ਗਂਗਾਜਲੇ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਚ ਕੇਦਾਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤਥਾ । ਵ੍ਯਾਸਾਸ਼੍ਰਮੇ ਪ੍ਰਭਾਸੇ ਚ ਮृਤਾਸ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਗਾਮਿਨਃ
ਜੋ ਗੰਗਾ ਦੇ ਜਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਯਾਗ, ਕੇਦਾਰ, ਪੁਸ਼ਕਰ, ਵਿਆਸ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸ 'ਚ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਕੁਰੁਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰੇ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸੇਨ ਵਾ ਮृਤਾਃ । ਹਰਿਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰਂ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇ ਯੇषਾਂ ਤੇ ਨ ਪੁਨਰ੍ਭਵਾਃ
ਜੋ ਦਵਾਰਕਾ ਜਾਂ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ 'ਚ, ਜਾਂ ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰਕੇ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਚ 'ਹਰੀ' ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਮਪਿ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਪੁਰਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ । ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਗੋਮਤੀ ਤੀਰੇ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਦਵਾਰਕਾ ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਗੋਮਤੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵਾਸੇ ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰਂ ਯੇ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ । ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਚ ਨਂਦਾਯਾਂ ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਕੇਸ਼ਵਪ੍ਰਿਯਾਃ
ਜੋ ਨਰ-ਨਾਰਾਇਣ ਦੇ ਆਵਾਸ 'ਚ ਜਾਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨੰਦਾ 'ਚ ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਨਵੰਤ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਹਨ।
षਣ੍ਮਾਸਮੁषਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਸਂਨਿਧੌ । ਤੇ ਨੂਨਮਚ੍ਯੁਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸ੍ਯੁਰਘਹਾਰਿਣਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ 'ਚ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅਚੁਤ ਦੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਹਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ।
ਅਨੇਕ ਜਨ੍ਮਾਰ੍ਜਿਤਪੁਣ੍ਯਤੋਯੇ ਮਜ੍ਜਂਤਿ ਤੋਯੇ ਮਣਿਕਰ੍ਣਿਕਾਯਾਃ । ਨਮਂਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼ਮਵਾਪ੍ਯਕਾਸ਼ੀਂ ਤੇ ਵੈ ਮਯਾਪੀਹ ਭਵਂਤਿ ਵਂਦ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਨਿਕਰਨਿਕਾ ਦੇ ਜਲ 'ਚ, ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਿਸ਼ਵੈਸ਼ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਕਾਸ਼ੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਹਨ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਹਰਿਂ ਯੇ ਤੁ ਭੂਮੌ ਦਰ੍ਭ ਤਿਲੈਃ ਸਹ । ਤਿਲਾਨ੍ਵਿਕੀਰ੍ਯ ਲੋਹਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਧੇਨੁਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਰਭਾ ਘਾਸ ਤੇ ਤਿਲ ਨਾਲ ਹਰੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਲ ਛਿੜਕਦੇ ਹਨ, ਲੋਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਯੇ ਮृਤਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਉਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹੇ ਪਦੇ
ਜੋ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਨਿਰ੍ਮਮਾ ਨਿਰਹਂਕਾਰਾ ਯੇ ਮृਤਾਸ੍ਤੇऽਪਿ ਨਾਕਿਨਃ । ਸ੍ਤੈਨ੍ਯਾਨ੍ਨਿਵृਤ੍ਤਾਃ ਸਤਤਂ ਸਂਤੁष੍ਟਾਃ ਸ੍ਵਧਨੇਨ ਚ
ਜੋ ਮਮਤਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਸਦਾ ਚੋਰੀ ਦੇ ਖਾਣੇ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਵਭਾਗ੍ਯੇਨੋਪਜੀਵਂਤਿ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਾਂ ਵਾਣੀਂ ਨਿਰਾਬਾਧਾਂ ਮਧੁਰੋਪਾਯ ਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਿੱਠੀ, ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਤੇ ਝੂਠ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,
ਸ੍ਵਾਗਤੇਨਾਭਿਭਾषਂਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਸ਼ੁਭਾਨਾਮਸ਼ੁਭਾਨਾਂ ਚ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲਸਂਚਯੇ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਚੰਗੇ ਤੇ ਮੰਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ,
ਵਿਪਾਕਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਿਪ੍ਰ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਾਮਿਨਃ । ਧਨਧਰ੍ਮਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਾਨਾਂ ਧਰ੍ਮਮਾਰ੍ਗਾਨੁਯਾਯਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਲੋਕ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਜੋ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ,
ਪ੍ਰੋਤ੍ਸਾਹਂ ਵਰ੍ਧਯਂਤੇ ਯੇ ਮੋਦਂਤੇ ਦਿਵਿ ਤੇ ਨਰਾਃ । ਹੇਮਂਤੇ ਵਹ੍ਨਿਦੋ ਯਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਗ੍ਰੀष੍ਮੇ ਜਲਪ੍ਰਦਃ
ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜੇ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਤੇ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਵਰ੍षਾ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਦਾਤਾ ਚ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਮੋਦਤੇ ਚਿਰਮ੍ । ਪੁਣ੍ਯਕਾਲੇषੁ ਸਰ੍ਵੇषੁ ਨਿਤ੍ਯ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਦਿषੁ
ਜੋ ਬਰਸਾਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਆਸ਼੍ਰਯ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਨਿੱਤ ਹੋਣ ਜਾਂ ਵਖ-ਵਖ ਸਮਿਆਂ ਤੇ,
