ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਭੋਗਾਂਸ਼੍ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਲੋਕਮਵਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ । ਏषਾ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਵਿਸ਼੍ਵਪਾਵਨੀ
ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੁਖ-ਸਾਥੀਆਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਥ੍ਯਤੇ ਤੁ ਮਯਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸਮਾਸੇਨਾਤਿਗੌਰਵਾਤ੍
ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤ ਏਵ ਕृਤਿਨਸ਼੍ਚ ਤ ਏਵ ਜਾਤਾ ਲੋਕੇ ਤ ਏਵ ਪੁਰੁषਾਃ ਪੁਰੁषਾਰ੍ਥਭਾਜਃ । ਯੇ ਮਾਧਵੇ ਮਧੁਨਿषੂਦਨਮਰ੍ਚਯਂਤਿ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਮਜ੍ਜ੍ਯ ਨਿਯਮੇਨ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚਿਤ੍ਤਾਃ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਧਨਿਆ ਤੇ ਸਫਲ ਹਨ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਕੜਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਮਧੁ ਦੇ ਵਧੀਕਾਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯੋ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਨਰਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਮਾਰਾਧਯਤੇ ਰਮੇਸ਼ਮ੍ । ਯਮੈਰੁਪੇਤੋ ਨਿਯਮੈਰਸ਼ੇषੈਰ੍ਵृਤੋऽਪਿ ਨੂਨਂ ਸ ਨਿਹਂਤਿ ਪਾਪਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਰਮੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤੈਰੇਵਕਾਲੋ ਵਿਜਿਤਸ੍ਤ ਏਵ ਨਰੇषੁ ਧਨ੍ਯਾ ਵਿਗਤੈਨਸਸ੍ਤੇ । ਤ ਏਵ ਗਰ੍ਭੇ ਨ ਵਿਸ਼ਂਤਿ ਭੂਯੋ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਯੇ ਮਾਧਵਮਾਸਿ ਯੁਕ੍ਤਾਃ
ਉਹੀ ਮਨੁੱਖ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨਿਆ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ; ਉਹੀ ਮੁੜ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਸਚਲ ਭਾਵ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਮਾਧਵੋ ਗਰ੍ਜਤਿ ਯਜ੍ਞਯੋਗਾਤ੍ਤਪਃ ਕ੍ਰਿਯਾ ਦਾਨਵਿਧਾਨ ਯੋਗਾਤ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕृਤਂ ਮਾਸਿ ਕਥਂਚਿਦਲ੍ਪਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਪੁਨਃ ਸ੍ਯਾਦਿਹ ਕਲ੍ਪਤੁਲ੍ਯਮ੍
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਯਜਨ, ਯੋਗ, ਤਪ, ਕਰਮ ਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਜੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਕਲਪ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਜ੍ਜਤੋ ਹਿ ਮਨੁਜਸ੍ਯ ਮਾਧਵੇ ਮਾਧਵਾਰ੍ਚਨਕृਤੇ ਦਿਨੋਦਯੇ । ਤਾਮਸੋਪਿ ਜਲਬਿਂਦੁਸਂਗਮਾਦਂਗਮਾਵਹਤਿ ਪਾਵਨਂ ਯਤਃ
ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਤਾਮਸੀ ਹੋਵੇ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਬੂੰਦ ਦਾ ਸਪਰਸ਼ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਨਿ ਦੇਹਮਧਿਰੁਹ੍ਯ ਦੇਹਿਨਸ੍ਤਾਵਦੇਵ ਵਿਚਰਂਤ੍ਯਘਾਨਿ ਚ । ਯਾਵਦੇਤਿ ਨ ਸ ਮਾਧਵਾਹ੍ਵਯਃ ਸ਼੍ਰੀਰਮਾਰਮਣਵਲ੍ਲਭੋ ਵਿਰਾਟ੍
ਜਦ ਤੱਕ ਮਾਧਵ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਪਿਆਰਾ, ਵਿਰਾਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਪਾਪਾਂ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮੇਰੁਮਂਦਰਤੁਲ੍ਯਾਨਿ ਪਾਪਾਨ੍ਯੁਗ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ । ਦਹਤੇ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸਃ ਸ੍ਨਾਤੋ ਮਾਧਵਵਲ੍ਲਭਃ
ਮੇਰੂ ਤੇ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵਰਗੇ ਕਈ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਪਾਪ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਕੇ, ਸੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੇਪਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤੇऽਨੁਗ੍ਰਹਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜ । ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਨਾਨਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੋਤੁਃ ਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕਰਮ੍
ਇਹ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਕੇ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਸ਼੍ਰੋष੍ਯਤਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯੈਨਮਿਤਿਹਾਸਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ । ਸੋऽਪਿ ਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਨ ਮਾਮਾਲੋਕਯਿष੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਿਆ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹ ਵੀ ਪਾਪ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੇਗਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਪਾਨਿ ਬਹੁਸ਼ੋऽਪਿ ਕृਤਾਨ੍ਯਪਿ । ਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਯ ਵਿਧਾਨੇਨ ਤਾਨਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਹੱਤਿਆ ਵਰਗੇ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੀਤੇ ਪਾਪ ਵੀ, ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਰੀਤ ਨਾਲ, ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਤ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਚ੍ਚੈਵ ਪਰਾਵਰਾਨ੍ । ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਤੋ ਨਰਕਾਦੁਦ੍ਧਰੇਤ੍ਪਿਤॄਨ੍
ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਤੀਹ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਤੇ ਤੀਹ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਰਕ ਤੋਂ ਉੱਠਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਏਕਤਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਸਰ੍ਵੇਯਜ੍ਞਾਃ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਃ । ਏਕਤੋ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸੋ ਨਿਯਮਾਦਨੁਪਾਲਿਤਃ
ਇਕ ਪਾਸੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥ ਤੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਸਹੀ ਦਾਨ ਸਮੇਤ ਹਨ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਯਤੋ ਭਗਵਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਹਰੇਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਕਰ੍ਮਣਃ । ਪ੍ਰਿਯੋऽਸੌ ਮਾਧਵੋਮਾਸਃ ਸਰ੍ਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਵਰੋऽਧਿਕਃ
ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ, ਜੋ ਉੱਚੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਭ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹੈ।
ਸਂਸ਼ਯਂ ਨੋ ਵਿਧੇਹੀਤਿ ਮਹੀਦੇਵ ਕਥਂਚਨ । ਵੈਸ਼ਾਖਂ ਪ੍ਰਤਿ ਵੈ ਮਾਸਂ ਸਮਾਸਾਦ੍ਯਨ੍ਮਯੋਦਿਤਮ੍
ਮਹੀਦੇਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਕਰੋ; ਮੈਂ ਵਿਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਹਾਰ੍ਥੇ ਯਤ੍ਪੁਰਾਵृਤ੍ਤਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਚਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਮਪੀਦਂ ਤੇ ਕਥਯਿष੍ਯੇ ਕਥਾਨਕਮ੍
ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਵਾਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਹੁਣ ਸੁਣੋ; ਜਦੋਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਕਥਾ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਬਭੂਵ ਭੂਪਤਿਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਮਹੀਰਥਃ । ਪੂਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯਫਲਾਵਾਪ੍ਤ ਪ੍ਰਭੂਤੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਂਪਦਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਮਹੀਰਥ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।
ਕੇਵਲਂ ਕਾਮਕਲਨਾ ਲਲਨਾ ਲਲਿਤਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਦੇਕਵ੍ਯਸਨਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਛਾ ਦੀ ਮਜ਼ੇਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਿਹਾ, ਰਸ ਭਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਹੀ ਬੁਰਾਈ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਟਿਕਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਮਂਤ੍ਰਿਣਿ ਨ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬੁਭੁਜੇ ਵਿषਯਾਨ੍ਨृਪਃ । ਸ ਕਾਮਿਨੀ ਸਹਚਰੋ ਰਾਜ੍ਯਕਾਰ੍ਯਪਰਾਙ੍ਮੁਖਃ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਮੰਤਰੀ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਖੁਦ ਵਿਅਸਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਰਾਜ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਤੋਂ ਪਿੱਠ ਮੋੜ ਲੈਂਦਾ ਸੀ।
ਨ ਪ੍ਰਜਾ ਨ ਧਨਂ ਧਰ੍ਮਂ ਨਾਰ੍ਥਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਕੇਵਲਂ ਕਾਮਿਨੀਕੇਲਿ ਕਲਨੋਚਿਤਵਾਸਨਃ
ਉਹ ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਨ ਨੂੰ, ਨਾ ਧਰਮ ਨੂੰ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ਼ ਔਰਤਾਂ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਅਥ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਕਸ਼੍ਯਪਃ । ਵਚਃ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਤਂ ਧਰ੍ਮ੍ਯਮਿਤਿ ਚੇਤਸ੍ਯਚਿਂਤਯਤ੍
ਫਿਰ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਨ ਵਾਰਯਤਿ ਯੋ ਮੋਹਾਦਧਰ੍ਮਾਨ੍ਨृਪਤਿਂ ਗੁਰੁਃ । ਸੋਪਿ ਤਤ੍ਪਾਪਭੁਕ੍ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਬੋਧਨੀਯਃ ਪੁਰੋਧਸਾ
ਜੇ ਗੁਰੂ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਉਸ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬੋਧਿਤੋऽਪ੍ਯਵਜਾਨਾਤਿ ਸ ਚੇਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਪੁਰੋਧਸਃ । ਪੁਰੋਧਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਦੋषੋ ਰਾਜਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਰ੍ਵਦੋषਭਾਕ੍
ਜੇ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ ਤੇ ਵੀ ਰਾਜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰਾਜਾ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣੁ ਰਾਜਨ੍ਮਮ ਗੁਰੋਰ੍ਵਚੋ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਸਂਹਿਤਮ੍ । ਅਭਿਨ੍ਨਾਰ੍ਥਮੁਪੇਤਾਰ੍ਥਮਿਚ੍ਛਾਰਾਗਾਦਿ ਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਸੁਣੋ ਰਾਜਨ, ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗੱਲ, ਜੋ ਇਕੱਠੀ, ਸਾਫ਼ ਤੇ ਇੱਛਾ-ਰਾਗ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਅਯਮੇਵ ਪਰੋ ਧਰ੍ਮੋ ਯਦ੍ਗੁਰੋਰ੍ਵਚਸਿ ਸ੍ਥਿਤਿਃ । ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਯਾਲਵੋ ਰਾਜ੍ਞਾਮਾਯੁਃ ਸ਼੍ਰੀ ਸੌਖ੍ਯਵਰ੍ਦ੍ਧਨਃ
ਸਿਰਫ਼ ਗੁਰੂ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧਰਮ ਹੈ; ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਦੀ ਉਮਰ, ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਸੁਖ ਵਧਦੇ ਹਨ।
ਨ ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਦਾਨੈਰ੍ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਨਾਰਾਧਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ । ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨ ਤਪਃ ਕਿਂਚਿਨ੍ਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਹਿ ਕृਤਂ ਤ੍ਵਯਾ
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ; ਕੋਈ ਵਰਤ, ਕੋਈ ਤਪ, ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਵੀ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਹਰਿਨਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਮਵਸ਼ਗੇਨ ਨ ਚਿਂਤਿਤਮ੍ । ਹਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭੀਰੁਸਂਗਤ੍ਯਾ ਨ ਵਿਦ੍ਵਤ੍ਸਂਗਤਿਃ ਕृਤਾ
ਤੂੰ ਕਾਮ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਰਿ-ਨਾਮ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਹਾਏ, ਡਰਪੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਸ੍ਮਰਚਾਮਰਵਾਹਿਨ੍ਯੋ ਵਲ੍ਲਭਾਃ ਕਸ੍ਯ ਨ ਪ੍ਰਿਯਾਃ । ਕਿਂਤੁ ਤਾਃ ਪਵਨੋਲ੍ਲੋਲਕਦਲੀਦਲਵਚ੍ਚਲਾਃ
ਸਮਰ ਚਾਮਰ ਵਾਲੀਆਂ ਪ੍ਰੀਤਮਾਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ? ਪਰ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿਲਦੇ ਕੇਲੇ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਬੇਸਥਿਰ ਹਨ।
ਤਰਂਗਤਰਲੈਰਰ੍ਥੈਰ੍ਭੋਗੈਰ੍ਭ੍ਰੂਭਂਗਭਂਗੁਰੈਃ । ਮੁਹੂਰ੍ਤਪੇਯੈਸ੍ਤਾਰੁਣ੍ਯੈਰ੍ਨ ਤृਪ੍ਯਂਤੇ ਮਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਵੱਡੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਲਹਿਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੇ ਸੁਖ, ਅਸਥਿਰ ਧਨ, ਤੇ ਪਲ-ਭਰ ਦੀ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਰੱਜਦੇ ਨਹੀਂ।