ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤਿਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪਂਚਗਵ੍ਯਹਵੀਂषਿ ਚ । ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਾਂਤਿ ਕੋऽਨ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਜ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨਪਿ ਸ੍ਵਦੁਰ੍ਗਂਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਮਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਨ ਵਿਰਜ੍ਯਤਿ ਲੋਕੋऽਯਂ ਪੀਡਯਨ੍ਨਪਿ ਨਾਸਿਕਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਵਾਸੁੰਧੀ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਲ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਹਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਹृਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ । ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਦਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਏਗਾ?
ਯਸ੍ਯੋਦਰਗਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਂ ਹਿ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਕृਮਿਮਿਸ਼੍ਰਮਮੇਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਦੇਹੇ ਭੂਪਾਲ ਨਿਜਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼ੁਨਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਮਿਦੁਰ੍ਗਂਧਿਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਖੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਾਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਯੂਕਾਃ ਕृਮਯੋ ਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਕृਮਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਫੋਟਂ ਕਂਡੂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੂਆਂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੀੜਾ ਫੋੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਖੁਜਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਥਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਦ੍ਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਤ੍ । ਨਖਾਗ੍ਰੈਰ੍ਘृष੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਕਂਡੂਃ ਸ਼ਾਂਤਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਖੁਜਲੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸੁਖਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸੁਰਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭੁਂਜਤ੍ਯੇਵਂ ਰਸਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਬਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪਚਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰਪਾਨੇ ਪਾਤਯੇਨ੍ਮਲਮ੍ । ਸਾਰਭੂਤੋ ਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਲ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਸ, ਜੋ ਸਾਰ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਆਕृष੍ਟਃ ਸ ਸਮਾਨੇਨ ਨੀਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਰਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਨ ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਾਨਂ ਨ ਲਭਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਚਂਚਲਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤਤੇ । ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਹਿ ਕਪਾਲੇषੁ ਕृਮਯਃ ਸਂਤਿ ਪਂਚ ਵੈ
ਰਸ ਨੂੰ ਠਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕੀੜੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਵੇਤੌ ਕਰ੍ਣਮੂਲੇ ਤੁ ਨੇਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਤਤਃ ਪੁਨਃ । ਕਨਿष੍ਠਾਂਗੁਲਿਮਾਨੇਨ ਰਕ੍ਤਪੁਚ੍ਛਾਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਕੰਨ ਦੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਫੇਰ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਥਾਂ 'ਤੇ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਛੋਟੀ ਉਂਗਲ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹਨ ਤੇ ਲਾਲ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਨਵਨੀਤਸ੍ਯ ਵਰ੍ਣੇਨ ਕृष੍ਣਪੁਚ੍ਛਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਤੇषਾਂ ਨਾਮਾਨਿ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਮਤ੍ਤੋ ਨਿਗਦਤਃ ਸ਼ृਣੁ
ਮੱਖਣ ਵਰਗਾ ਰੰਗ ਤੇ ਕਾਲੀ ਪੂੰਛ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਸੁਣੋ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਪਿਙ੍ਗਲੀ ਸ਼ृਂਗਲੀ ਨਾਮ ਦ੍ਵੌ ਕृਮੀ ਕਰ੍ਣਮੂਲਯੋਃ । ਸ਼ृਂਗਲੀ ਜਂਗਲੀ ਚਾਨ੍ਯੌ ਨੇਤ੍ਰਯੋਰਂਤਰਸ੍ਥਿਤੌ
ਪਿੰਗਲੀ ਤੇ ਸ਼੍ਰਿੰਗਲੀ ਦੋ ਕੀੜੇ ਕੰਨ ਦੇ ਜੜ੍ਹ 'ਤੇ ਹਨ; ਸ਼੍ਰਿੰਗਲੀ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਦੋ ਹੋਰ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ।
ਕृਮੀਣਾਂ ਸ਼ਤਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਾਦृਗ੍ਭੂਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਲਲਾਟਾਂਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਰਾਜਿਕਾਯਾਃ ਪ੍ਰਮਾਣਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜਾਹ ਕੀੜੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਮੱਥੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਨ, ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਦੇ।
ਕਪਾਲਰੋਗਿਣਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਅਨ੍ਯਮੇਵਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੋ ਮਹਾਕृਮਿਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਪੜੀ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕੀੜੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਕੀੜਾ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਸਤਂਡੁਲਪ੍ਰਮਾਣੇਨ ਤਦ੍ਵਦ੍ਵਰ੍ਣੇਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕੇਸ਼ਦ੍ਵਯਂ ਮੁਖੇ ਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸ਼ृਣੁ ਭੂਪਤੇ
