ਮਮੈਵ ਪੁਂਸਃ ਪਿਤਰੌ ਤੌ ਚ ਪਾਪਪਰਾਯਣੌ । ਮੁਖਰੌ ਦਯਯਾਹੀਨੌ ਪਾਖਂਡਿਸਙ੍ਗ ਲੋਲੁਪੌ
ਮੇਰੇ ਮਾਪੇ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ, ਬੇਰਹਮ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਝੂਠਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਦੇ ਲਾਲਚੀ ਸਨ।
ਪੌਰੁषਂ ਜੀਵਨਂ ਚੈਵ ਧਨਂ ਚੈਵ ਕੁਲਂ ਤਥਾ । ਵਿਦ੍ਯਾ ਕੀਰ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਪਿਤृਭ੍ਯਾਂ ਵਿਫਲੀਕृਤਮ੍
ਮਰਦਾਨਗੀ, ਜਿੰਦਗੀ, ਧਨ, ਕੁਲ, ਵਿਦਿਆ, ਇੱਜ਼ਤ ਤੇ ਜਿਤਨਾ ਵੀ ਮੇਰਾ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਏਤਦ੍ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਮਨਸਾ ਮਯਾ ਨृਪ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ । ਅਵਜ੍ਞਯਾ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਪਿਤ੍ਰੋਃ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਭਪ੍ਰਦਾ
ਇਹ ਗੱਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਸੋਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਾ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ।
ਅਨੇਨ ਕਰ੍ਮਣਾ ਰਾਜਨ੍ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਯਮਾਜ੍ਞਯਾ । ਵਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤੋ ਨਰਕੇ ਦੂਤੈਰ੍ਯਤ੍ਰਤੌ ਪਾਪਿਨਾਂਵਰੌ
ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਵੀ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ।
ਏਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸਹ ਪਾਪਾਭ੍ਯਾਂ ਸਦਾਰੇਣ ਮਯਾ ਨृਪ । ਸ੍ਥਿਤਂ ਚ ਨਰਕੇ ਘੋਰੇ ਯਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਪਾਪੀਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ—ਸੁਣੋ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ।
ਯੁਗਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਯੁਗਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ । ਅਨੁਭੂਤਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਨਰਕਸ੍ਯ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ, ਮੈਂ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ, ਰਾਜਾ ਜੀ।
ਨਰਕਾਂਤੇ ਤਤਃ ਸੋऽਹਂ ਕਾਂਤਯਾ ਸਹ ਭੂਪਤੇ । ਗृਧ੍ਰਪਕ੍ਸ਼ਕੁਲੇਜਾਤੌ ਮृਤਮਾਂਸਾਸ਼ਨੌ ਤਥਾ
ਨਰਕ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਗਿਧਾਂ ਦੇ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜੰਮਿਆ, ਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮਾਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਏਤਾਵਪਿ ਚ ਤੌ ਰਾਜਨ੍ਨਰਕਾਂਤ ਗਤੈषਿਣੌ । ਜਾਤੌ ਸ਼ਲਭਯੋਰ੍ਵਂਸ਼ੇ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਫਲਂ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਰਕ ਛੱਡ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਜੰਮਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਭੋਗਣ ਲਈ।
ਯਦੇਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕृਤਂ ਕਰ੍ਮ੍ਮ ਰਾਜਞ੍ਛਲਭਜਨ੍ਮਨਿ । ਤਦਾਕਰ੍ਣਯ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼੍ਰੋਤॄਣਾਂ ਵਿਸ੍ਮਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਤਿਤਲੀਆਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੇ ਕੀ ਕਰਤੂਤ ਕੀਤੀ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ।
ਏਕਦਾ ਸੁਮਹਾਨ੍ਵਾਯੁਃ ਸਮਾਯਾਤੋ ਮਹੀਪਤੇ । ਉਡ੍ਡੀਯ ਪਾਤਿਤੌ ਤੇਨ ਗਙ੍ਗਾਗਰ੍ਭੇ ਸੁਨਿਰ੍ਮਲੇ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ ਹਵਾ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਨਿਪਤ੍ਯ ਗਙ੍ਗਾਸਲਿਲੇ ਕੋਮਲਾਙ੍ਗਾਵਿਮੌ ਤਥਾ । ਜਗ੍ਮਤੁਃ ਪਂਚਤਾਂ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮਸ੍ਤਕਲੁषਾਪਹਮ੍
ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਰਮ ਸਰੀਰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਧੋਏ ਗਏ।
ਤਤੋ ਨੇਤੁਮਿਮੌ ਦੂਤਾ ਆਯਾਤਾਸ਼੍ਚਾਰੁਚਕ੍ਸ਼ੁषਃ । ਆਯਾਤਾਨਿ ਵਿਮਾਨਾਨਿ ਸਰ੍ਵਭੋਗਾਨ੍ਵਿਤਾਨਿ ਚ
ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵੀ ਆ ਗਏ।
ਵਿਮੁਕ੍ਤੌ ਸਰ੍ਵਪਾਪੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁਲਸੀ ਮਾਲ੍ਯ ਸ਼ੋਭਿਤੌ । ਦਿਵ੍ਯਂਵਿਮਾਨਮਾਰੁਹ੍ਯ ਗਤੌ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਤੁਲਸੀ ਦੇ ਹਾਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਰਥ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ।
ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋऽਵ੍ਯਕ੍ਤਜਨ੍ਮਨਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਜ੍ਞਯਾ ਸਮਾਯਾਤੌ ਤਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪੁਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਰਹੇ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭੁਕ੍ਤਵਂਤੌ ਸੁਖਂ ਤਤ੍ਰ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਂ ਯਤ੍ਸੁਰੈਰਪਿ । ਤਾਵਤ੍ਕਾਲਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਰਾਜਨ੍ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਾਂ ਵਸੁਂਧਰਾਮ੍
ਉਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਿਆ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ; ਕੁਝ ਸਮਾਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੇ ਰਹੇ, ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਜੰਮਣ ਲਈ।
ਪਵਿਤ੍ਰੇ ਭਵਤੋ ਵਂਸ਼ੇ ਜਾਤਾਵੇਤੌ ਮਹਾਯਸ਼ੌ । ਗਙ੍ਗਾਯਾਂ ਤ੍ਯਜਤੋ ਦੇਹਂ ਭੂਯੋ ਜਨ੍ਮ ਨ ਵਿਦ੍ਯਤੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਹਾਨ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜੰਮ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਥਾਪਿ ਵਸੁਧਾਂ ਭੋਕ੍ਤੁਂ ਜਾਤੌ ਪੁਣ੍ਯਤਮਾਵਿਮੌ । ਚਿਰਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਹੀਂ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਾਂ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੌ
ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਲਈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਮੇ; ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ, ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭੋਗੇ।
ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਯੋਗਿਨਾਮਪਿ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭਮ੍ । ਨਾਰਾਯਣਸ੍ਯ ਸਾਯੁਜ੍ਯਮਿਮੌ ਭੂਪ ਗਮਿष੍ਯਤਃ
ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਮਰਨ ਦਾ ਸੁਭਾਗ, ਜੋ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਦੁਲਭ ਹੈ, ਪਾ ਕੇ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।
ਏਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵ ਵृਤ੍ਤਾਂਤਮੇਤਯੋਃ । ਜਾਤਿਸ੍ਮਰਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਨृਪਵਰ੍ਗਸ਼ਿਰੋਮਣੀ
ਇਹ ਸਾਰਾ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਦੋਵਾਂ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਹਾਣੀ ਯਾਦ ਆਉਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ।
ਗਙ੍ਗਾਮਰਣਮਾਸਾਦ੍ਯ ਗਤਾਵੇਤੌ ਦਸ਼ਾਮਿਮਾਮ੍ । ਆਵਯੋਃ ਕਃ ਪਰਿਤ੍ਰਾਣਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਦੁਰਾਤ੍ਮਨੋਃ
ਗੰਗਾ ਤੇ ਮੌਤ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਮੰਦਕਰਮੀ, ਸਾਨੂੰ ਕੌਣ ਬਚਾਏਗਾ?
