ਨੈਵ ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਤਾਨੀਹ ਦੁਰਿਤੈਰਨੁਸੇਵਿਤੈਃ । ਵਿਲੀਯਂਤੇ ਯਥਾ ਵਹ੍ਨਿਸਂਸਰ੍ਗੇਣੇਂਧਨਾਨਿ ਚ
ਪਰ ਇਹ ਰਾਜ ਇੱਥੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੇ ਜੇ ਮੰਦ ਕਰਮ ਨਾਲ ਹਾਸਲ ਕੀਤੇ ਹੋਣ; ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋਣ ਤੇ ਈਂਧਨ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਚ੍ਛਤਸ੍ਤਿष੍ਠਤੋ ਵਾਪਿ ਜਾਗ੍ਰਤਃ ਸ੍ਵਪਤੋऽਪਿ ਵਾ । ਨ ਵਿਚਾਰਪਰਂ ਚੇਤੋ ਯਸ੍ਯਾਸੌ ਮृਤ ਏਵ ਸਃ
ਚਲਦੇ, ਖੜ੍ਹੇ, ਜਾਗਦੇ ਜਾਂ ਸੁੱਤੇ—ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਸੋਚ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ।
ਉਪਦੇष੍ਟਾ ਸ਼੍ਰੁਤਵਤਾਂ ਗੁਰੁਰਿਤ੍ਯੁਚ੍ਯਤੇ ਯਤਃ । ਕਿਂਤੁ ਤ੍ਵਾਸਨ੍ਨਵਿਪਦਾਮੁਪਦੇਸ਼ਾਃ ਸ਼ਿਰੋਰੁਹਾਃ
ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਵਾਲਾ 'ਗੁਰੂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੁਸੀਬਤ ਨੇੜੇ ਆਈ ਹੋਵੇ, ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਂਗ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯਜ੍ਵਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਮਯਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥਯਾ ਧਿਯਾ । ਯੁਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਵ੍ਯਵਹਾਰਿਣ੍ਯਾ ਸ੍ਵਾਰ੍ਥਃ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੇਨ ਸਾਧ੍ਯਤੇ
ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਤਪਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਾਲੀ ਸਥਿਰ ਮੱਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਕੇ, ਵਿਦਵਾਨ ਆਪਣਾ ਲਕੜਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ਼ੁਭਾਚ੍ਚਲਿਤਂ ਯਾਤਿ ਸ਼ੁਭਂ ਤਸ੍ਮਾਦਪੀਤਰਮ੍ । ਜਂਤੋਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਸ਼ਿਸ਼ੁਵਤ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤਚ੍ਚਾਲਯੇਦ੍ਬਲਾਤ੍
ਅਸ਼ੁਭ ਤੋਂ ਮਨ ਚਲ ਕੇ ਸ਼ੁਭ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮਨ, ਜੋ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਚੰਗੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਧਾਰ੍ਯ ਮਤਿਂ ਰਾਜਨ੍ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਨਾਮ੍ । ਨਿਯਚ੍ਛੇਤ੍ਪਰਯਾ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਤਮੁਤ੍ਪਥਗਾਮਿ ਯਤ੍
ਰਾਜਾ, ਵੱਡਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਕਲ ਨੂੰ ਸੋਚ ਕੇ, ਮਨ ਜੋ ਗਲਤ ਰਾਹ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸਮਝ ਨਾਲ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨ ਧਨਾਨ੍ਯੁਪਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਨ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਬਾਂਧਵਾਃ । ਨ ਹਸ੍ਤਪਾਦਚਲਨਂ ਨ ਦੇਸ਼ਾਂਤਰਸਂਗਤਮ੍
ਨ ਧਨ, ਨ ਮਿੱਤਰ, ਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਨ ਹੱਥ ਪੈਰ ਦੀ ਹਿਲਚਲ, ਨ ਹੋਰ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਜਾਣਾ—
ਨ ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ਵੈਧੁਰ੍ਯਂ ਨ ਤੀਰ੍ਥਾਯਤਨਾਸ਼੍ਰਯਃ । ਕੇਵਲਂ ਤਨ੍ਮਨਸ੍ਕਸ੍ਯ ਜਪੇਨਾਸਾਦ੍ਯਤੇ ਪਦਮ੍
ਨ ਤਨ ਦੀ ਪੀੜਾ, ਨ ਕਮਜ਼ੋਰੀ, ਨ ਤੀਰਥ ਜਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਥਾਂਵਾਂ ਦਾ ਆਸਰਾ—ਸਿਰਫ਼ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਜਪ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿषਯੇ ਵਰ੍ਤਮਾਨਸ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਸਂਯਮੇ । ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਬੁਧੋ ਰਾਜਨ੍ਧ੍ਰੁਵਂ ਯਂਤੇਵ ਵਾਜਿਨਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਮਨ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਵੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਮਨ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਤਤ੍ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਯਤੋ ਰਾਜਨ੍ਭਵਤਾ ਯੇਨ ਵਂਚਿਤਃ । ਮੁਨਿਭਿਸ਼੍ਚ ਫਲੈਸ੍ਤੈਸ੍ਤੈਰਤੋਪ੍ਯਾਕਰ੍ਣਯਾਧੁਨਾ
ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਧੋਖਾ ਖਾਅ ਹੋ, ਉਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਮਿਲੇ।