ਉਹ ਚਾਵਲ ਦੇ ਦਾਣੇ ਦੇ ਆਕਾਰ ਤੇ ਰੰਗ ਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਲ ਹਨ, ਸੁਣੋ ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਬੁਦ੍ਧਿਸ੍ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦ੍ਧਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨੇ ਸਂਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵੈ ਮੁਖੇ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੁਰੰਤ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ; ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਆ ਕੀੜਾ ਆਪਣੇ ਥਾਂ, ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ, ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ।
ਤਦ੍ਵੀਰ੍ਯਂ ਰਸਰੂਪੇਣ ਪਤਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸੁਖੇਨ ਪਿਬਤੇ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤੇਨ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਰਸ ਰਸ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਉਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਰਸ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਲੁਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਭੇਦ੍ਯੈਵ ਚਂਚਲਤ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਇਡਾ ਚ ਪਿਂਗਲਾ ਨਾਡੀ ਸੁषੁਮ੍ਨਾ ਤਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਤਾਲੂ ਦੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਫਾੜ ਕੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਿਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਇਡਾ, ਪਿੰਗਲਾ ਤੇ ਸੁਸ਼ੁਮਨਾ ਨਾਡੀਆਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਸ੍ਵਬਲੇਨਾਪਿ ਤਸ੍ਯੈਵ ਕਂਪਿਤਾ ਨਾਡਿਕਾ ਕ੍ਸ਼ਣਮ੍ । ਕਾਮਕਂਡੂਰ੍ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਾਣਿਨਾਂ ਕਿਲ
ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਸ ਨਾਡੀ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਕੰਬਦੀ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਇੱਛਾ ਦੀ ਖੁਜਲੀ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਠਦੀ ਹੈ।
ਨਰਸ੍ਯ ਸ੍ਫੁਟਤੇ ਲਿਗਂ ਨਾਰ੍ਯਾ ਯੋਨਿਸ਼੍ਚ ਭੂਪਤੇ । ਸ੍ਤ੍ਰੀਨਰੌ ਚ ਪ੍ਰਮਤ੍ਤੌ ਤੌ ਗਚ੍ਛਤਃ ਸਂਗਮਂ ਤਤਃ
ਮਰਦ ਦਾ ਲਿੰਗ ਫੂਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਔਰਤ ਦੀ ਯੋਨੀ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ; ਦੋਵੇਂ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਣ ਵੱਲ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਕਾਯੇਨ ਕਾਯਂ ਸਂਘृष੍ਯ ਮੈਥੁਨੇਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ । ਕ੍ਸ਼ਣਮਾਤ੍ਰਂ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਪੁਨਃ ਕਂਡੂਸ਼੍ਚ ਤਾਦृਸ਼ੀ
ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਰਗੜ ਕੇ, ਸੰਭੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਥੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਖੁਜਲੀ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਵੀਰ ਭਾਵ ਏਵਂਵਿਧਃ ਕਿਲ । ਵਿਰਸਃ ਪਰਿਪਾਕੋऽਯਂ ਵਿषਯਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਹਰ ਥਾਂ, ਵੀਰ ਜੀ, ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹਾਲਤ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇੰਦਰੀ ਸੁਖ ਦਾ ਅੰਤ ਫਿਕਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਧਰ੍ਮ ਏਵ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਵਿਧਿਨਾ ਸਮਨੁष੍ਠਿਤਃ । ਧੈਰ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਚ ਤਤੋ ਧਰ੍ਮਮੇਵ ਸਮਾਚਰ
ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਜੇਹੜਾ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਹੌਸਲਾ ਫੜ ਕੇ, ਧਰਮ ਹੀ ਕਰ।
ਸ਼੍ਵਾਸ ਏष ਚਪਲਃ ਕ੍ਸ਼ਣਮਧ੍ਯੇ ਯੋ ਗਤਾਗਤ ਸ਼ਤਾਨਿ ਵਿਧਤ੍ਤੇ । ਜੀਵਿਤਂ ਤਨੁਭृਤਾਂ ਤਦਧੀਨਂ ਕਃ ਸਮਾਚਰਤਿ ਧਰ੍ਮਵਿਲਂਬਮ੍
ਇਹ ਸਾਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਆਉਂਦਾ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਜਿੰਦਗੀ ਇਸ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੈ—ਕੌਣ ਧਰਮ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰੇ?
ਦਸ਼ਮੀਮਪਿ ਯਾਤਸ੍ਯ ਚੇਤੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਭੂਪਤੇ । ਵਿषਯੇਭ੍ਯੋ ਨਿषਿਦ੍ਧੇਭ੍ਯੋ ਹਾਹਾ ਨ ਵਿਰਮੇਚ੍ਚਲਮ੍
ਦਸਵੇਂ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮਨ ਨਿਸ਼ੇਧਤ ਸੁਖਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੁਕਦਾ—ਹਾਏ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਚਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਜਾਤੁਕਾਮਃ ਕਾਮਾਨਾਮੁਪਭੋਗੇਨ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ । ਹਵਿषਾ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤ੍ਮੇਵ ਭੂਯ ਏਵਾਭਿਵਰ੍ਦ੍ਧਤੇ
ਇੱਛਾ ਕਦੇ ਵੀ ਭੋਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਿਟਦੀ; ਜਿਵੇਂ ਘੀ ਨਾਲ ਅੱਗ ਹੋਰ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇੱਛਾ ਵੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਂਸ਼੍ਚਲ੍ਯਾਪਹृਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਕਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋ ਮੋਚਿਤੁਂ ਕ੍ਸ਼ਮਃ । ਆਤ੍ਮਾਰਾਮੇਸ਼੍ਵਰਮृਤੇ ਭਗਵਂਤਂ ਚ ਮਾਧਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਕਿਸੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤ ਵਲੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮ-ਰਾਮ ਪ੍ਰਭੂ ਤੇ ਭਗਵੰਤ ਮਾਧਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਇਸ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਿष੍ਫਲਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਤਂ ਕਾਮਕਸ਼੍ਮਲਾਤ੍ । ਵਯਸ੍ਤੇऽਪ੍ਯਧੁਨਾ ਭੂਪ ਸਮਾਚਰ ਹਿਤਂ ਨਿਜਮ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਾਮ ਦੀ ਮਲਿਨਤਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਫਲ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਕਰ।