ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਕੁਂਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕਸ਼ਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮੜੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਕਸ਼ਾਏਂ ਦੇ ਕੇ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਗਤਾਨ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਪਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰੋਗਰੂਪੇਣ ਤਮੇਨਂ ਪਰਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘੇਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੀਦੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਕਾਲਂ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਆਦਿ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਦਮ ਨਾਲ,
ਮਾਸੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਦਾਨਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਾਮ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਨਾਫਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੇਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹਕਰ੍ਮਸੁ
ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਲ ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਵਿਆਹ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਧ੍ਵਜਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਮਹੀਦੇਵ ਦਾਨਮਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੰਦਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਉੱਦਮ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਭ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਲ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭੋਗਯਸ਼ਃਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਅਂਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਦਾਨ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸੁਖ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਦਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਸ਼ਾਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇੱਛਾ ਦੇ ਘਟਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਆਸ ਨਾ ਰਖੇ।
ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਯਾਬਾਂਧਵਸੋਦਰਾਃ । ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਭਰਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ?
ਅਹਂ ਵਿਤ੍ਤਵਿਹੀਨੋ ਵਾ ਕਥਂ ਜੀਵਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਕਿਂਚਨ
ਜੇ ਮੈਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਕੁਮਾਯਯਾ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਤਾਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਆਸਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੂੜ੍ਹ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਕਿਚਿਂਨ੍ਮੋਹੇਨਾਕੁਲਚੇਤਸਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਵਾ ਦਾਨਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਤੇ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੁਝ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਮਹਾਦੁਃਖਗਤੇ ਸਤਿ । ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਤਦਾ ਦਾਨਂ ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਨ ਦਦਤ੍ਯਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮृਤੋऽਯਂ ਚ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਪਾਸ਼ੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹੀਦੇਵ ਮਮ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਤृष੍ਣਾ ਕ੍ਸ਼ੁਧਾ ਸਮਾਕ੍ਰਾਂਤੋ ਬਹੁਦੁਃਖੈਃ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਪਚ੍ਯਤੇ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਚਿਰਕਾਲਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਡਰਾਉਣੇ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਜ਼ਾ ਭੁਗਤਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਦਾਨਂ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਕਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਪੌਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਕਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾ ਧਨਂ ਚ ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ; ਕਿਸ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਪੌਤ, ਕਿਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਧਨ ਹੈ?
ਸਂਸਾਰੇ ਨਾਸ੍ਤਿਕਃ ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਯਂ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ । ਪਾਨਮਨ੍ਨਂ ਚ ਤਾਂਬੂਲਮੁਦਕਂ ਕਾਂਚਨਂ ਤਥਾ
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ, ਕਿਸ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਆਪਣਾ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਖਾਣਾ, ਤਾਂਬੂ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਸੋਨਾ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਸਨਂ ਗਾਂ ਚ ਭੂਮਿਂ ਚ ਚ੍ਛਤ੍ਰਪਾਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਧਾ । ਫਲਾਨਿ ਭੂਮਿਦਾਨਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਕਪੜੇ, ਗਾਂ, ਜ਼ਮੀਨ, ਛਤਰ, ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਫਲ, ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਾਤਵ੍ਯਾਨਿ ਮਹੀਦੇਵ ਨਾਤ੍ਰ ਕਾਰ੍ਯਾ ਵਿਚਾਰਣਾ । ਤੀਰ੍ਥਾਨਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਿਪ੍ਰ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਹ ਸਭ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਰਾਜਾ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੀਰਥਾਂ ਦੇ ਲਕੜਣੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸੁਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਇਯਂ ਗਂਗਾ ਭਾਤਿ ਪੁਣ੍ਯਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ । ਰੇਵਾ ਚ ਯਮੁਨਾ ਤਾਪੀ ਨਦੀ ਚਰ੍ਮਣ੍ਵਤੀ ਤਥਾ
ਇਹ ਗੰਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥ ਵਜੋਂ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਰਸਵਤੀ ਵੀ; ਰੇਵਾ, ਯਮੁਨਾ, ਤਾਪੀ ਤੇ ਚਰਮਣਵਤੀ ਨਦੀ ਵੀ।
ਸਰਯੂ ਚ ਵਰਾ ਵੇਣੀ ਪੂਰ੍ਣਾ ਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਿਨੀ । ਕਾਵੇਰੀ ਕਪਿਲਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਵਿਸ਼ਲ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤਾਰਿਣੀ
ਸਰਯੂ, ਵਧੀਆ ਵੇਣੀ, ਪੂਰਨ ਨਦੀ ਜੋ ਪਾਪ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਕਾਵੇਰੀ, ਕਪਿਲਾ ਤੇ ਹੋਰ, ਵਿਸ਼ਲਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਤਾਰੀਣੀ।
ਗੋਦਾਵਰੀ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਾ ਤੁਂਗਭਦ੍ਰਾ ਚ ਗਂਡਕੀ । ਪਾਪਾਨਾਂ ਭੀਤਿਦਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਦੀ ਭੀਮਰਥੀ ਸ੍ਮृਤਾ
ਗੋਦਾਵਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਤੁੰਗਭਦਰਾ ਤੇ ਗੰਡਕੀ ਵੀ; ਭੀਮਰਥੀ ਨਦੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪੀਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੇਵਿਕਾ ਕृष੍ਣਗਂਗਾ ਚ ਅਨ੍ਯਾ ਯਾਃ ਸਰਿਤਾਂਵਰਾਃ । ਏਤਾਸ੍ਤੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਂਤਿ ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਯਨੇਕਸ਼ਃ
ਦੇਵਿਕਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਗੰਗਾ ਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਨਦੀਆਂ; ਇਹ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤੀਰਥ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਗ੍ਰਾਮੇ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾਰਣ੍ਯੇ ਨਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਤ੍ਰ ਪਾਵਨਾਃ । ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਾਃ ਸ੍ਨਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ
ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਹਰ ਥਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੇ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਆਦਿ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।