ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਨਮਿਤਿਹਾਸਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਮਾਮਾਲੋਕਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬਹੁਸ਼ੋऽਪਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚੈਵ ਪਰਾਵਰਾਨ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਤੀਹ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇਯਜ੍ਞਾਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਏਕਤੋ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਨਿਯਮਾਦਨੁਪਾਲਿਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਹੀ ਦਾਨ ਸਮੇਤ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤੋ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ । ਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਮਾਧਵੋਮਾਸਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰੋऽਧਿਕਃ
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ਯਂ ਨੋ ਵਿਧੇਹੀਤਿ ਮਹੀਦੇਵ ਕਥਂਚਨ । ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਮਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਮਹੀਦੇਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਮਪੀਦਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਕਥਾਨਕਮ੍
ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਸੁਣੋ; ਜਦੋਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਬਭੂਵ ਭੂਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੀਰਥਃ । ਪੂਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਫਲਾਵਾਪ੍ਤ ਪ੍ਰਭੂਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਪਦਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹੀਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਕੇਵਲਂ ਕਾਮਕਲਨਾ ਲਲਨਾ ਲਲਿਤਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦੇਕਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਟਿਕਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਨृਪਃ । ਸ ਕਾਮਿਨੀ ਸਹਚਰੋ ਰਾਜ੍ਯਕਾਰ੍ਯਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਦ ਵਿਅਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਜਾ ਨ ਧਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕੇਵਲਂ ਕਾਮਿਨੀਕੇਲਿ ਕਲਨੋਚਿਤਵਾਸਨਃ
ਉਹ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਨ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਤਿ ਚੇਤਸ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਂ ਗੁਰੁਃ । ਸੋਪਿ ਤਤ੍ਪਾਪਭੁਕ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬੋਧਨੀਯਃ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬੋਧਿਤੋऽਪ੍ਯਵਜਾਨਾਤਿ ਸ ਚੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਰੋਧਸਃ । ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੋषਭਾਕ੍
ਜੇ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍ । ਅਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪੇਤਾਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਾਰਾਗਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਯਮੇਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਸਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਯਾਲਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਮਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀ ਸੌਖ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੁਖ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਕੋਈ ਵਰਤ, ਕੋਈ ਤਪ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਗੇਨ ਨ ਚਿਂਤਿਤਮ੍ । ਹਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀਰੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸਂਗਤਿਃ ਕृਤਾ
ਤੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹਾਏ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਰਚਾਮਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਕਿਂਤੁ ਤਾਃ ਪਵਨੋਲ੍ਲੋਲਕਦਲੀਦਲਵਚ੍ਚਲਾਃ
ਸਮਰ ਚਾਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ? ਪਰ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੇਸਥਿਰ ਹਨ।
ਤਰਂਗਤਰਲੈਰਰ੍ਥੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਭ੍ਰੂਭਂਗਭਂਗੁਰੈਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਪੇਯੈਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨ ਤृਪ੍ਯਂਤੇ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਸੁਖ, ਅਸਥਿਰ ਧਨ, ਤੇ ਪਲ-ਭਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰੱਜਦੇ ਨਹੀਂ।
ਕਿਂ ਵਿਦ੍ਯਯਾ ਚ ਤਪਸਾ ਕਿਂ ਤ੍ਯਾਗੇਨ ਨਯੇਨ ਵਾ । ਕਿਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੇਨ ਮਨਸਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਹृਤਂ ਮਨਃ
ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਵਿਦਿਆ, ਤਪ, ਤਿਆਗ, ਚੰਗਾ ਚਲਣ, ਜਾਂ ਇਕੱਲਾ ਮਨ — ਇਹ ਸਭ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਹੀਂ।
ਏਕ ਏਵ ਸੁਹृਦ੍ਧਰ੍ਮੋ ਨਿਧਨੇष੍ਵਨੁਯਾਤਿ ਯਃ । ਸਰ੍ਵਮਨ੍ਯਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਸਮਂ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਤਿ
ਸਿਰਫ਼ ਧਰਮ ਹੀ ਸੱਚਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ, ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ, ਇਕੱਠਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਰ੍ਮਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸਂਚਿਨੁਯਾਦ੍ਵਲ੍ਮੀਕਮਿਵ ਪੁਤ੍ਤਿਕਾਃ । ਧਰ੍ਮੇਣ ਹਿ ਸਹਾਯੇਨ ਤਮਸ੍ਤਰਤਿ ਦੁਸ੍ਤਰਮ੍
ਧਰਮ ਨੂੰ ਚੀਟੀ ਵਾਂਗ, ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਧਰਮ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਔਖਾ ਹਨੇਰਾ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਿਲੋਲ੍ਲਾਸਿਤੋਤ੍ਤਾਲ ਜਲਕਲ੍ਲੋਲ ਚਂਚਲਮ੍ । ਕਿਂ ਨ ਜਾਨਾਸਿ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਨृਣਾਂ ਜੀਵਿਤ ਵਿਭ੍ਰਮਮ੍
ਰਾਜਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜੀਵਨ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਬੇਸਥਿਰ ਹੈ?
