ ਵਿषਯਾਸ੍ਵਾਦੈਃ ਕ੍ਰਂਦਨਂ ਤੈਰ੍ਵਿਧੀਯਤੇ
ਪਾਪੀ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੋਹੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਜ੍ਯਤੇ ਚ ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਮੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵੈਸ਼੍ਚ ਜਂਤੁਭਿਃ । ਪਰਸ੍ਤ੍ਰੀषੁ ਕृਤਃ ਸਂਗਃ ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਦੁਃਖਦੋ ਹਿ ਸਃ
ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗਦੇ ਹਨ; ਪਰਾਈ ਔਰਤ ਨਾਲ ਸੰਗ, ਭਾਵੇਂ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਦੁੱਖ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮੁਹੂਰ੍ਤਵਿषਯਾਸ੍ਵਾਦੋ ਜਾਤੋऽਨੇਕਾਬ੍ਦਦੁਃਖਦਃ । ਵਪੁषਸ੍ਤਵ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਸ੍ਯ ਮਾਧਵੇ
ਇੰਦਰੀ ਸੁਆਦ ਦਾ ਇਕ ਪਲ ਦਾ ਅਨੰਦ, ਅਨੇਕਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਰਾਜੇ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰ ਦਾ ਇਸ਼ਨਾਨ—
ਵਿਧਿਨਾ ਪਾਵਨਸ੍ਯੈਤੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ਂ ਚ ਮਾਰੁਤਃ । ਲਬ੍ਧਸੌਖ੍ਯਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਜਾਤਾ ਮਹਸਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਸ੍ਤਵ
ਨਿਯਮਤ ਪਵਿੱਤਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਹਵਾ ਦੇ ਛੂਹ ਨਾਲ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਚਮਕ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਆਕ੍ਰਂਦਰਹਿਤਾਸ੍ਤੇਨ ਜਾਤਾਸ੍ਤੇ ਨਿਰਯੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਨਾਮਾਪਿ ਪੁਣ੍ਯਸ਼ੀਲਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸੌਖ੍ਯਾਯ ਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰੋਹੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਵੀ, ਸੁਣ ਕੇ, ਸੁਖ ਦਾ ਸਰੋਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।