ਜਲਧੇਨੁਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਵਂਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਤ੍ਤਾਰਯਂਤਿਤੇ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਯੇ । ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਫਲ ਤਾਂਬੂਲਮੁਪਾਨਤ੍ਕਰਪਤ੍ਰਿਕਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਨੀ, ਫਲ, ਪਾਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਮਣਿਕੋਦਕਕੁਂਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਹੈਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਵਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮਾਸੀਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰਾਨਘ
ਮਹਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨਸ਼ਰਮਾ ਮਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!
ਕੁਸ਼ਾਦ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਦਮਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭੀਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦਸੌ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਤਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬੁਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृष੍ਣਦਂਤਾਨ੍ਕृਸ਼ੋਦਰਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਵਾਨ੍ਧਾਵਤੋਪਿ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਪੇਟ ਪਤਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤੋ ਜਵਾਤ੍ । ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਪਿ ਤਮੇਵਾਨੁ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸਧਰ੍ष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਰੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ । ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਃ ਕੁਤੋऽਵਸ੍ਥਾ ਜਾਤੇਤਿ ਨਿਰਯੋਚਿਤਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਨਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਏ ਹੋ?
ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਮਨੁਕਂਪ੍ਯਂ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਬਹੁਭृਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਨਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਤਰਸਯੋਗ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਕਈ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਭਵਤਾਮਪਿ ਸਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨੂਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋਮਯ੍ਯਨੁਕਂਪਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਭਲਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਹਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨੋ ਯਾਤਿ ਮਹਾ ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਵਸ੍ਥਾ ਦਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯ ਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸਾਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਣਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਵਚਸਾ ਤਦਾਦਿष੍ਟੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਪੂਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁ- ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਹਰੇਃ । ਭਾਵਮਨ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਜਾਤਾ ਦਯਾਲਵਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਪਾਕਰੋਤਿ ਦੁਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਯੋਜਯਤ੍ਯਪਿ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨੂਨਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਮਃ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਜਲਦੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਮਯੀ ਸ਼ੀਤਾ ਪਰਮਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਂਦਯਤਿ ਕਂ ਨਾਮ ਵੈष੍ਣਵਾਮृਤਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਚਾਂਦਨੀ ਠੰਢਕ ਭਰੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਅਯਂ ਕृਤਘ੍ਨ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ । ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਯਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਦੈਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਦੈਵਾਨੁष੍ਠਿਤਾਨੇਨ ਪਾਪੇਨਾਤਿ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਕृਤਘ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ 'ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ' ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੁਦਾਸ ਇਤਿ ਨਾਮ੍ਨਾਯਂ ਸ਼ੂਦ੍ਰੋ ऽਭੂਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ । ਕृਤਘ੍ਨਸ੍ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋऽਵਸ੍ਥਾਮਿਮਾਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸੁਦਾਸ ਨਾਂ ਦਾ ਸ਼ੂਦਰ ਸੀ; ਉਸ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਦੇ ਪਾਪ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਅਤਿਪਾਪਿਨਿ ਧੂਰ੍ਤੇ ਚ ਗੁਰੁਸ੍ਵਾਮ੍ਯਹਿਤੇऽਪਿ ਚ । ਨਿष੍ਕृਤਿਰ੍ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਕृਤਘ੍ਨੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਿष੍ਕृਤਿਃ
ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ, ਚਲਾਕ, ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਮਾਲਕ ਦੇ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵੀ ਮਾਫੀ ਦਾ ਰਸਤਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮਾਫੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਨਾਨਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਂ ਸ਼ਰੀਰੈਰ੍ਯਾਤਨਾ ਕ੍ਸ਼ਮੈਃ । ਅਨੁਭੂਯਤਾਂਤ੍ਵਵਸ੍ਥਾਮਂਤ੍ਯਾਮੇਤਾਂ ਗਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਜਦ ਉਹ ਇਸ ਆਖਰੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਵਾਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਡੀਆਂ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨਾਨ੍ਨਂ ਸਦਾ ਭੁਕ੍ਤਮਕृਤ੍ਵਾ ਦੇਵਤਾਰ੍ਚਨਮ੍ । ਅਦਤ੍ਵਾ ਗੁਰੁਵਿਪ੍ਰੇਭ੍ਯਸ੍ਤੇਨੈਵਾਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੋਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਨਾ ਹੀ ਅਧਿਆਪਕ ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵਿਦੈਵਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦਸ਼ਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਗ੍ਰਾਮਾਣਾਮੀਸ਼੍ਵਰੋ ਨृਪਃ । ਹਰਿਵੀਰ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾਸੀਤ੍ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਹਰਵੀਰ ਸੀ।
ਰੋषਾਹਂਕਾਰਨਾਸ੍ਤਿਕ੍ਯੈਰ੍ਗੁਰ੍ਵਾਜ੍ਞਾਲਂਘਨੋਦ੍ਯਤਃ । ਅਕृਤ੍ਵੈਵ ਮਹਾਯਜ੍ਞਾਨ੍ਭੁਕ੍ਤਵਾਨ੍ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਂਦਕਃ
ਗੁੱਸੇ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਕਰਕੇ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ; ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਪਾਪੇਨ ਮਹਾਨਰਕਸਂਕਟਮ੍ । ਅਨੁਭੂਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੇਤੋ ਜਾਤੋ ਨਾਮ੍ਨਾ ਵਿਦੈਵਤਃ
ਉਸ ਪਾਪ ਕਰਮ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਨਰਕ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਚੁੱਕਾ, ਫਿਰ ਪ੍ਰੇਤ ਬਣ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਦੈਵਤ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਹਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍ । ਤੇਨ ਮੇ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋऽਹਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ
ਮੈਂ ਤੀਜਾ ਹਾਂ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ; ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਬਣਿਆ ਹਾਂ।
ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਭਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਗੌਤਮੋ ਗੋਤ੍ਰਤੋऽਪ੍ਯਹਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਾਸਪੁਰੇਵਾਸੀ ਯਜ੍ਵਾऽऽਸਂ ਪੂਰ੍ਵਜਨ੍ਮਨਿ
ਮੱਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਨਾਂ ਗੌਤਮ ਸੀ ਤੇ ਮੇਰੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਉਹੀ ਸੀ; ਮੈਂ ਵਾਸਪੁਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ ਤੇ ਪਿਛਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਮਯਾ ਕੇਵਲਮੇਵੈਕਂ ਸ਼੍ਰੌਤਮਾਰ੍ਗਾਨੁਸਾਰਿਣਾ । ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਮਾਧਵਂ ਦੇਵਂ ਨ ਸ੍ਨਾਤਂ ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਵੈਦਿਕ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਮਾਧਵ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਲਈ ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨ੍ਹਾਇਆ ਨਹੀਂ।