ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਦ੍ਗृਹੀਤਂ ਤੁ ਸਦ੍ਯੋ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਵੈ ਜਗਤ੍ । ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਸਤਾਂ ਸਤ੍ਵਸ੍ਵਰੂਪਵਾਨ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਛੱਡ ਦੋ, ਤਾਂ ਜਗਤ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਆਤਮਾ ਹੋ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੋ।
ਰਾਜਸਾਨਾਂ ਰਜਸ੍ਤ੍ਵਂ ਚ ਤਾਮਸਾਨਾਂ ਤਮਸ੍ਤਥਾ । ਚਤੁष੍ਪਦਾਂ ਭਵਾਨ੍ਦੇਵ ਚਤੁਃਸ਼ृਂਗਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਃ
ਰਾਜਸ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸ ਹੋ, ਤਾਮਸ ਗੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਤਾਮਸ ਹੋ; ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਤੁਸੀਂ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹੋ।
ਸਪ੍ਤਹਸ੍ਤਸ੍ਤ੍ਰਿਧਾ ਬਦ੍ਧੋ ਵृषਰੂਪ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ । ਸਰ੍ਵਯਜ੍ਞਮਯੋ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤ੍ਵਯਿ ਵਿਗ੍ਰਹਵਿਗ੍ਰਹਃ
ਸੱਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ, ਤਿੰਨ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ, ਬਲਦ ਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ ਹੈਂ, ਧਰਮ ਹੀ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਹੈ।
ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਦृष੍ਟੋਸਿ ਲੋਕੇਸ਼ ਦੇਵ ਤੁਭ੍ਯਂ ਨਮੋਨਮਃ । ਹृਦਿਸ੍ਥਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪੇਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਭਵਾਨ੍
ਸਿੱਧਾ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਨੇਕ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਸ਼ਾਸ੍ਤਾ ਚ ਭੂਤਾਨਾਂ ਦਾਤਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਿਤਾ । ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਕੋ ਹਿ ਧਰ੍ਮਸ੍ਯ ਦੇਵਦਂਡਧਰੋ ਭੁਵਿ
ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਹਕਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਸ਼ਵਰੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਵੀ ਤੂੰ ਹੀ ਹੈਂ।
ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮਮਯਂ ਸਾਰਮੇਕਂ ਵਦ ਸੁਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍ । ਯਮ ਉਵਾਚ- ਪਰਿਤੁष੍ਟੋऽਸ੍ਮਿ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣ ਚ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ
ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਰ ਦੱਸ, ਪੂਰੀ ਪੱਕੀ ਗੱਲ। ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ— ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਤੇਰੇ ਸਤੁਤਿ ਕਰਣ ਨਾਲ।
ਤਥਾਪ੍ਯਾਗਮ ਧਰ੍ਮੇਣ ਮਾਨ੍ਯੋਸਿ ਮਮ ਸਤ੍ਤਮ । ਯਨ੍ਨ ਕਸ੍ਯਚਿਦਾਖ੍ਯਾਤਂ ਤਦ੍ਗੋਪ੍ਯਂ ਪਰਮਂ ਮਮ
ਫਿਰ ਵੀ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈਂ, ਹੇ ਚੰਗਾ ਜੀ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਰਾਜ਼ ਹੈ।
ਸਾਰਮੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਯਦੇਕਂ ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਂ ਮਯਾ । ਮਹਾਨਿਰਯਸਂਘਾਤਾਨ੍ਨਿਰ੍ਵਾਸਨਕਰਂ ਪਰਮ੍
ਸਭ ਦੀ ਸਾਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਇੱਕ ਗੱਲ ਮੈਂ ਪੱਕੀ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਨਰਕਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ,
ਅਨਾਖ੍ਯੇਯਮਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵਿਨਯਤੋषਿਤਃ
ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੱਸਣ ਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੇਰੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ੍ਯੁਰ੍ਮੋਹਾਯ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤੇ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾਗਮਾਸ੍ਤਾਂ ਤਾਮੇਵ ਹਿ ਦੇਵਤਾਂ ਪਰਮਿਕਾਂ ਜਲ੍ਪਂਤੁ ਕਲ੍ਪੇ ਵਿਧੌ । ਸਿਦ੍ਧਾਂਤੇ ਪੁਨਰੇਕ ਏਵ ਭਗਵਾਨ੍ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਮਸ੍ਤਾਗਮ-ਵ੍ਯਾਪਾਰੇषੁ ਵਿਵੇਕਿਨਾਂ ਵ੍ਯਤਿਕਰਂ ਨੀਤੇषੁ ਨਿਸ਼੍ਚੀਯਤੇ
