ਤਤੋਪਿ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਮਾਧਵੀ ਮਾਧਵਪ੍ਰਿਯਾ । ਏषਾ ਵਾਰਾਹਕਲ੍ਪਾਦਿ ਤਿਥਿਰਾਦ੍ਯਾ ਮਹਾਫਲਾ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਾਧਵੀ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਹੈ; ਇਹ ਵਾਰਾਹ ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਤਿਥੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਪੁਰਾ ਨਾਰਾਯਣੇਨਾਸ੍ਯਾਮਾਦਿਦੈਤ੍ਯੌ ਵਿਮੋਹਿਤੌ । ਹਿਰਣ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ ਮਧੂ ਵਿਪ੍ਰ ਪृਥਿਵੀ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧृਤਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਦਿਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਾਰਾਇਣ ਨੇ ਦੋ ਮੁੱਢਲੇ ਦੈਤਿਆਂ — ਹਿਰਣਿਆਕਸ਼ ਤੇ ਮਧੂ — ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਯਂ ਵਿਭੁਃ । ਕ੍ਰਮਾਦੇਤਤ੍ਤ੍ਰਯਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ਼ੁਕ੍ਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਮਾਸਿ ਮਾਧਵੇ
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ, ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਤੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਰਤਬ ਲੜੀਵਾਰ ਕੀਤੇ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿੱਚ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਵਿਪ੍ਰੇਂਦ੍ਰ ਵਿਸ਼ੇषਾਦੇਵ ਪੂਰ੍ਣਿਮਾ । ਕਲ੍ਪਾਦਿਃ ਪਾਵਨਾ ਖ੍ਯਾਤਾ ਕਰ੍ਮਣਃ ਕਲ੍ਪਸਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਖਾਸ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਕਲਪ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸ੍ਨਾਨਂ ਨ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਨਿਯਮਸ਼ਾਲਿਨਾ । ਕਿਂ ਤਸ੍ਯ ਜਨ੍ਮਨਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨੂਨਮਾਤ੍ਮਾਪਕਾਰਿਣਾ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਵੈਸ਼ਾਖ ਵਿੱਚ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਅਪਿਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋऽਪਿ ਚ
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ, ਚਤੁਰਦਸ਼ੀ ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਜੇ ਔਰਤ ਜਾਂ ਮਰਦ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਨਾਤਃ ਸਨਿਯਮਃ ਸਰ੍ਵਪਾਪੈਃ ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਰ੍ਚਨਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕ੍ਰਿਯਾਪੁਣ੍ਯਾਦਿਵਰ੍ਜਿਤਾ
ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਨਿਯਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ, ਪੂਜਾ, ਸ੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਤਬ ਨਾ ਕੀਤੇ ਹੋਣ।
ਯਸ੍ਯਾਤੀਤਾ ਚ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਸ ਨੂਨਂ ਨਿਰਯਾਲਯਃ । ਨ ਵੇਦੇਨ ਸਮਂ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਂ ਨ ਤੀਰ੍ਥਂ ਗਂਗਯਾ ਸਮਮ੍
ਜਿਸ ਨੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਮਹੀਨਾ ਗੁਆ ਲਿਆ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੋਈ ਸ਼ਾਸਤਰ ਵੇਦ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਗੰਗਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ।
ਨ ਦਾਨਂ ਜਲਗੋਤੁਲ੍ਯਂ ਨ ਵੈਸ਼ਾਖੀ ਸਮਾ ਤਿਥਿਃ । ਜਲਧੇਨੁਂ ਚ ਯੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਵਿष੍ਣੁਤਤ੍ਪਰਃ
ਪਾਣੀ ਦੇਣ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਵੈਸਾਖ ਮਹੀਨੇ ਵਰਗੀ ਕੋਈ ਤਿਥੀ ਨਹੀਂ। ਜੇਹੜਾ ਵਿਅਕਤੀ ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਦੇਵਾਨਾਂ ਚਤੁਰ੍ਥੋऽਯਂ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ । ਮਾਤृਹਾ ਪਿਤृਹਾ ਚੈਵ ਭ੍ਰੂਣਹਾ ਗੁਰੁਤਲ੍ਪਗਃ
ਤਿੰਨ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਚੌਥਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖਾਸ ਹੈ: ਮਾਂ, ਪਿਤਾ, ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਬੱਚਾ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ।
ਜਲਧੇਨੁਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕੈਃ । ਦਸ਼ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਵਂਸ਼੍ਯਾਨ੍ਨਰਕਾਤ੍ਤਾਰਯਂਤਿਤੇ
ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦਸ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਦਸ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਲਧੇਨੁਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਵਿਧਿਨਾਤ੍ਰ ਯੇ । ਸ਼ਰ੍ਕਰਾ ਫਲ ਤਾਂਬੂਲਮੁਪਾਨਤ੍ਕਰਪਤ੍ਰਿਕਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਚੀਨੀ, ਫਲ, ਪਾਨ, ਜੁੱਤੀਆਂ ਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਪੱਤੀ ਵੀ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਂਤਿ ਦ੍ਵਿਜਾਗ੍ਰ੍ਯੇਭ੍ਯੋ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਚਾਤ੍ਰ ਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ । ਮਣਿਕੋਦਕਕੁਂਭਾਂਸ਼੍ਚ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਹੈਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਚੀ ਜਾਤ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਿਕਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਹੜੇ ਰਤਨਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਦਕਸ਼ਣਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਵੈਸ਼ਾਖ੍ਯਾਂ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍ । ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਜੋ ਵੈਸਾਖ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਪੁਰਾਣਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ੍ਯ ਚ ਸਂਵਾਦਂ ਪ੍ਰੇਤੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਮਹਾਵਨੇ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਧਨਸ਼ਰ੍ਮਾਸੀਨ੍ਮਧ੍ਯਦੇਸ਼ੇ ਪੁਰਾਨਘ
ਮਹਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਧਨਸ਼ਰਮਾ ਮਧਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ!
ਕੁਸ਼ਾਦ੍ਯਰ੍ਥਂ ਵਨਂ ਯਾਤੋ ਦਦਰ੍ਸ਼ੇਦਮਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ । ਭੀਤੋऽਪਸ਼੍ਯਦਸੌ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਦੁष੍ਟਾਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨਤਿ ਦਾਰੁਣਾਨ੍
ਕੁਸ਼ ਦੀ ਘਾਸ ਲੈਣ ਲਈ ਜੰਗਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਥੇ ਅਜੀਬ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿ ਵੇਖੀ; ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਬੁਰੇ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਪ੍ਰੇਤ ਵੇਖੇ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਕੇਸ਼ਾਨ੍ਸਰਕ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਕृष੍ਣਦਂਤਾਨ੍ਕृਸ਼ੋਦਰਾਨ੍ । ਕੁਰ੍ਵਤੋ ਵਿਵਿਧਾ ਰਾਵਾਨ੍ਧਾਵਤੋਪਿ ਯਤਸ੍ਤਤਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਖੜੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ, ਦੰਦ ਕਾਲੇ, ਪੇਟ ਪਤਲੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੌਲਾ ਪਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਇधर-ਉਧਰ ਦੌੜਦੇ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਭਯਸਂਤ੍ਰਸ੍ਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਦ੍ਰੁਤੋ ਜਵਾਤ੍ । ਕ੍ਰਂਦਮਾਨਾਸ੍ਤਤਸ੍ਤੇਪਿ ਤਮੇਵਾਨੁ ਯਯੁਸ੍ਤਦਾ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜਿਆ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਗਏ।
ਸਧਰ੍ष੍ਯਮਾਣਸ੍ਤੈਃ ਪ੍ਰੇਤੈਰੁਵਾਚ ਮਧੁਰਂ ਵਚਃ । ਧਨਸ਼ਰ੍ਮੋਵਾਚ- ਕੇ ਯੂਯਂ ਵਃ ਕੁਤੋऽਵਸ੍ਥਾ ਜਾਤੇਤਿ ਨਿਰਯੋਚਿਤਾ
ਉਹ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਧਨਸ਼ਰਮਾ ਨੇ ਮਿੱਠੇ ਬੋਲ ਕਹੇ: ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਾਲਤ ਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਪਏ ਹੋ?
