ਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਮੇਵ ਤ੍ਰਯੀ ਮਤਾ । ਦੀਪੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹੈਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰ ਤਥਾ ਹਰਿਃ
ਭਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵਾ, ਅੱਗ, ਵੱਟੀ ਤੇ ਤੇਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਆਰਾਧਿਤੇ ਹਰੌ ਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਮਨ੍ਯਦਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਪਂਚਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਿੱਤ, ਮੌਕੇ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਪਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਤਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮੋਹਾਦਦਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਮਝ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜਾ ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਯੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਮਿष੍ਟਂ ਪਾਪਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਾਨਹਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹੀਦੇਵ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਕੁਂਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕਸ਼ਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮੜੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਕਸ਼ਾਏਂ ਦੇ ਕੇ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਗਤਾਨ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਪਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰੋਗਰੂਪੇਣ ਤਮੇਨਂ ਪਰਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘੇਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੀਦੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਕਾਲਂ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਆਦਿ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਦਮ ਨਾਲ,
ਮਾਸੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਦਾਨਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਾਮ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਨਾਫਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੇਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆਭ੍ਯੁਦਯਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਚ੍ਚ ਯਜ੍ਞਾਦਿषੁ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਜਾਤਕਰ੍ਮਾਦਿਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਮੌਞ੍ਜ੍ਯਾਦ੍ਯੁਦ੍ਵਾਹਕਰ੍ਮਸੁ
ਮੈਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਲ ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਰਮ, ਜਨਮ ਸੰਸਕਾਰ, ਜਨੇਊ ਤੇ ਵਿਆਹ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਪ੍ਰਾਸਾਦਧ੍ਵਜਦੇਵਾਨਾਂ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਾਸੁ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ । ਇਤ੍ਯਾਦਿਕਂ ਮਹੀਦੇਵ ਦਾਨਮਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍
ਮੰਦਰ, ਝੰਡੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸਮੇਂ, ਉੱਦਮ ਨਾਲ—ਇਹ ਸਭ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਾਲ ਵਾਲੇ ਦਾਨ ਹਨ।
ਪ੍ਰਜਾਵृਦ੍ਧਿਕਰਂ ਭੋਗਯਸ਼ਃਸ੍ਵਰ੍ਗਸੁਖਪ੍ਰਦਮ੍ । ਅਂਤ੍ਯਂ ਚੈਵ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਸ਼ृਣੁ ਦਾਨਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਇਹ ਦਾਨ ਵੰਸ਼ ਵਧਾਉਂਦੇ, ਸੁਖ, ਯਸ਼ ਤੇ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਖਰੀ ਦਾਨ ਦੱਸਾਂਗਾ—ਸੁਣੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਕਾਮਸ੍ਯ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਰਯਾ ਪਰਿਪੀਡਿਤਃ । ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਾਨਾਨਿ ਯਤ੍ਨੇਨ ਕੁਰ੍ਯਾਦਾਸ਼ਾਂ ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍
ਇੱਛਾ ਦੇ ਘਟਨ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਬੁਢਾਪੇ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਉੱਦਮ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਆਸ ਨਾ ਰਖੇ।
ਮृਤੇ ਚ ਮਯਿ ਮੇ ਪੁਤ੍ਰਾ ਜਾਯਾਬਾਂਧਵਸੋਦਰਾਃ । ਕਥਮੇਤੇ ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਮਾਂ ਵਿਨਾ ਸੁਹृਦੋ ਮਮ
ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਜਾਵਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਭਰਾ—ਇਹ ਮੇਰੇ ਦੋਸਤ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਕਿਵੇਂ ਰਹਿਣਗੇ?
ਅਹਂ ਵਿਤ੍ਤਵਿਹੀਨੋ ਵਾ ਕਥਂ ਜੀਵਨ੍ਪੁਨਸ੍ਤਥਾ । ਭਵਿष੍ਯਾਮੀਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਯ ਨ ਦਦਾਤਿ ਹਿ ਕਿਂਚਨ
ਜੇ ਮੈਂ ਧਨ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਹੋ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀਵਾਂਗਾ? ਇਹ ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਆਸ਼ਾਪਾਸ਼ਸ਼ਤੈਰ੍ਬਦ੍ਧੋ ਭਾਗ੍ਯਾਦੇਵ ਕੁਮਾਯਯਾ । ਮृਤ੍ਯੁਂ ਪ੍ਰਯਾਤਿ ਮੂਢਾਤ੍ਮਾ ਰੁਦਂਤਿ ਚ ਤਤਃ ਸੁਤਾਃ
ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਆਸਾਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਮਾੜੇ ਭਾਗ ਤੇ ਅਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਮੂੜ੍ਹ ਆਤਮਾ ਮੌਤ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਪੁੱਤਰ ਰੋਦੇ ਹਨ।
ਦੁਃਖੇਨ ਪੀਡਿਤਾਃ ਕਿਚਿਂਨ੍ਮੋਹੇਨਾਕੁਲਚੇਤਸਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪਮਲ੍ਪਂ ਚ ਵਾ ਦਾਨਂ ਕਥਂਚਿਤ੍ਕਲ੍ਪਯਂਤਿ ਤੇ
ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਕੁਝ ਮਨ ਦੇ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਤੇ ਮਾੜਾ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤਤ੍ਰਾਸ੍ਮਿਨ੍ਗਤੇ ਕਾਲੇ ਮਹਾਦੁਃਖਗਤੇ ਸਤਿ । ਵਿਸ੍ਮਰਂਤਿ ਤਦਾ ਦਾਨਂ ਲੋਭਾਦ੍ਵਾ ਨ ਦਦਤ੍ਯਪਿ
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਦਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ।
ਮृਤੋऽਯਂ ਚ ਪਿਤਾ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ੍ਨੇਹਪਾਸ਼ੋ ਨਿਵਰ੍ਤ੍ਤਤੇ । ਯੋऽਸੌ ਮृਤੋ ਮਹੀਦੇਵ ਮਮ ਪਾਸ਼ੈਰ੍ਨਿਯਂਤ੍ਰਿਤਃ
ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਿਤਾ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਰਾਜਾ, ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੰਧਨਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।