ਯਦਾ ਨ ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਤਤ੍ਰੇਤ੍ਯੁਚ੍ਚਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿष੍ਣੁਤੀਰ੍ਥਮਿਦਂ ਮਹਤ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਤੀਰਥ ਦਾ ਨਾਮ ਨਹੀਂ ਪਤਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ, ਤਾਂ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: 'ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੀਰਥ ਹੈ।'
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਯ ਦੇਵਤਾ ਵਿष੍ਣੁਃਸ ਰ੍ਵਤ੍ਰਾਪਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਨਾਰਾਯਣੇਤਿ ਯਨ੍ਨਾਮ ਸ੍ਮਰੇਤ੍ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਸਾਧਕਃ
ਤੀਰਥ ਦੀ ਦੇਵੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ 'ਨਾਰਾਇਣ' ਨਾਮ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਤੀਰ੍ਥਫਲਂ ਸਮ੍ਯਗ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨੈਵ ਜਾਯਤੇ । ਅਜ੍ਞਾਤਾਨਾਂ ਚ ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਦੇਵਤਾਨਾਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤੀਰਥ ਦਾ ਫਲ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਅਣਜਾਣ ਤੀਰਥਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਵਿष੍ਣੁਨਾਮ੍ਨੈਵ ਨਾਮਾਨਿ ਮਾਨਵਃ ਪਰਿਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍ । ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤੁ ਸਿਦ੍ਧਯਃ ਪੁਣ੍ਯਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਭੂਤਾਸ੍ਤੁ ਸਾਗਰਃ
ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਹੀ ਨਾਮ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਸਾਰੀਆਂ ਸਿੱਧੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਤੀਰਥ ਹਨ।
ਸਰਾਂਸਿ ਮਾਨਸਾਦੀਨਿ ਨਿਰ੍ਝਰਾਃ ਪਲ੍ਵਲਾਦਯਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਾ ਨਦ੍ਯੋऽਪਿ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਹਰਿਨਾਮਤਃ
ਮਾਨਸ ਆਦਿ ਸਰੋਵਰ, ਝਰਨੇ, ਪੋਖਰ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਛੋਟੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵੀ — ਇਹ ਸਭ ਹਰਿ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਰ੍ਵਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਰੂਪਾਸ਼੍ਚ ਯਜ੍ਞੋ ਯਜ੍ਞਮਹੀ ਤਥਾ । ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਯਤ੍ਰ ਵਿਦ੍ਵਾਂਸਃ ਕੌਤੁਕੇਨਾਪ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਪਹਾੜ ਵੀ ਤੀਰਥ ਰੂਪ ਹਨ, ਯਜਨ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ; ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਚਾਹੇ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਹੀ ਹੋਣ।
ਤਦੇਵ ਤੀਰ੍ਥਂ ਸੁਮਹਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਹਰਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਚ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਦੇਵਸ਼ਾਲਾ ਚ ਹੋਮਭੂਃ
ਉਹੀ ਥਾਂ ਵੱਡਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਵੇਦਧ੍ਵਨਿਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਯਤ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਕਥਾਃ ਸ਼ੁਭਾਃ । ਸ੍ਵਗृਹਂ ਪੁਣ੍ਯਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਗੋਸ੍ਥਾਨਮਪਿ ਪਾਵਨਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਭ ਕਥਾਵਾਂ ਹੋਦੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਘਰ ਜੋ ਨੇਕੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੋਸ਼ਾਲਾ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥ ਤਰੁ ਵਨੇ ਯਤ੍ਰਾਗਾਰੋਪਿ ਪਾਵਨਃ । ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਪਿਤਾ ਮਾਤਾ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿੱਥੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਜੰਗਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੀ ਛਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ।