ਭਯਾਰ੍ਤ੍ਤਮਨੁਕਂਪ੍ਯਂ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਥ । ਵੈष੍ਣਵਂ ਬਹੁਭृਤ੍ਯਂ ਚ ਨਿਃਸ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਂ ਵਨਾਗਤਮ੍
ਮੈਂ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਤਰਸਯੋਗ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾਓ; ਵਿਸ਼ਨੁ ਭਗਤ, ਕਈ ਨੌਕਰਾਂ ਵਾਲਾ, ਗਰੀਬ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੰਗਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਭਵਤਾਮਪਿ ਸਸ਼੍ਰੇਯੋ ਨੂਨਂ ਦਾਸ੍ਯਤਿ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯੋ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤੁष੍ਟੋਮਯ੍ਯਨੁਕਂਪਯਾ
ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਕੇਸ਼ਵ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਭਲਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਭਗਵਾਨ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਸਹਾਈ, ਮੈਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਤਸੀਪੁष੍ਪਸਂਕਾਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪੀਤਾਂਬਰੋ ਹਰਿਃ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਾਮ੍ਨੋ ਯਾਤਿ ਮਹਾ ਤਮਃ
ਵਿਸ਼ਨੁ, ਜੋ ਅਤਸੀ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਅੰਧਕਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਦਿਨਿਧਨੋ ਦੇਵਃ ਸ਼ਂਖ ਚਕ੍ਰ ਗਦਾਧਰਃ । ਅਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਪ੍ਰੇਤਮੋਕ੍ਸ਼ਪ੍ਰਦਾਯਕਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਟੱਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ।
ਯਮ ਉਵਾਚ- ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣ ਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤੇ ਪਰਿਤੋषਿਤਾਃ । ਪਿਸ਼ਾਚਾਃ ਪੁਣ੍ਯਭਾਵਸ੍ਥਾ ਦਯਾ ਦਾਕ੍ਸ਼ਿਣ੍ਯ ਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਨੁ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣਨ ਨਾਲ ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਿਸਾਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ, ਦਇਆ ਤੇ ਦਾਨ ਨਾਲ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੀਣਿਤਾਸ੍ਤਸ੍ਯਵਚਸਾ ਤਦਾਦਿष੍ਟੇਨ ਨੋਦਿਤਾਃ । ਇਦਮੂਚੁਰ੍ਦ੍ਵਿਜਂ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृष੍ਣਾਪੂਰਪੀਡਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਿਆ, ਉਹ ਹਮਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਹ ਪ੍ਰੇਤ, ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰੇਤਾ ਊਚੁ- ਦਰ੍ਸ਼ਨੇਨੈਵ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨਾਮਸ਼੍ਰਵਣਤੋ ਹਰੇਃ । ਭਾਵਮਨ੍ਯਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਵਯਂ ਜਾਤਾ ਦਯਾਲਵਃ
ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੇਰੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਾਂ ਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ।
ਅਪਾਕਰੋਤਿ ਦੁਰਿਤਂ ਸ਼੍ਰੇਯਸ਼੍ਚ ਯੋਜਯਤ੍ਯਪਿ । ਯਸ਼ੋ ਵਿਸ੍ਤਾਰਯਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਨੂਨਂ ਵੈष੍ਣਵਸਂਗਮਃ
ਵੈਸ਼ਣਵ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨਿਸ਼ਚਤ ਤੌਰ ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਕਦੀਰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਜਲਦੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਰਸਾਯਨਮਯੀ ਸ਼ੀਤਾ ਪਰਮਾਨਂਦਦਾਯਿਨੀ । ਨਾਨਂਦਯਤਿ ਕਂ ਨਾਮ ਵੈष੍ਣਵਾਮृਤਚਂਦ੍ਰਿਕਾ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤੀ ਦੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ-ਚਾਂਦਨੀ ਠੰਢਕ ਭਰੀ, ਰਸ ਭਰੀ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ?
ਅਯਂ ਕृਤਘ੍ਨ ਨਾਮਾਸ੍ਤਿ ਦ੍ਵਿਤੀਯੋऽਯਂ ਵਿਦੈਵਤਃ । ਅਵੈਸ਼ਾਖਸ੍ਤृਤੀਯੋऽਯਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਮਪਿ ਪਾਪਕृਤ੍
ਇੱਕ ਦਾ ਨਾਂ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਵਿਦੈਵਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਨਾਂ ਅਵੈਸ਼ਾਖਾ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਦੈਵਾਨੁष੍ਠਿਤਾਨੇਨ ਪਾਪੇਨਾਤਿ ਕृਤਘ੍ਨਤਾ । ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਕਰ੍ਮਜਂ ਨਾਮ ਕृਤਘ੍ਨਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ 'ਅਹਿਤ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ' ਹੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।