ਮੁਹ੍ਯਤਾਪਿ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਪ੍ਰष੍ਟਵ੍ਯਾਃ ਸੁਹृਦੋ ਬੁਧਾਃ । ਤੇ ਚ ਪृष੍ਟਾ ਯਥਾ ਬ੍ਰੂਯੁਸ੍ਤਤ੍ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥੋਚਿਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਮਨ ਘੁੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਦੋਸਤ, ਪੁੱਛੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੱਸਣ, ਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੋਪਾਯੇਨ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨਿਗ੍ਰਹਃ ਕਾਮਕੋਪਯੋਃ । ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਰ੍ਥਿਨਾ ਯਤਸ੍ਤੌ ਹਿ ਸ਼੍ਰੇਯੋਘਾਤਾਰ੍ਥਮੁਦ੍ਯਤੌ
ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਸਦਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਕਾਮੋ ਹਿ ਬਲਵਾਨ੍ਰਾਜਞ੍ਛਰੀਰਸ੍ਥੋ ਰਿਪੁਰ੍ਮਹਾਨ੍ । ਨ ਤਸ੍ਯ ਵਸ਼ਗੋ ਭੂਯਾਜ੍ਜਨਃ ਸ਼੍ਰੇਯੋਭਿਲਾषੁਕਃ
ਚਾਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਇਹ ਤਨ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਵਾਂਗ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਃ ਕਾਮੋ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪੁਰਾ ਤੇਨੈਵ ਸ਼ੂਲਿਨਾ । ਲਲਾਟਵਹ੍ਨਿਨਾ ਦਗ੍ਧਃ ਕृਤੋਨਂਗ ਇਤਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ
ਉਹੀ ਚਾਹ, ਜਿਸਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਨੰਗਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦਾ ਵਾਂਛਤ੍ਯਸੌ ਨਾਰੀਂ ਨਿਹਂਤੁਂ ਸਮਨੋਭਵਃ । ਪੁਂਸਾਂ ਕਾਯਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਦਰ੍ਸ਼ਯਤ੍ਯਸੌ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਨ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ ਦੇਵ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਵਭਾਵ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸੋ ਨਾਰ੍ਯਾ ਰੂਪਂ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਤਮਦृष੍ਟਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਨਰਮੁਨ੍ਮਾਦਯਤ੍ਯਸੌ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਰਦ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ, ਚਾਹ ਉਸ ਅਦਿੱਖ ਰੂਪ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਥੈਵੋਨ੍ਮਾਦਯਤ੍ਯੇष ਯੋषਿਦਂਗਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸ੍ਮਰਃ ਸਂਸ੍ਮਰਣਾਨ੍ਨਾਮ ਜਾਤਂ ਤਸ੍ਯ ਤਤੋ ਨृਪ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ ਪਾਗਲ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਰਾਜਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ 'ਸਮਰ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਦृਸ਼ਸ੍ਤਾਦृਸ਼ੋ ਰਂਗੋ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਵੀਰਸਮਾਸ਼੍ਰਯੇਤ੍ । ਆਤ੍ਮਤੇਜਃ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਾਤ੍ਸੋऽਸ਼੍ਰੁਧਾਰਾ ਪੇਯਤਾਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਖੇਡ ਹੈ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਪਹਿਰਾਵਾ; ਵੀਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਚਮਕ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਦੀ ਧਾਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਰ੍ਯਾਰੂਪਂ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਧੀਰਂ ਤਮਪਿ ਮੋਹਯੇਤ੍ । ਪੁਰੁषਂ ਤੁ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਦ੍ਰਾਵਯਤ੍ਯੇष ਯੋषਿਤਮ੍
ਔਰਤ ਦੇ ਰੂਪ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਹ ਧੀਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਭਟਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਮਰਦ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਏਵ ਸਹਜੋ ਰਾਜਨ੍ਨਸ਼ਰੀਰੀ ਸ਼ਰੀਰਗਃ । ਸ਼ਰੀਰਕਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਭੋ ਕਥਂ ਪਾਪਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਉਹ ਤਾਂ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ, ਬਿਨਾ ਸਰੀਰ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਪ੍ਰਭੂ, ਪਾਪ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਲਗਦਾ ਹੈ?
ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਾਤਿਪਵਿਤ੍ਰਾਣਿ ਪਂਚਗਵ੍ਯਹਵੀਂषਿ ਚ । ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਣਂ ਯਾਂਤਿ ਕੋऽਨ੍ਯ ਸ੍ਯਾਦਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਪੰਜ ਗਾਂ ਦੇ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੌਣ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਜਿਘ੍ਰਨ੍ਨਪਿ ਸ੍ਵਦੁਰ੍ਗਂਧਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਮਲਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਨ ਵਿਰਜ੍ਯਤਿ ਲੋਕੋऽਯਂ ਪੀਡਯਨ੍ਨਪਿ ਨਾਸਿਕਾਮ੍
ਆਪਣੀ ਮਾੜੀ ਵਾਸੁੰਧੀ ਨੂੰ ਸੁੰਘ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਲ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ, ਲੋਕ ਇਸ ਤੋਂ ਹਟਦੇ ਨਹੀਂ, ਭਾਵੇਂ ਆਪਣੀ ਨੱਕ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਹृਦ੍ਯਾਨ੍ਨਮਨ੍ਨਪਾਨਾਨਿ ਯਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸੁਰਭੀਣਿ ਚ । ਅਸ਼ੁਚਿਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਯਾਂਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਕੋऽਨ੍ਯਸ੍ਯਾਦਸ਼ੁਚਿਸ੍ਤਤਃ
ਜੋ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਿਲ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਲਣ 'ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਗੰਦਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਕੌਣ ਉਹ ਗੰਦ ਖਾਏਗਾ?
ਯਸ੍ਯੋਦਰਗਤਂ ਚਾਨ੍ਨਂ ਸ੍ਵਂ ਹਿ ਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਕृਮਿਮਿਸ਼੍ਰਮਮੇਧ੍ਯਤ੍ਵਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਯਤੇ ਕਿਲ
ਜਦੋਂ ਖਾਣਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਲਦੀ ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਮਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਦੇਹੇ ਭੂਪਾਲ ਨਿਜਰੂਪਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ਼ੁਨਤਾਂ ਯਾਤਿ ਵੈ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਕृਮਿਦੁਰ੍ਗਂਧਿਸਂਕੁਲੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਰੀਰ ਵੀ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਖੋ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਪਿੱਛੋਂ ਖਾਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੀੜਿਆਂ ਤੇ ਬਦਬੂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ।
ਜਾਯਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਵੈ ਯੂਕਾਃ ਕृਮਯੋ ਵਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਸਕृਮਿਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਫੋਟਂ ਕਂਡੂਸ਼੍ਚ ਪਰਿਦਾਰੁਣਃ
ਉਥੇ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੂਆਂ ਤੇ ਕੀੜੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਕੀੜਾ ਫੋੜੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਖੁਜਲੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਥਾਮੁਤ੍ਪਾਦਯੇਦ੍ਭੂਯਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਂ ਪਰਿਚਾਲਯੇਤ੍ । ਨਖਾਗ੍ਰੈਰ੍ਘृष੍ਯਮਾਣਾ ਸਾ ਕਂਡੂਃ ਸ਼ਾਂਤਾ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਦਰਦ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣ ਨਾਲ ਖੁਜਲੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਰਾਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਸੁਖਂ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਸੁਰਤਸ੍ਯ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭੁਂਜਤ੍ਯੇਵਂ ਰਸਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ ਸੁਭਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਪਿਬਤੇ ਪੁਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਿਲਣ ਦਾ ਸੁਖ ਵੀ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਨਸਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਆਦ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਂ ਪਚਤੇ ਵਹ੍ਨਿਰਪਾਨੇ ਪਾਤਯੇਨ੍ਮਲਮ੍ । ਸਾਰਭੂਤੋ ਰਸਸ੍ਤਤ੍ਰ ਉਦ੍ਰਿਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਉਥੇ ਅੱਗ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਕਾਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮਲ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਉਥੇ ਰਸ, ਜੋ ਸਾਰ ਹੈ, ਵਧੇਰੇ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਰ੍ਮਲਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧਵੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਚ । ਆਕृष੍ਟਃ ਸ ਸਮਾਨੇਨ ਨੀਤਸ੍ਤੇਨਾਪਿ ਵਾਯੁਨਾ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸੁੱਚਾ ਰਸ ਬ੍ਰਹਮ ਦੇ ਥਾਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਾਨ ਵਾਯੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਕੇ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।