ਮਿਤ੍ਰਾਵਜ੍ਞਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਯਿਨੀ । ਮਮੈਵ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਦृष੍ਟਾ ਕੇਵਲਮੇਵਤਤ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਦੁਃਖਦਾ । ਇਹ ਸਂਪਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰਤ੍ਰ ਨਰਕਾਯ ਚ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਧਨ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਵਾਸਤੇ।
ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਵਜ੍ਞਾਕੁਠਾਰੇਣ ਚ੍ਛਿਂਦਂਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਰਂਤਪ । ਤਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਿਤृਰੂਪੋ ਹਰਿਰ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦੇਵੌ ਪਿਤਰੌ ਸੇਵਂਤੇ ਯੇਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਦਿਨਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਬਭੂਵ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਦਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਸਉਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਬਭੂਵ ਹਰ੍षਿਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਹਿ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤਵ । ਮਮ ਚੈषਾਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਗਿਧ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੇ ਇਹ ਬੋਲ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹਨ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੇ ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਅਥਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਵਾਗੁਚ੍ਚੈਰਿਤਿ ਜਾਤਾ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ । ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਮਿਦਂ ਸਂਦੇਹੋਨਾਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ: 'ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ, ਸੱਚ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।'
ਤਤਃ ਸ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਰ੍षੇ ਸਹਸਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਗਙ੍ਗਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਕਥਨਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਸ੍ਥਿਤ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਪੰਛੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸੁਣਨ ਕਰਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਦਿਵਿ ਦੁਂਦੁਭਯੋ ਨੇਦੁਰ੍ਜਗੁਰ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਵਰ੍ਗਾ ਹ੍ਯਪਤਤ੍ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਣਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਨਗਾਰੇ ਵੱਜੇ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੱਚੇ, ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ।
ਵਿਮਾਨਮਾਗਤਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੋਗਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍ । ਸਮਾਯਾਤਾ ਦੂਤਗਣਾਃ ਪ੍ਰੇषਿਤਾਃ ਕੈਟਭਦ੍ਵਿषਾ
ਇਕ ਦਿਵਯ ਰਥ ਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦ-ਮੌਜ ਸੀ; ਕੈਟਭ ਦੇ ਵੈਰੀ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਅਥਾਸੌ ਸਰ੍ਵਗੋ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਿਯਯਾ ਸਹ ਭਾਰ੍ਯਯਾ । ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਭਵਨਂ ਹਰੇਃ
ਫਿਰ ਉਹ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਤੁਰੰਤ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਰੀ ਦੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਕਰ੍ਮ ਸ ਰਾਜਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਸਪੁਤ੍ਰਦਾਰਃ ਸੇਵਾਯਾਂ ਗਙ੍ਗਾਯਾਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋऽਭਵਤ੍
ਇਹ ਅਜੋਕੇ ਕਾਰਜ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਗੰਗਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਭਾਗੀਰਥ੍ਯਾ ਸਮਂ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯੇ । ਯਨ੍ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਾਦੇਵ ਸਰ੍ਵਗੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਰਥੀ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਨੇ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਵਾਰਸ੍ਯ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਕਥਿਤਂ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ । ਸਮਸ੍ਤਪਾਪਵਿਧ੍ਵਂਸਿ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਗੰਗਾਦ੍ਵਾਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਹੈ ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?