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸ਼ਾਸਤਰ, ਜਗਤ ਦੇ ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਡੋਲ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਿਸਚਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਭਵੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਵਿष੍ਣੁਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯਮੇਵ ਤ੍ਰਯੀ ਮਤਾ । ਦੀਪੋऽਗ੍ਨਿਰ੍ਵਰ੍ਤਿਸ੍ਨੇਹੈਸ੍ਤੁ ਯਥਾ ਵਿਪ੍ਰ ਤਥਾ ਹਰਿਃ
ਭਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਵੇਦ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਦੀਵਾ, ਅੱਗ, ਵੱਟੀ ਤੇ ਤੇਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਐਸੇ ਹੀ ਹਰੀ ਵੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਸਮਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਗੋਲੋਕਾਨ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਚ੍ਛੁਭਾਨ੍ । ਆਰਾਧਿਤੇ ਹਰੌ ਕਾਮਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਕਰਤਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਹਰੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਗੋਲੋਕ ਦੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਇੱਛਾ ਤੇ ਹਥੇਲੀ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਾਨਮੇਵ ਪਰਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸਰ੍ਵਪੁਣ੍ਯੇषੁ ਵੈ ਦ੍ਵਿਜ । ਦਾਨੇਨ ਨਸ਼੍ਯਤੇ ਪਾਪਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਾਨੇਨ ਲਭ੍ਯਤੇ
ਸਭ ਨੇਕੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ। ਦਾਨ ਦੇਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਾਮ੍ਯਮਨ੍ਯਦਭ੍ਯੁਦਯਾਤ੍ਮਕਮ੍ । ਅਨ੍ਯਂ ਚ ਪਰਮਂ ਦਾਨਮਿਤਿ ਪਂਚਵਿਧਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਨਿੱਤ, ਮੌਕੇ ਤੇ, ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ, ਉੱਚੀ ਤਰੱਕੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਾਨ—ਇਹ ਪੰਜ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਦਾਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਤਰ੍ਮਧ੍ਯਾਪਰਾਹ੍ਣੇषੁ ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ । ਯਤ੍ਕਿਂਚਿਦਪਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਨਿਤ੍ਯਮੇਵ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਮ੍
ਸਵੇਰੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਸ਼ਾਮ, ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ 'ਤੇ, ਜਤਨ ਨਾਲ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੂਨ੍ਯਂ ਦਿਨਂ ਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਾਤ੍ਮਾਰ੍ਥਂ ਹਿਤਮਿਚ੍ਛਤਾਮ੍ । ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਕੁਲੇ ਤੁ ਦਤ੍ਤਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰੋਪਤਿष੍ਠਤਿ
ਆਪਣੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਦਿਨ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਸ੍ਵਯਂ ਭਕ੍ਸ਼ਯੇਨ੍ਮੋਹਾਦਦਤ੍ਵਾ ਬੁਦ੍ਧਿਵਰ੍ਜਿਤਃ । ਉਤ੍ਪਾਦਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰੋਗਂ ਤਸ੍ਯ ਭੋਗਨਿਵਾਰਣਮ੍
ਜੋ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਮਝ ਬਿਨਾ, ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਰੋਗ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੁਖ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇषੁ ਕਾਰ੍ਯੇषੁ ਸਂਤੁष੍ਟਂ ਬਹੁਪੀਡਾਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍ । ਮਂਦਾਨਲੇਨ ਸਂਯੁਕ੍ਤਂ ਦ੍ਵਾਰਂ ਸਂਤਾਪਕਾਰਕਮ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਬਹੁਤ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੰਦੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਰਵਾਜਾ ਜੋ ਤਕਲੀਫ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿषੁ ਕਾਲੇषੁ ਨੋ ਦਤ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇषੁ ਸੁਰੇषੁ ਯੈਃ । ਸ੍ਵਯਂ ਤੁ ਭੁਂਜਤੇ ਮਿष੍ਟਂ ਪਾਪਂ ਤੈਸ੍ਤੁ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਲਿਆਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇਨ ਰੌਦ੍ਰੇਣ ਤਾਨਹਂ ਪਰਿਸ਼ੋਧਯੇ । ਉਪਵਾਸੈਰ੍ਮਹੀਦੇਵ ਕਾਯਸ਼ੋषਕਰਾਦਿਕੈਃ
ਕਠੋਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਉਪਵਾਸ ਤੇ ਹੋਰ ਸਰੀਰ ਸੁਕਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ।
ਚਰ੍ਮਕਾਰੋ ਯਥਾ ਚਰ੍ਮਕੁਂਡਸ੍ਯੋਪਰਿ ਨਿਰ੍ਘृਣੇ । ਸ਼ੋਧਯੇਚ੍ਚ ਕਸ਼ਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਕੁਦ੍ਰਵ੍ਯਂ ਸ੍ਫੋਟਯੇਦ੍ਯਥਾ
