ਸੁਦਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ । ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਵਸ੍ਥਾਮਿਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਅਤਿਪਾਪਿਨਿ ਧੂਰ੍ਤੇ ਚ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਿਤੇऽਪਿ ਚ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਚਲਾਕ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵੀ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਨਾਨਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਂ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਯਾਤਨਾ ਕ੍ਸ਼ਮੈਃ । ਅਨੁਭੂਯਤਾਂਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾਮਂਤ੍ਯਾਮੇਤਾਂ ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨਾਨ੍ਨਂ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤਮਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਨੈਵਾਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਿਦੈਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ । ਹਰਿਵੀਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰਵੀਰ ਸੀ।
ਰੋषਾਹਂਕਾਰਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਲਂਘਨੋਦ੍ਯਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵੈਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਂਦਕਃ
ਗੁੱਸੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਹਾਨਰਕਸਂਕਟਮ੍ । ਅਨੁਭੂਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦੈਵਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਤੇਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੀਜਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਭਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੌਤਮੋ ਗੋਤ੍ਰਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਾਸਪੁਰੇਵਾਸੀ ਯਜ੍ਵਾऽऽਸਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੌਤਮ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਵਾਸਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਕੇਵਲਮੇਵੈਕਂ ਸ਼੍ਰੌਤਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਾ । ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਦਿਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਚਾਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਮਧੁਹਾ ਤਤ੍ਰ ਤੋषਿਤਾ ਨ ਮਨੀषਿਣਃ
ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਮਣਿਕੋਦਕਕੁਂਭੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਨੈਃ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਨ ਤਿਲਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਚ
ਮੈਣਿਕਾਂ ਵਾਲੇ ਜਲ-ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮਧੂ ਵਾਲੇ ਤਿਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਨ ਪੁष੍ਪਫਲਤਾਂਬੂਲ ਚਂਦਨ ਵ੍ਯਜਨਾਂਬਰੈਃ । ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਨਾਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੈਵਤਤੁष੍ਟਯੇ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਾਨ, ਚੰਦਨ, ਪੱਖੇ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਨੈਕਾਪਿ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪੂਰ੍ਣਫਲ ਪ੍ਰਦਾ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਪੂਜਾ ਸੁਕृਤੈਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵੈਸ਼ਾਖ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਫਲ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ।
ਤੇਨ ਮੇ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਤਤੋऽਵੈਸ਼ਾਖਨਾਮਾਹਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਕ ਰਿਵਾਜ ਬੇਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਭਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋਸਿ ਵੈ ਯਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨੇਕ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਸਾਧਵਃ ਪਰਮਂ ਯਤਃ । ਤਾਰਯਂਤਿ ਮਹਾਪਾਪਾਨ੍ਨਿਰਯੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ-ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਸਂਗਮੋ ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਯਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਜ੍ਞਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਧਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪ੍ਰੇਤਵਾਕ੍ਯਂ ਤਦਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮਾਤਿ ਦੁਃਖਿਤਃ । ਸ ਤਂ ਜਨਕਮਾਜ੍ਞਾਯ ਪਤਿਤਂ ਨਿਰਯੇ ਨਿਜਮ੍
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪ੍ਰੇਤ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਗਿਆ ਹੈ।
ਆਤ੍ਮਾਨਮਭਿਤੋ ਨਿਂਦਨ੍ਨਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍ । ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਅਹਂ ਤਵ ਸੁਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਗੌਤਮਸ੍ਯ ਨਿਰਰ੍ਥਕਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦੋਸ਼ੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਬੋਲਿਆ: ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਮਾਲਕ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਪਰ ਗੌਤਮ ਲਈ ਬੇਕਾਰ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਤੁ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਨਿਸ੍ਤਾਰਂ ਪਿਤੁਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਤਂਦ੍ਰਿਤਃ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਵਯੇਨ੍ਨਾਸਾਵਦਾਤਾ ਦ੍ਰਵ੍ਯਵਾਨਿਤਿ
ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣਾ ਪਿਤਾ ਬਿਨਾ ਥੱਕੇ ਉੱਧਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਧਨਵਾਨ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਗਹਨੋ ਜ੍ਞੇਯਃ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨਾਪਿ ਧੀਮਤਾ । ਯਥਾ ਮਮ ਪਿਤਾ ਚ ਤ੍ਵਮਿਮਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋਸਿ ਦੁਰ੍ਗਤਿਮ੍
ਧਰਮ ਵਾਸਤੇ ਸਮਝਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਗਹਿਰਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਵੀ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰੇ। ਜਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਤੂੰ ਇਹ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹੋ।
ਯਦਾ ਚ ਸੁਖਸਂਤਾਨਂ ਨ ਮਤ੍ਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਵਾਨਸਿ । ਲੋਕਯੋਃ ਸੁਖਸਂਤਾਨੇ ਤਥਾ ਸ ਤਨਯੋ ਮਤਃ
ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਸੁਖ ਦੀ ਲੜੀ ਨਹੀਂ ਪਾਈ, ਤਾਂ ਹੀ ਦੋਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸੁਖ ਦੀ ਲੜੀ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵੌ ਗੁਰੂ ਪੁਰੁषਸ੍ਯੇਹ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਚ ਧਰ੍ਮਤਃ । ਤਯੋਰਪਿ ਪਿਤਾ ਸ਼੍ਰੇਯਾਨ੍ਬੀਜਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍
ਇਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦੋ ਅਧਿਆਪਕ ਹਨ: ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਰ ਪਿਤਾ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੀਜ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਕ੍ਵ ਗਚ੍ਛਾਮਿ ਕਥਂ ਤਾਤਗਤਿਸ੍ਤਵ । ਧਰ੍ਮਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨ ਜਾਨਾਮਿ ਸਂਸ਼੍ਰਯਾਮਿ ਭਵਦ੍ਵਚਃ
ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਵਾਂ, ਤੇਰੇ ਹਾਲਾਤ ਕਿਵੇਂ ਬਦਲਾਂ, ਪਿਤਾ? ਧਰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੇਤ ਉਵਾਚ- ਸ਼ृਣੁ ਪੁਤ੍ਰ ਵਚਃ ਸਤ੍ਯਂ ਭਾਵਿਨੋऽਰ੍ਥਸ੍ਯ ਮੇ ਬਲਾਤ੍ । ਅਥ ਪੁਣ੍ਯੇਨ ਕੇਨਾਪਿ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਸੁਗਤਿਰ੍ਮਮ
ਪ੍ਰੇਤ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਪੁੱਤਰ, ਮੇਰੀ ਅਗਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੁਣ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿਸੇ ਪੂਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਰੀ ਚੰਗੀ ਗਤੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਮਯਾ ਸ਼੍ਰੌਤਾਨਿ ਕਰ੍ਮਾਣਿ ਕੁਰ੍ਵਤਾ ਕਿਲ ਗਰ੍ਵਤਃ । ਅਨਾਦृਤਂ ਗੁਰੁਵਚੋ ਗੁਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰਾਵਮਾਨਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਵੇਦਕ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਗੱਲ ਅਣਡਿੱਠੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਹੋਈ।
ਗੁਰੂਣਾਮਪਮਾਨੇਨ ਪ੍ਰਹਰ੍षਕ੍ਰੋਧਵਿਸ੍ਮਯੈਃ । ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਯਾਂਤਿ ਯਸ਼ਾਂਸੀਵ ਹਿ ਦੁਰ੍ਨਯੈਃ
ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਬੇਦਰਤੀ, ਖੁਸ਼ੀ, ਗੁੱਸੇ ਜਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ, ਪੂਣ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਜ਼ਤ ਵੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।