ਵਿਨਯੋ ਰਤ੍ਨਮੁਕੁਟਃ ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮੌ ਚ ਕੁਂਡਲੇ । ਤ੍ਯਾਗਸ਼੍ਚ ਕਂਕਣੋ ਯੇषਾਂ ਕਿਂ ਤੇषਾਂ ਜਡਮਂਡਨੈਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਹੀ ਮੋਤੀ ਦਾ ਮੁਕੁਟ ਹੈ, ਸਚ ਤੇ ਧਰਮ ਕੰਡੇ ਹਨ, ਤੇ ਤਿਆਗ ਕੰਗਣ ਹੈ — ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਗਹਣਿਆਂ ਦੀ ਕੀ ਲੋੜ?
ਮृਤਂ ਸ਼ਰੀਰਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਕਾष੍ਠਲੋष੍ਟਸਮਂ ਭੁਵਿ । ਵਿਮੁਖਾ ਬਾਂਧਵਾ ਯਾਂਤਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤਮਨੁਗਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸਰੀਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਲੱਕੜ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਾਂਗ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਧਰਮ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਮ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕ੍ਸ਼ੀਯਮਾਣੇ ਤਥਾਯੁषਿ । ਜੀਵਿਤੇ ਲੁਪ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਕਿਮੁਤ੍ਥਾਯ ਨ ਧਾਵਸਿ
ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਵੀ ਘਟ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵੀ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਉਠ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ?
ਕੁਟੁਂਬਂ ਪੁਤ੍ਰਦਾਰਾਦਿ ਸ਼ਰੀਰਂ ਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਚਯਃ । ਪਾਰਕ੍ਯਮਧ੍ਰੁਵਂ ਕਿਂਤੁ ਸ੍ਵੀਯੇ ਸੁਕृਤਦੁष੍ਕृਤੇ
ਪਰਿਵਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਰੀਰ ਤੇ ਦੌਲਤ—all ਇਹ ਸਭ ਅਸਥਿਰ ਹਨ ਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰਫ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮ ਹੀ ਹਨ।
ਯਦਾ ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਗਂਤਵ੍ਯਮਵਸ਼ੇਨ ਤੇ । ਅਨਰ੍ਥੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਸਕ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਵਧਰ੍ਮਂ ਨਾਨੁਤਿष੍ਠਸਿ
ਜਦੋਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ ਜ਼ਰੂਰ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਨਿਭਾਂਦਾ?
ਅਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਨਾਲਂਬਮਪਾਥੇਯਮਦੇਸ਼ਿਕਮ੍ । ਮृਤਃ ਕਾਂਤਾਰਮਧ੍ਵਾਨਂ ਕਥਮੇਕੋ ਗਮਿष੍ਯਸਿ
ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦ ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਬਿਨਾ ਆਰਾਮ, ਬਿਨਾ ਸਹਾਰੇ, ਬਿਨਾ ਰਸਤੇ ਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ, ਸੁੰਨੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਤਾ ਕਿਵੇਂ ਤੂੰ ਉਹ ਰਾਹ ਤੈ ਕਰੇਂਗਾ?