ਪਚ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਯਂ ਤਤ੍ਰ ਗੁਰੁਃ ਸ੍ਥਿਤਃ । ਸਾਧ੍ਵੀ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤਿ ਵੈ ਭਾਰ੍ਯਾ ਤਤ੍ਰ ਤੀਰ੍ਥਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਲਈ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਗੁਰੂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਭਰਵਾਂ ਹੋਵੇ—ਉਥੇ ਤੀਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਯਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪੁਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ । ਤਤ੍ਰ ਤਸ੍ਯ ਹਿ ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਤਾਰਣਾਯ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਵਿਦਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਥਾਂ ਤੀਰਥ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਮਾਦਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਰਾਜਵੇਸ਼੍ਮ ਤਥੈਵ ਚ । ਏਵਮਾਦਿषੁ ਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਪਰ੍ਵਯੋਗਾਦ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰਥ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਾਜ ਮਹਲ ਵੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ, ਵਧੀਕ ਮਹੱਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਾਰਾਧ੍ਯ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਦਂ ਸਰ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍ । ਕੋਪਿ ਕ੍ਵਾਪਿ ਕਿਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਨ ਲਭੇਤੇਤਿ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਹਰਸ਼ੀਕੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਪੱਕੀ ਗੱਲ ਹੈ।
ਅਪਤ੍ਯਂ ਦ੍ਰਵਿਣਂ ਦਾਰਾਸ੍ਤਾਰਹਰ੍ਮ੍ਯਂ ਹਯਾ ਗਜਾਃ । ਸੁਖਾਨਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮੋਕ੍ਸ਼ੌ ਚ ਨ ਦੂਰੇ ਹਰਿਭਕ੍ਤਿਤਃ
ਪੁੱਤਰ, ਧਨ, ਪਤਨੀਆਂ, ਸੋਹਣੇ ਮਹਲ, ਘੋੜੇ, ਹਾਥੀ, ਸੁਖ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹਨ।
ਨਾਰਾਯਣਃ ਪਰੋ ਦੇਵਃ ਸਤ੍ਯਰੂਪੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਤ੍ਰਿਧਾਤ੍ਮਾਨਂਸਭਗਵਾਨ੍ਸਸਰ੍ਜਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਨਾਰਾਯਣ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਦਾ ਰੂਪ, ਜਨਾਰਦਨ; ਉਹ ਭਾਗਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਰਾਜਾ, ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ।
ਰਜਸ੍ਤਮੋਭ੍ਯਾਂਯੁਕ੍ਤੋऽਭੂਦ੍ਰਜਃਸਤ੍ਵਾਧਿਕਂਵਿਭੁਃ । ਸਸਰ੍ਜਨਾਭਿਕਮਲੇਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂਕਮਲਾਸਨਮ੍
ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡਾ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਜ ਅਤੇ ਸਤਵ ਵਧੇਰੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਭੀ ਦੇ ਕਮਲ ਤੋਂ ਕਮਲ-ਆਸਨ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਰਚਿਆ।
ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਜੁष੍ਟਂ ਸ ਰੁਦ੍ਰਮਸृਜਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਸਤ੍ਵਂ ਰਜਸ੍ਤਮਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚੈਤਦੁਚ੍ਯਤੇ
ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਰੁਦਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ, ਜੋ ਵੱਡਾ ਹੈ; ਸਤਵ, ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ—ਇਹ ਤਿੰਨ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਤ੍ਵੇਨ ਮੁਚ੍ਯਤੇ ਜਂਤੁਃ ਸਤ੍ਵਂ ਨਾਰਾਯਣਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਰਜਸਾ ਸਤ੍ਵਯੁਕ੍ਤੇਨ ਭਵੇਚ੍ਛ੍ਰੀਮਾਨ੍ਯਸ਼ੋਧਿਕਃ
ਸਤਵ ਨਾਲ ਜੀਵ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਤਵ ਨਾਰਾਯਣ ਦਾ ਸਵਭਾਵ ਹੈ। ਰਜ ਅਤੇ ਸਤਵ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਮਾਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਵੇਦਵਾਕ੍ਯਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯੋਪਸੇਵਤੇ । ਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਮਿਤਿ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਵਿਸ਼ਿष੍ਟਂ ਗਦਿਤਂ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਧਰਮ ਲਈ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁਦਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ।
ਤੇਨ ਰਾਜਾ ਭਵੇਲ੍ਲੋਕੇ ਰਜਸਾ ਤਮਸਾ ਪੁਨਃ । ਯਦ੍ਧੀਨਂ ਰਜਸਾ ਧਰ੍ਮਂ ਕੇਵਲਂ ਤਾਮਸਂ ਚ ਯਤ੍
ਇਸ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਰਜ ਅਤੇ ਤਮ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਧਰਮ ਰਜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਮ ਹੈ,
