ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰੇਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮਾਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਸ ਤਂ ਜਨਕਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਤਿਤਂ ਨਿਰਯੇ ਨਿਜਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਭਿਤੋ ਨਿਂਦਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਹਂ ਤਵ ਸੁਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਨਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪਿਤੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਵਯੇਨ੍ਨਾਸਾਵਦਾਤਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਾਨਿਤਿ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਉੱਧਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਗਹਨੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਪਿ ਧੀਮਤਾ । ਯਥਾ ਮਮ ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋ।
ਯਦਾ ਚ ਸੁਖਸਂਤਾਨਂ ਨ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ । ਲੋਕਯੋਃ ਸੁਖਸਂਤਾਨੇ ਤਥਾ ਸ ਤਨਯੋ ਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਹੀ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੌ ਗੁਰੂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਤਯੋਰਪਿ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਬੀਜਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ: ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੀਜ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਤਾਤਗਤਿਸ੍ਤਵ । ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਮਿ ਭਵਦ੍ਵਚਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਹਾਲਾਤ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ, ਪਿਤਾ? ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇ ਬਲਾਤ੍ । ਅਥ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸੁਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਅਗਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੁਣ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਪੂਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੌਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਕਿਲ ਗਰ੍ਵਤਃ । ਅਨਾਦृਤਂ ਗੁਰੁਵਚੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਮਾਨਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਡਿੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ।
ਗੁਰੂਣਾਮਪਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍षਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਮਯੈਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਯਸ਼ਾਂਸੀਵ ਹਿ ਦੁਰ੍ਨਯੈਃ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਦਰਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਪੂਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੌਰਾਣਿਕ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੌਤਾਵਿਰੋਧਿ ਯਤ੍ । ਕੇਵਲਂ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਕृਤਮਜ੍ਞਾਨਤੋ ਮਯਾ
ਪੁਰਾਣਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਸ਼੍ਰੁਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।
ਪਾਪੇਂਧਨ ਦਵਜ੍ਵਾਲਾ ਪਾਪਦ੍ਰੁਮਕੁਠਾਰਿਕਾ । ਕृਤਾ ਨੈਕਾਪਿ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਵਿਧਿਨਾ ਪੁਤ੍ਰ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ
ਪੁੱਤਰ, ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਸਾੜਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਕੁਹਾੜੀ ਬਣ ਕੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।
ਅਵ੍ਰਤਾ ਯਸ੍ਯ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਸੋऽਵੈਸ਼ਾਖੋ ਭਵੇਨ੍ਨਰਃ । ਦਸ਼ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਚ ਤਤਸ੍ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨਿषੁ ਜਾਯਤੇ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਸ ਜਨਮਾਂ ਲਈ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁਃਖਮਂਤੇ ਪ੍ਰੇਤਃ ਪਰ੍ਯਾਯਤੋ ਭਵੇਤ੍ । ਲਭਤੇ ਮਾਨੁषਂ ਜਨ੍ਮ ਕਥਂਚਿਦਪਿ ਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮਨੁੱਖਾ ਜਨਮ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।
ਉਪਾਯਂ ਤੇ ਵਦਿष੍ਯਾਮਿ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਕਰਂ ਪਰਮ੍ । ਸ਼੍ਰੁਤਵਾਨ੍ਯਦਹਂਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿਸ੍ਵਗੁਰੋਰ੍ਮੁਖਾਤ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਉੱਤਮ ਢੰਗ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ।
ਗਚ੍ਛ ਪੁਤ੍ਰ ਗृਹਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਯਮੁਨਾਯਾਂ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਅਦ੍ਯਤਃ ਸਰ੍ਵਗਤਿਦਾ ਕਲ੍ਪਾਦ੍ਯਾ ਸਾਪ੍ਯੁਪਾਗਤਾ । ਪਸ਼੍ਚਿਮੇऽਹਨਿ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਪਿਤृਦੇਵਾਰ੍ਚਨੇ ਹਿਤਾ
ਪੁੱਤਰ, ਆਪਣੇ ਘਰ ਜਾ, ਯਮੁਨਾ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਆ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜਨਮਾਂ ਦੀ ਦਾਤੀ ਹੈ ਤੇ ਕਲਪ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਪਿੱਛਲੇ ਦਿਨ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਫਾਇਦੇਮੰਦ ਹੈ।
ਪਾਨੀਯਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਤਿਲੈਰ੍ਵਿਮਿਸ਼੍ਰਂ ਸਹੋਦਕੁਂਭਾਨ੍ਨਫਲਾਨਿ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ । ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਿਤृਭ੍ਯੋ ਭਵਤੀਹ ਦਤ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਦਾ ਤੇਨ ਸਮਾ ਸਹਸ੍ਰਮ੍
ਇੱਥੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਪਾਣੀ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਭੋਜਨ ਤੇ ਫਲ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਇੱਥੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਯੋ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭੂਮਿਦੇਵਤਾਃ । ਸਿਕ੍ਥੇਸਿਕ੍ਥੇ ਭਵੇਤ੍ਤृਪ੍ਤਿਃ ਪਿਤॄਣਾਂ ਯੁਗਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਭੂਮੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਏ, ਤਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਟੇ ਦੇ ਦਾਣਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਯੁਗਾਂ ਲਈ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੋਜਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਦਸ਼ । ਪਾਯਸਂ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯੋ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਨਾਤ੍ਰ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਪਾਯਸ (ਦੂਧ-ਚਾਵਲ) ਖਵਾਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਗੌਰਾਨ੍ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਕृष੍ਣਾਂਸ੍ਤਿਲਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰੇਣ ਸਂਯੁਤਾਨ੍ । ਦਤ੍ਵਾ ਦਸ਼ਭ੍ਯੋ ਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਵਾਚਯੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਚਿੱਟੇ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਤਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਭਲਾਈ ਦੀ ਦਾਤੀ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰੀਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਰਾਜੇਤਿ ਪਿਤॄਨ੍ਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਤਰ੍ਪਯੇਤ੍ । ਯਾਵਜ੍ਜੀਵਕृਤਂ ਪਾਪਂ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜਿੰਨਾ ਪਾਪ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਚ ਸृष੍ਟਾਃ ਕਮਲਯੋਨਿਨਾ । ਤਿਲਾ ਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਚ ਸ੍ਪृਸ਼੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਂਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ, ਜੋ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਦਿਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤਿਲਾਂ ਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮੇ।
ਯਸ੍ਤਿਲੈਰ੍ਯਵਸਮ੍ਮਿਸ਼੍ਰੈਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਾਂਗਤਸ੍ਤਦਾ । ਤਸ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਧਰ੍ਮੋऽਤ੍ਰ ਦਦਾਤਿ ਵਰਮੀਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤਿਲਾਂ ਤੇ ਜੌ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਧਰਮ ਚਾਹੀਦੀ ਦਾਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਤਯੇ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦੁਦਕੁਂਭਕਾਨ੍ । ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤ ਕੁਲਂ ਤੇਨ ਤਾਰਿਤਂ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਧਰਮਰਾਜ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤੀ ਲਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਕਰਕੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਤ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੂਰ੍ਣਾਯਾਂ ਭਕ੍ਤਿਤਤ੍ਪਰਃ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਜਪ੍ਤ੍ਵਾ ਤਥਾ ਹੁਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਵਾ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਮਾਧਵਮ੍
ਤੇਰਵੀਂ, ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਪ ਕਰਕੇ, ਹਵਨ ਕਰਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਯਤ੍ਫਲਂ ਜਾਯਤੇ ਪੁਤ੍ਰ ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਭੋਃ । ਨੈਤੌ ਪਰਿਚਿਤੌ ਪ੍ਰੇਤੌ ਹਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਤਿਮਾਸ਼੍ਰਯੇ
ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਫਲ ਇਸ ਤੋਂ ਉਪਜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰਾਹ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।
ਏਤਯੋਰਪਿਪਾਪਸ੍ਯ ਹ੍ਯਂ ਤੋਯਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਃ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਗਤਃ ਸਰ੍ਵਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪਾਪੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਵੀ ਪਾਣੀ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ; ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—'ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੋਵੇ'; ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰੀਤਃ ਪਰਮਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਕृਤ੍ । ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਮੁਦਿਤੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਾਧਵਪੂਰ੍ਣਿਮਾਮ੍
ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਤੇ ਦਾਨ ਕੀਤਾ; ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਠ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਦੀ ਪੂਰਨਮਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦਤ੍ਵਾ ਬਹੂਨਿ ਦਾਨਾਨਿ ਤੇਭ੍ਯਃ ਪੁਣ੍ਯਂ ਦਦੌ ਪृਥਕ੍ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦੇਵ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਵਿਮਾਨਸ੍ਥਾ ਦਿਵਂ ਯਯੁਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਣ ਦਿਤਾ; ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਸਭ ਹਵਾਈ ਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।
ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਦਾਨਯੋਗੇਨ ਮੁਦਿਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਧਨਸ਼ਰ੍ਮਾਪਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਃਤਿਸ੍ਮृਤਿਪੁਰਾਣਵਿਤ੍
ਉਸ ਪੂਣ-ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਧਨਸ਼ਰਮਾ ਵੀ, ਜੋ ਵੇਦ, ਸ੍ਰੁਤੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।