ਅਥਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗੁਚ੍ਚੈਰਿਤਿ ਜਾਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਸਂਦੇਹੋਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ: 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਹਸਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਗਙ੍ਗਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਥਿਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਵਰ੍ਗਾ ਹ੍ਯਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਣਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਵਿਮਾਨਮਾਗਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੂਤਗਣਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਾ
ਇਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਮੌਜ ਸੀ; ਕੈਟਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਥਾਸੌ ਸਰ੍ਵਗੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਃ ਸੇਵਾਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਕਾਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਯਨ੍ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਧ੍ਯਾਯਮੇਤਤ੍ਪਰਮਾਦਰੇਣ ਪਠਂਤਿ ਯੇ ਦੇਵਗृਹੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਗਭਕ੍ਤਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਰਸਨਾ ਕਰ।
ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਖਾਃ ਕृਤਾਃ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮ ਮਾਤਰਿ
ਉਸ (ਗੰਗਾ) ਰਾਹੀਂ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨਿ ਭਵਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਹਂਤਂ ਜਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਾਨਿ ਜਲਾਨਿ ਯਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲੇष੍ਵਾਗਤੇषੁ ਯੋ ਨੋ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪਸ਼ੁਤਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟ੍ਯਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਜਿਗਮਿषੁਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਾਰਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ ਕੋਟਿਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾਥ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੁਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਫੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿष੍ਠੀਵਂ ਦੂषਿਕਾਂ ਵਾਸ਼੍ਰੁ ਵਾ ਮਲਮ੍ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨੂਨਂ ਨਾਰਕੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਫ, ਥੂਕ, ਗੰਦ, ਹੰਝੂ ਜਾਂ ਮਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕਫਕਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਚ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਕਫ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਰੋਧਸਿ ਯਃ ਪਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੂਢਧੀਰ੍ਨਰਃ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਅਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇ ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਚ ਵਿਨਸ਼੍ਯਤਿ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕੁਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ
ਹੋਰ ਤੀਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਪਾਪ ਕਿਸੇ ਵੀ ਥਾਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਪਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਕੋਵਿਦੈਃ । ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਰ੍ਮਸਂਗ੍ਰਹਃ
ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਦਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਾ ਕਰਨ। ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਸਦਾ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਦੇਸ਼ਾ ਨ ਤੇ ਸ਼ੈਲਾ ਨ ਚ ਤਾਨਿ ਵਨਾਨਿ ਚ । ਪਾਪਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨੀ ਯਤ੍ਰ ਨ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਸੁਰਨਿਮ੍ਨਗਾ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਇਹ ਦੇਵੀ ਨਦੀ ਪਾਪ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਕੋਈ ਦੇਸ਼, ਪਹਾੜ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮੁਹੂਰ੍ਤਮਪਿ ਜੈਮਿਨੇ । ਨ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਮਨ੍ਯਤ੍ਰ ਯਦਿ ਕਾਰ੍ਯਸ਼ਤਾਨ੍ਯਪਿ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਥਾਂ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਭਾਵੇਂ ਸੌ ਕੰਮ ਹੋਣ।
ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਨਮਪਿ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਜਾਹ੍ਨਵੀਤਟੇ । ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਣਮਪਿ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਭੂਪਾਲਤਾਮਪਿ
ਭਾਵੇਂ ਭਿਖਿਆ ਦਾ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਕਿਤੇ, ਭਾਵੇਂ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਸਂਤ੍ਯਜ੍ਯ ਦੇਹਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਾਪਿ ਵਿਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਅਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮੁਕ੍ਤਯੇ ਨ ਸ੍ਯਾਦਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆਰਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵੀ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਥਾਂ, ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ ਵਾਲੇ ਯਗ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਮੁਕਤੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰੇ ਵਸਨ੍ਯਸ੍ਤੁ ਹਰਿਪੂਜਾਪਰੋ ਭਵੇਤ੍ । ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਾਂਤਰੇ ਯੇਨ ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ,
ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭਵਤਿ ਨੈਤਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਲੋਕਮਾਤਰਿ । ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਬ੍ਰਵੀਮ੍ਯਹਮ੍
ਉਸ ਵਿਚ ਗੰਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਵਲ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ। ਸਭ ਮਨੁੱਖੋ, ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧਾਯ ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍ । ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਗਙ੍ਗਾਗਙ੍ਗੇਤਿ ਮਾਨਵਃ
ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਕੋਈ 'ਗੰਗਾ, ਗੰਗਾ' ਉਚਾਰਨ ਕਰੇ,
ਵਿਮੁਕ੍ਤਃਪਾਤਕੈਃ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਦਿਵਿ ਦੇਵਯੁਗਾਯੁਤਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਰਮ੍ਭੋ ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਭਵੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਸਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਗੰਗਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਦੁਜਜਨਮ ਵਾਲੇ,