ਤਚ੍ਚ ਦੁਰ੍ਗਤਿਦਂ ਨॄਣਾਮਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਯੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਸ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਃ
ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਉਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ; ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਰਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਰਯੋਪਿ ਯਜ੍ਞੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਜ੍ਯਾ ਦੇਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯਸ਼ਃ । ਯੋ ਭੇਦਂ ਕੁਰੁਤੇ ਤੇषਾਂ ਤ੍ਰਯਾਣਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ
ਤੀਨੋ ਦੇਵਤਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੁਜਾਤਿ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿਚ ਫਰਕ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਸ ਪਾਪਕਾਰੀ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਅਨਿष੍ਟਾਂ ਗਤਿਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਿष੍ਣੁਰੇਵ ਜਗਦ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਪਾਪੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੰਦ ਗਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੀ ਜਗਤ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਜਾਤਿ।
ਤਸ੍ਯਾਯਂ ਮਾਧਵੋ ਮਾਸਃ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਕਰ੍ਮਸੁ । ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਤੇ ਹਯਮੇਧਾਦਿ ਮਹਾਕ੍ਰਤੁਫਲਪ੍ਰਦਃ
ਉਸ ਲਈ, ਮਾਧਵ ਦਾ ਇਹ ਮਹੀਨਾ ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰਾ ਹੈ; ਇਹ ਹਯਮੇਧ ਆਦਿ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੀਰ੍ਥਸ੍ਨਾਨ ਤਪੋ ਦਾਨ ਜਪ ਯਜ੍ਞਫਲਾਧਿਕਃ
ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਤਪ, ਦਾਨ, ਜਪ ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਫਲ — ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਭਾਤੇ ਨਿਯਮੇਨ ਨਦ੍ਯਾਮਨਾਰਤਂ ਮੇषਗਤੇ ਰਵੌ ਯੇ । ਕੁਰ੍ਵਂਤਿ ਯੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਨਪਿ ਵਿਪ੍ਰਪੂਜਾਂ ਮਦ੍ਦਂਡਭਾਜੋ ਨ ਹਿ ਤੇ ਭਵਂਤਿ
ਜੋ ਲੋਕ ਸਵੇਰੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮੇ ਰਾਸੀ ਵਿੱਚ ਆਉਣ 'ਤੇ, ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਜ਼ਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਭੁਗਤਦੇ।
ਹਤ੍ਵਾ ਹਤ੍ਵਾ ਕਿਂਕਰੌਘਂ ਪੁਰੋ ਮੇ ਲੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਲੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਚਿਤ੍ਰਗੁਪ੍ਤਸ੍ਯ ਲੇਖ੍ਯਮ੍ । ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਮਾਧਵੇ ਮਾਸਿ ਤੀਰ੍ਥੇ ਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਾਨੁਦ੍ਧਰਂਤੀਹ ਪਾਪਾਤ੍
ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਾਰ ਕੇ, ਚਿਤ੍ਰਗੁਪਤ ਦੀ ਲਿਖਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਮਿਟਾ ਕੇ, ਮਾਧਵ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਤੀਰਥ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਹ ਇਥੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਉੱਧਾਰ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਇਦਂ ਭਯਚ੍ਛੇਦਕਰਂ ਨ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨੀਯਂ ਪਰਮਂ ਰਹਸ੍ਯਮ੍ । ਨਿਰ੍ਵਾਸਹੇਤੁਰ੍ਨਰਕਾਲਯਸ੍ਯ ਮਮਾਧਿਕਾਰਕ੍ਸ਼ਯਕਾਰਣਂ ਤਤ੍
ਇਹ ਡਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ।
ਭਾਗੀਰਥੀਨਰ੍ਮਦਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਚ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਚ ਵਿਤਸ੍ਤਾ ਚ ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਭਾਗੀਰਥੀ, ਨਰਮਦਾ, ਯਮੁਨਾ, ਸਰਸਵਤੀ, ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਤੇ ਵਿਟਸਤਾ — ਇਹ ਸਭ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸਥਿਤ ਹਨ।
ਗੋਦਾਵਰੀ ਭੀਮਰਥੀ ਤੁਂਗਭਦ੍ਰਾ ਚ ਦੇਵਿਕਾ । ਤਾਪੀ ਪਯੋष੍ਣੀ ਵਿਂਧ੍ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ
ਗੋਦਾਵਰੀ, ਭੀਮਰਥੀ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ, ਦੇਵਿਕਾ, ਤਾਪੀ ਤੇ ਪਯੋਸ਼ਣੀ — ਇਹ ਵਿਂਧਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।