ਮਿਤ੍ਰਾਵਜ੍ਞਾ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਨਰਕਕ੍ਲੇਸ਼ਦਾਯਿਨੀ । ਮਮੈਵ ਪृਥਿਵੀਪਾਲ ਦृष੍ਟਾ ਕੇਵਲਮੇਵਤਤ੍
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਪਿਤ੍ਰਭਕ੍ਤਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਇਹਾਮੁਤ੍ਰ ਚ ਦੁਃਖਦਾ । ਇਹ ਸਂਪਦ੍ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਪਰਤ੍ਰ ਨਰਕਾਯ ਚ
ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਧਨ ਨੁਕਸਾਨ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਵਾਸਤੇ।
ਵਰਂ ਮਨ੍ਯੇ ਮਹੀਪਾਲ ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾਦਿ ਪਾਤਕਮ੍ । ਕਦਾਚਿਨ੍ਨਿष੍ਕृਤਿਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦਿਯਂ ਭਵਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਵਰਗਾ ਪਾਪ ਵੀ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਸਦਾ ਲਈ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਦੁਃਖਾਰ੍ਜਿਤਂ ਪੁਣ੍ਯਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਸਰ੍ਵਕ੍ਲੇਸ਼ਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਪਿਤ੍ਰਵਜ੍ਞਾਕੁਠਾਰੇਣ ਚ੍ਛਿਂਦਂਤਿ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਾਃ
ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਪੁੰਨ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਦੀ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਤੇ ਕੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਤ੍ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਦੀਯਤੇ ਰਾਜਨ੍ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਪਰਂਤਪ । ਤਦਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ੍ਵਯਂ ਵਿष੍ਣੁਃ ਪਿਤृਰੂਪੋ ਹਰਿਰ੍ਯਤਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਆਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦੇਵੌ ਪਿਤਰੌ ਸੇਵਂਤੇ ਯੇਤ੍ਵਹਰ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ । ਸਰ੍ਵਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਾਜ੍ਜਗਤੀਪਤੇਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਿਤृਭਕ੍ਤਿਵਿਹੀਨਾ ਯੇ ਦਿਨਂ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਮਾਨਵਾਃ । ਤਾਵਤ੍ਕਲ੍ਪਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਤਿष੍ਠਂਤਿ ਨਰਕੇ ਜਨਾਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਦਿਦਂ ਮਹਾਦੁਃਖਂ ਬਭੂਵ ਮਮ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮੋਕ੍ਸ਼ਂ ਕਦਾ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਸਦਾਰੋऽਹਂ ਨ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਤ੍
ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਕਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਪਾਵਾਂਗਾ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।
ਵ੍ਯਾਸਉਵਾਚ- ਏਤਤ੍ਤਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮ । ਬਭੂਵ ਹਰ੍षਿਤੋ ਰਾਜਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਰਾਜਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਰਾਜੋਵਾਚ- ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਹਿ ਵਚੋ ਗृਧ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਤਮੇਤਨ੍ਮੁਖਾਤ੍ਤਵ । ਮਮ ਚੈषਾਂ ਚ ਹृਦਯੇ ਪ੍ਰਤੀਤਿਰ੍ਨ ਹਿ ਜਾਯਤੇ
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ—ਹੇ ਗਿਧ, ਤੇਰੇ ਮੂੰਹੋਂ ਸੁਣੇ ਇਹ ਬੋਲ ਵਾਕਈ ਅਜੋਕੇ ਹਨ; ਨਾ ਮੇਰੇ ਤੇ ਨਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਯਕੀਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।