ਜਿਵੇਂ ਚਮੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਮੜੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਦਇਆ ਦੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਕੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਫਾੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਤਥਾਹਂ ਪਾਪਕਰ੍ਤਾਰਂ ਸ਼ੋਧਯਾਮਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਔषਧੀਨਾਂ ਸੁਯੋਗੈਸ਼੍ਚ ਕषਾਯੈਃ ਕਟੁਕੈਰ੍ਧ੍ਰੁਵਮ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਪਾਪ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਫ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਾਈਆਂ ਦਵਾਈਆਂ ਤੇ ਕੜੀਆਂ ਕਸ਼ਾਏਂ ਦੇ ਕੇ।
ਉष੍ਣੋਦਕੈਸ਼੍ਚ ਸਂਤਾਪੈਰ੍ਵੈਦ੍ਯਰੂਪੇਣ ਨਾਨ੍ਯਥਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਭੁਂਜਂਤਿ ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਭੋਗਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਮਨੋਗਤਾਨ੍
ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਤੇ ਤਪਦੇ ਇਲਾਜਾਂ ਨਾਲ, ਡਾਕਟਰ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਹੋਰ ਲੋਕ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਦੇ ਹਨ।
ਕਿਂ ਕਰੋਮਿ ਸਮਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਦਾਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਮਹਤਾ ਰੋਗਰੂਪੇਣ ਤਮੇਨਂ ਪਰਿਵਾਰਯੇਤ੍
ਮੈਂ ਸਮਰਥ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ? ਵੱਡੀ ਬਿਮਾਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਘੇਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਕਾਲਸ੍ਯ ਯਦ੍ਦਾਨਮਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪਾਪਿਭਿਰ੍ਯਥਾ । ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਮਹੀਦੇਵ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਨਿਜਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਪੀ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਰਧਾ ਤੇ ਸਮਰਥਾ ਨਾਲ ਦਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤਥਾਯਾਤਾਨ੍ਪ੍ਰਧਕ੍ਸ਼੍ਯੇਤਾਨੁਪਾਯੈਰ੍ਦਾਰੁਣੈਃ ਕਿਲ । ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦਾਨਕਾਲਂ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨ ਦੇ ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਮਹਾਪਰ੍ਵਣਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਤਥੈਵ ਚ । ਪਿਤੁਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਹਦਿਵਸੇ ਵੈਸ਼ਾਖਾਦਿषੁ ਯਤ੍ਨਤਃ
ਜਦੋਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਵੇ, ਜਾਂ ਤੀਰਥ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਦਿਨ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਵੈਸ਼ਾਖ ਆਦਿ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉੱਦਮ ਨਾਲ,
ਮਾਸੇषੁ ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਦਾਨਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍ । ਕਾਮ੍ਯਕਾਲਂ ਪ੍ਰਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਦ੍ਦਾਨਂ ਫਲਦਾਯਕਮ੍
ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਵਖਰੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਦਾਨ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲਾ ਸਮਾਂ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਜਦੋਂ ਦਾਨ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਵ੍ਰਤਾਦਿਕਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਾਮਨਾਫਲਕਲ੍ਪਿਤਮ੍ । ਯਤ੍ਕਾਮਂ ਕਥਿਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸਰ੍ਵਾਂਗੈਰੇਵ ਸਂਗਤਮ੍
ਵ੍ਰਤ ਆਦਿ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਫਲ ਲਈ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਅੰਗਾਂ ਸਮੇਤ,
ਤਸ੍ਯ ਦਾਨਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਭਾਵਨਾਪਰਿਭਾਵਿਤਃ । ਤਾਦृਕ੍ਫਲਂ ਸਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਮਾਨੁषਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਨਾਤ੍
ਉਸ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਭਾਵਨਾ ਵਿੱਚ ਰੰਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਮਨੁੱਖ ਉਸਦੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।