ਅਧ੍ਯਾਯਮੇਤਤ੍ਪਰਮਾਦਰੇਣ ਪਠਂਤਿ ਯੇ ਦੇਵਗृਹੇ ਮਨੁष੍ਯਾਃ । ਸ਼ृਣ੍ਵਂਤਿ ਯੇ ਚ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਗਭਕ੍ਤਾ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਤੇषਾਂ ਦੁਰਿਤਾਨਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਇਸਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯਾਸ ਉਵਾਚ- ਪੁਨਰ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਿਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਙ੍ਗਾਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਗਙ੍ਗਾਕਥਾਸੁਧਾਪਾਨਂ ਕੁਰੁ ਮੁਕ੍ਤਿਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਤੈਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹਿਮਾ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਜੇ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ ਤਾਂ ਗੰਗਾ ਦੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਰਗੀ ਰਸਨਾ ਕਰ।
ਦਾਨਂ ਦਤ੍ਤਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵਂ ਤੇਨ ਸਰ੍ਵੇ ਮਖਾਃ ਕृਤਾਃ । ਤੇਨ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਯਦ੍ਭਕ੍ਤਿਰ੍ਭੀष੍ਮ ਮਾਤਰਿ
ਉਸ (ਗੰਗਾ) ਰਾਹੀਂ ਸਾਰਾ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯੱਗ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਲਈ ਭਗਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਧਰ੍ਮਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕ੍ਰਿਯਂਤੇ ਯਾਨਿ ਕਾਨਿ ਚ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਾਨਿ ਭਵਂਤ੍ਯਸ੍ਯ ਤਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਜਿਹੜੇ ਵੀ ਨੇਕ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਵਹਂਤਂ ਜਲਮਾਲੋਕ੍ਯ ਗਾਙ੍ਗੇਯਾਨਿ ਜਲਾਨਿ ਯਃ । ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਸਹਸ੍ਰਕृਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਵਗਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉੱਠ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਐਸਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਕਰ ਲਏ ਹੋਣ।
ਗਙ੍ਗਾਜਲੇष੍ਵਾਗਤੇषੁ ਯੋ ਨੋ ਤਿष੍ਠਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਪਸ਼ੁਤਾ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਜਨ੍ਮਨਿ ਜੈਮਿਨੇ
ਹੇ ਜੈਮਿਨੀ, ਜਦੋਂ ਗੰਗਾ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸਾਹਮਣੇ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਗਾਙ੍ਗੇਯਂ ਜਲਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋ ਨ ਗृਹ੍ਣਾਤਿ ਭਕ੍ਤਿਤਃ । ਜਨ੍ਮਕੋਟ੍ਯਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤੁ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਵੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਨੇ ਕ੍ਰੋੜਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਪੁੰਨ ਕਮਾਇਆ, ਉਹ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਤੀਰਂ ਜਿਗਮਿषੁਂ ਯਸ੍ਤੁ ਵਾਰਯਤੇ ਦ੍ਵਿਜ । ਸ ਕੋਟਿਕੁਲਸਂਯੁਕ੍ਤੋ ਰੌਰਵਂ ਨਰਕਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਚਾਹੇ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਵੀ ਵੱਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੂਤ੍ਰਂ ਵਾਥ ਪੁਰੀषਂ ਵਾ ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਕਰੋਤਿ ਯਃ । ਨ ਦृष੍ਟਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤੈਰਪਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਪਿਸ਼ਾਬ ਜਾਂ ਗੁਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਫੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪ ਲੰਘ ਜਾਣ।
ਸ਼੍ਲੇष੍ਮਾਣਂ ਵਾਪਿ ਨਿष੍ਠੀਵਂ ਦੂषਿਕਾਂ ਵਾਸ਼੍ਰੁ ਵਾ ਮਲਮ੍ । ਗਂਗਾਤੀਰੇ ਤ੍ਯਜੇਦ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਨੂਨਂ ਨਾਰਕੀ ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਕਫ, ਥੂਕ, ਗੰਦ, ਹੰਝੂ ਜਾਂ ਮਲ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਿष੍ਟਂ ਕਫਕਂ ਚੈਵ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਚ ਯਸ੍ਤ੍ਯਜੇਤ੍ । ਸ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਘੋਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਂ ਚ ਵਿਂਦਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਕਫ ਸੁੱਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਙ੍ਗਾਰੋਧਸਿ ਯਃ ਪਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਮੂਢਧੀਰ੍ਨਰਃ । ਤਦਕ੍ਸ਼ਯ ਭਵੇਨ੍ਨੂਨਂ ਨਾਨ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮੂਰਖ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਦੇ ਖਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮੁੱਕਦਾ।