ਭਵਤਾਮਪਿ ਸਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨੂਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋਮਯ੍ਯਨੁਕਂਪਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਭਲਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਹਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨੋ ਯਾਤਿ ਮਹਾ ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਵਸ੍ਥਾ ਦਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯ ਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸਾਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਣਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਵਚਸਾ ਤਦਾਦਿष੍ਟੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਪੂਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁ- ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਹਰੇਃ । ਭਾਵਮਨ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਜਾਤਾ ਦਯਾਲਵਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਪਾਕਰੋਤਿ ਦੁਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਯੋਜਯਤ੍ਯਪਿ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨੂਨਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਮਃ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਜਲਦੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਮਯੀ ਸ਼ੀਤਾ ਪਰਮਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਂਦਯਤਿ ਕਂ ਨਾਮ ਵੈष੍ਣਵਾਮृਤਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਚਾਂਦਨੀ ਠੰਢਕ ਭਰੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਅਯਂ ਕृਤਘ੍ਨ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ । ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਯਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਦੈਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਦੈਵਾਨੁष੍ਠਿਤਾਨੇਨ ਪਾਪੇਨਾਤਿ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਕृਤਘ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ 'ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ' ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ । ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਵਸ੍ਥਾਮਿਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਅਤਿਪਾਪਿਨਿ ਧੂਰ੍ਤੇ ਚ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਿਤੇऽਪਿ ਚ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਚਲਾਕ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵੀ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਨਾਨਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਂ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਯਾਤਨਾ ਕ੍ਸ਼ਮੈਃ । ਅਨੁਭੂਯਤਾਂਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾਮਂਤ੍ਯਾਮੇਤਾਂ ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨਾਨ੍ਨਂ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤਮਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਨੈਵਾਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਿਦੈਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ । ਹਰਿਵੀਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰਵੀਰ ਸੀ।
ਰੋषਾਹਂਕਾਰਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਲਂਘਨੋਦ੍ਯਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵੈਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਂਦਕਃ
ਗੁੱਸੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਹਾਨਰਕਸਂਕਟਮ੍ । ਅਨੁਭੂਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦੈਵਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਤੇਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੀਜਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਭਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੌਤਮੋ ਗੋਤ੍ਰਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਾਸਪੁਰੇਵਾਸੀ ਯਜ੍ਵਾऽऽਸਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੌਤਮ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਵਾਸਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਕੇਵਲਮੇਵੈਕਂ ਸ਼੍ਰੌਤਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਾ । ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਦਿਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਚਾਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਨਾਰ੍ਚਿਤੋ ਮਧੁਹਾ ਤਤ੍ਰ ਤੋषਿਤਾ ਨ ਮਨੀषਿਣਃ
ਮੈਂ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਨਾ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹਵਨ ਕੀਤਾ; ਉਥੇ ਮਧੁਸੂਦਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕੀਤਾ।
ਮਣਿਕੋਦਕਕੁਂਭੈਸ਼੍ਚ ਨ ਦਾਨੈਃ ਪਿਤृਦੇਵਤਾਃ । ਤਰ੍ਪਿਤਾ ਨ ਤਿਲਾ ਦਤ੍ਤਾਃ ਸਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤ੍ਰਿਯੇषੁ ਚ
ਮੈਣਿਕਾਂ ਵਾਲੇ ਜਲ-ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਮਧੂ ਵਾਲੇ ਤਿਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਨ ਪੁष੍ਪਫਲਤਾਂਬੂਲ ਚਂਦਨ ਵ੍ਯਜਨਾਂਬਰੈਃ । ਵਿਦ੍ਵਾਂਸੋ ਨਾਰ੍ਚਿਤਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਪਿਤृਦੈਵਤਤੁष੍ਟਯੇ
ਮੈਂ ਉਥੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਫੁੱਲ, ਫਲ, ਪਾਨ, ਚੰਦਨ, ਪੱਖੇ ਜਾਂ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ।
ਮਯਾ ਨੈਕਾਪਿ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪੂਰ੍ਣਫਲ ਪ੍ਰਦਾ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਪੂਜਾ ਸੁਕृਤੈਃ ਪਰਿਪਾਲਿਤਾ
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵੈਸ਼ਾਖ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਫਲ ਵਾਲੀ ਹੋਵੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਕਰਮ ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਮਨਾਈ।
ਤੇਨ ਮੇ ਵੈਦਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਸਰ੍ਵਂ ਚੈਵ ਤੁ ਨਿष੍ਫਲਮ੍ । ਤਤੋऽਵੈਸ਼ਾਖਨਾਮਾਹਂ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਤੋऽਸ੍ਮਿ ਸਰ੍ਵਤਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਵੇਦਕ ਰਿਵਾਜ ਬੇਫਲ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਇਸੀ ਲਈ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਭਵ ਸਮੁਦ੍ਧਰ੍ਤਾ ਪਾਪਾਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋਸਿ ਵੈ ਯਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਿੰਨੋ ਕਾਰਨਾਂ ਸਮੇਤ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨੇਕ ਹੈ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਤੀਰ੍ਥਂ ਚ ਸਾਧਵਃ ਪਰਮਂ ਯਤਃ । ਤਾਰਯਂਤਿ ਮਹਾਪਾਪਾਨ੍ਨਿਰਯੇਭ੍ਯੋऽਪਿ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਨ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ-ਤੀਰਥ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਗਂਗਾਦਿ ਪੁਣ੍ਯਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਯੋ ਨਰਃ ਸ੍ਨਾਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਸਤਾਂ ਸਂਗਂ ਤਯੋਃ ਸਤ੍ਸਂਗਮੋ ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੰਗਾ ਆਦਿ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਅਥਵਾ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰੋऽਸ੍ਤਿ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ । ਤਂ ਗਤ੍ਵਾ ਬੋਧਯ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਨਸ੍ਮਦਰ੍ਥੇ ਕृਤੋਦ੍ਯਮਃ
ਜਾਂ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨਸ਼ਰਮਨ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਮਾਲਕ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀ خاطر ਜਾਗਰੂਕ ਕਰ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰੇ।
ਕਾਰ੍ਯੇ ਸਮੁਦ੍ਯਮਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਰੇषਾਂ ਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤੇ । ਪੁष੍ਕਲਂ ਫਲਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਯਜ੍ਞਦਾਨਕ੍ਰਿਯਾਧਿਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਪੂਰਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਜਨ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਰਿਵਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਹੈ।