ਨ ਪ੍ਰਜਾ ਨ ਧਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕੇਵਲਂ ਕਾਮਿਨੀਕੇਲਿ ਕਲਨੋਚਿਤਵਾਸਨਃ
ਉਹ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਨ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਤਿ ਚੇਤਸ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਂ ਗੁਰੁਃ । ਸੋਪਿ ਤਤ੍ਪਾਪਭੁਕ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬੋਧਨੀਯਃ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬੋਧਿਤੋऽਪ੍ਯਵਜਾਨਾਤਿ ਸ ਚੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਰੋਧਸਃ । ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੋषਭਾਕ੍
ਜੇ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍ । ਅਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪੇਤਾਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਾਰਾਗਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਯਮੇਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਸਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਯਾਲਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਮਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀ ਸੌਖ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੁਖ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਕੋਈ ਵਰਤ, ਕੋਈ ਤਪ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਗੇਨ ਨ ਚਿਂਤਿਤਮ੍ । ਹਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀਰੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸਂਗਤਿਃ ਕृਤਾ
ਤੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹਾਏ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਰਚਾਮਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਕਿਂਤੁ ਤਾਃ ਪਵਨੋਲ੍ਲੋਲਕਦਲੀਦਲਵਚ੍ਚਲਾਃ
ਸਮਰ ਚਾਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ? ਪਰ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੇਸਥਿਰ ਹਨ।
ਤਰਂਗਤਰਲੈਰਰ੍ਥੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਭ੍ਰੂਭਂਗਭਂਗੁਰੈਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਪੇਯੈਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨ ਤृਪ੍ਯਂਤੇ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਸੁਖ, ਅਸਥਿਰ ਧਨ, ਤੇ ਪਲ-ਭਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰੱਜਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਨਯੇਨ ਵਾ । ਕਿਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਤਂ ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆ, ਤਪ, ਤਿਆਗ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ ਮਨ — ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਏਕ ਏਵ ਸੁਹृਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਧਨੇष੍ਵਨੁਯਾਤਿ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਸਮਂ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸਂਚਿਨੁਯਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪੁਤ੍ਤਿਕਾਃ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਹਿ ਸਹਾਯੇਨ ਤਮਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਔਖਾ ਹਨੇਰਾ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਲੋਲ੍ਲਾਸਿਤੋਤ੍ਤਾਲ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਚਂਚਲਮ੍ । ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨृਣਾਂ ਜੀਵਿਤ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਜਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਸਥਿਰ ਹੈ?
ਵਿਨਯੋ ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੌ ਚ ਕੁਂਡਲੇ । ਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਚ ਕਂਕਣੋ ਯੇषਾਂ ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਜਡਮਂਡਨੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਹੀ ਮੋਤੀ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਕੰਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿਆਗ ਕੰਗਣ ਹੈ — ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਾष੍ਠਲੋष੍ਟਸਮਂ ਭੁਵਿ । ਵਿਮੁਖਾ ਬਾਂਧਵਾ ਯਾਂਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤਥਾਯੁषਿ । ਜੀਵਿਤੇ ਲੁਪ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਕਿਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨ ਧਾਵਸਿ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵੀ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ?
ਕੁਟੁਂਬਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਚਯਃ । ਪਾਰਕ੍ਯਮਧ੍ਰੁਵਂ ਕਿਂਤੁ ਸ੍ਵੀਯੇ ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ
ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਦੌਲਤ—all ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹੀ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਂਤਵ੍ਯਮਵਸ਼ੇਨ ਤੇ । ਅਨਰ੍ਥੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਂਦਾ?
ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਨਾਲਂਬਮਪਾਥੇਯਮਦੇਸ਼ਿਕਮ੍ । ਮृਤਃ ਕਾਂਤਾਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਕਥਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਤੈ ਕਰੇਂਗਾ?
ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਂ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪृष੍ਠਤੋऽਨੁਗਮਿष੍ਯਤਿ । ਸੁਕृਤਂ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਚ ਤ੍ਵਾਂ ਯਾਸ੍ਯਂਤਮਨੁਯਾਸ੍ਯਤਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ; ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜਾਵੇਂਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਦਿਤਂ ਕਰ੍ਮ ਕੁਲਦੇਸ਼ੋਚਿਤਂ ਹਿਤਮ੍ । ਧਰ੍ਮਮੂਲਂ ਨਿषੇਵਸ੍ਵ ਸਦਾਚਾਰਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਧਰਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੇ, ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਵਾਇਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ਾਸਤਰ ਤੇ ਸਮ੍ਰਿਤੀ ਵਿਚ ਦੱਸੇ ਕਰਮ, ਚੰਗੀ ਆਚਰਨ ਨਾਲ, ਲਗਾਤਾਰ ਕਰ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਦਰ੍ਥਕਾਮੌ ਸ੍ਯਾਤਾਂ ਚੇਦ੍ਧਰ੍ਮਵਰ੍ਜਿਤੌ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਮਰ੍ਥਕਾਮਾਦਿਕਂ ਸੁਖਮ੍
ਜੇ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇੱਛਾ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ—ਦੌਲਤ, ਇੱਛਾ ਆਦਿ—ਧਰਮ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਇਂਦ੍ਰਿਯਾਣਾਂ ਜਯਂ ਯੋਗਂ ਸਮਾਤਿष੍ਠੇਦ੍ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍ । ਜਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋ ਹਿ ਸ਼ਕ੍ਨੋਤਿ ਪਥਿ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤੁਂ ਪ੍ਰਜਾਃ
ਰਾਤ ਦਿਨ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਤੇ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰ; ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤਿਪ੍ਰਗਲ੍ਭ ਲਲਨਾ ਕਟਾਕ੍ਸ਼ ਚਪਲਾਸ਼੍ਰਿਯਃ । ਵਿਨਯੇ ਪ੍ਰਣਿਧਾਨੇਨ ਚਿਰਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਭੂਭੁਜਾਮ੍
ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਰਭੀਅ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਰਾਂ ਤੇ ਚੰਚਲ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਸੰਜਮ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਹੀ ਲੰਬਾ ਟਿਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਮਦਰ੍ਪਾਦਿਸ਼ੀਲਾਨਾਮਵਿਚਾਰਿਤ ਕਾਰਿਣਾਮ੍ । ਆਯੁषਾ ਸਹ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸਂਪਦੋ ਮੂਢਚੇਤਸਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਇੱਛਾ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੰਪਤੀ ਉਮਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੂਰਖ ਮਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਭੂਤਿਭਿਰ੍ਨष੍ਟਦृष੍ਟਾਭਿਰ੍ਨृਤ੍ਯਂਤੇ ਨ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ । ਨਾਗਤਾਭਿਰ੍ਨ ਯਾਤਾਭਿਰ੍ਨਦੀਭਿਸ਼੍ਚੀਯਤੇਂਬੁਧਿਃ
ਮਹਾਨ ਲੋਕ ਗੁਆਚੀ ਹੋਈ ਜਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਈ ਭੂਤੀਆਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਾ ਆਈਆਂ ਜਾਂ ਚਲੀ ਗਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਾਵਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਵ੍ਯਸਨਸ੍ਯ ਚ ਮृਤ੍ਯੋਸ਼੍ਚ ਵ੍ਯਸਨਂ ਕष੍ਟਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਵ੍ਯਸਨ੍ਯਧੋਧੋ ਵ੍ਰਜਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਮ੍ਯਵ੍ਯਸਨੀ ਨृਪਃ
ਮੁਸੀਬਤ ਤੇ ਮੌਤ ਵਿਚੋਂ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਧੀਕ ਦੁਖਦਾਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਵਿਅਸਨ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਾਜਾ ਹੇਠਾਂ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਿਅਸਨ ਰਹਿਤ ਰਾਜਾ ਸੁਵਰਗ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਯਸਨਾਨਿ ਦੁਰਂਤਾਨਿ ਕਾਮਜਾਨਿ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਤ੍ਯਜ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮਹਾਰਾਜ ਕਾਮਂ ਧਰ੍ਮਵਿਰੋਧਿਨਮ੍
ਵਿਅਸਨ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਦੂਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ।
ਜਡਾਨਾਮਵਿਵੇਕਾਨਾਮਸੁਰਾਣਾਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾਮ੍ । ਭਾਗ੍ਯਭੋਗ੍ਯਾਨਿ ਰਾਜ੍ਯਾਨਿ ਸਂਤ੍ਯਨੀਤਿਮਤਾਮਪਿ
ਮੂਰਖ, ਅਵਿਵੇਕੀਆਂ, ਅਸੁਰ ਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ, ਭਾਗ ਤੇ ਰਾਜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ—even ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਨੈਤਿਕਤਾ ਨਹੀਂ।