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸ ਨੂਨਂ ਸੁਰਲੋਕਭਾਕ੍
ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸ੍ਰਾਧ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਂ ਦਰਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਿਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਮਿਤ੍ਵਂ ਯੂਨਾਂ ਤਪੋ ਜ੍ਞਾਨਵਤਾਂ ਚ ਮੌਨਮ੍ । ਇਚ੍ਛਾਨਿਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸੁਖੋਚਿਤਾਨਾਂ ਦਯਾ ਚ ਭੂਤੇषੁ ਦਿਵਂ ਨਯਂਤਿ
ਗਰੀਬ ਦਾ ਦਾਨ, ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਮਾਫੀ, ਗਿਆਨੀ ਦਾ ਤਪ, ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ ਚੁੱਪ, ਆਰਾਮੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਛੱਡਣਾ, ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ — ਇਹ ਸਭ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵਿਵਿਧਃ ਕਰ੍ਮਸਂਬਂਧਃ ਪਾਪਪੁਣ੍ਯਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਹ੍ਯਤ੍ਰ ਨਿਰ੍ਣਯਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਦੋ ਤਰੀਕੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ; ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਪੋਧ੍ਯਾਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤਂ ਤਾਰਣਾਯ ਭਵਾਂਬੁਧੇਃ । ਪਾਪਂ ਤੁ ਪਤਨਾਯੋਕ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਮੇਵ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਤਪ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਭਵਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਾਪ ਡਿੱਗਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਚ ਹੀ — ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਬਲੇਨ ਪਰਿਚਾਰੇਣ ਸ਼ੌਰ੍ਯੇਣਾਭਿਯੁਤਸ੍ਯ ਚ । ਪੁਣ੍ਯਹੀਨਸ੍ਯ ਵੈ ਪੁਂਸਸ੍ਤਦ੍ਬਲਾਦਿਵ ਲੀਯਤੇ
ਤਾਕਤ, ਸੇਵਾ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਇਹ ਗੁਣ ਹੋਣ, ਪਰ ਪੁੰਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਾਕਤ ਤੇ ਗੁਣ ਵੀ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਨਤਾ ਗਿਰਿ ਦੁਰ੍ਗੇषੁ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸਂਤਿ ਸੁਪੁष੍ਟਕਾਃ । ਪਤਂਤਿ ਵਾਤਵੇਗੇਨ ਸਮੂਲਾਸ੍ਤੁ ਘਨਾ ਅਪਿ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਕਿਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੁੱਖ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਹਵਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜੜਾਂ ਸਮੇਤ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਘਣੇ ਹੋਣ।
ਸਤ੍ਯਧਰ੍ਮਵਿਹੀਨਾਸ੍ਤੇ ਤਥਾ ਯਾਂਤਿ ਯਮਾਲਯਮ੍ । ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਜਂਤੂਂਨਾਂ ਬਲਂ ਧਰ੍ਮਸ੍ਤੁ ਕੇਵਲਃ
ਜੋ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਯਮ ਦੇ ਘਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਤਾਕਤ ਤਾਂ ਹਰ ਜੀਵ ਵਿੱਚ ਆਮ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
ਯੇਨ ਸਂਤਰਤੇ ਜਂਤੁਰਿਹਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ । ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਿਦਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਜੀਵ ਇਸ ਲੋਕ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਹ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮਾਸੇਨ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਕਿਂ ਭੂਯਃ ਸ਼੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ
ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ- ਏਤਨ੍ਮੂਰ੍ਖੋऽਪਿ ਜਾਨਾਤਿ ਸ਼ੁਭਕਰ੍ਮਕਰਃ ਪੁਮਾਨ੍ । ਨ ਯਾਤਿ ਨਰਕਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਤਥਾ ਪਾਪਕ੍ਰਿਯਾ ਰਤਃ
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਮੂਰਖ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ; ਜਿਹੜਾ ਪਾਪੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ।
ਕ੍ਰਤੁਭਿਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵ੍ਰਤ ਦਾਨ ਜਪਾਦਿਭਿਃ । ਸਤ੍ਯੇਨਾਚਾਰਕੁਸ਼ਲੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸੌਖ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਜਨਾਂ, ਵਰਤਾਂ, ਦਾਨ, ਜਪ ਅਤੇ ਸਚਾਈ ਤੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਚਾਰਧਨੋਪੇਤੈਰ੍ऋषਿਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਪੁਣ੍ਯਯੋਗੇਨ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਨਾਕਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਜੋ ਰਿਸ਼ੀ ਗਿਆਨ, ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਅਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਜਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੁੰਨ ਦੀ ਜੋੜ ਕਰਕੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਚ ਵਿਨਾ ਦਾਨਂ ਬਹੁਦਾਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ । ਵਿਦ੍ਯਮਾਨ ਧਨੇਨਾਪਿ ਕੁਟੁਂਬਾਸਕ੍ਤਚੇਤਸਾ
ਧਨ ਦੇ ਬਿਨਾ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ 'ਤੇ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਧਨ ਹੋਵੇ ਵੀ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ।
ਅਗ੍ਨਿਹੋਤ੍ਰਾਦਯੋ ਧਰ੍ਮਾ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਕਲੌ ਯੁਗੇ । ਦੁष੍ਕਰਾ ਦਾਨਧਰ੍ਮੋऽਪਿ ਦੁष੍ਕਰੋ ਭਗਵਨ੍ਮਤਃ
ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ ਆਦਿ ਕਰਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਰਮ ਕੰਮ ਕਲਿਜੁਗ ਵਿੱਚ ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਔਖੇ ਹਨ; ਦਾਨ ਦੇਣ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ, ਪ੍ਰਭੂ, ਔਖਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਧਰ੍ਮੇਣ ਲਭ੍ਯਤੇ ਧਰ੍ਮਸਂਚਯਃ । ਤਨ੍ਮੇ ਵਿਸ਼ੇषਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਧਰ੍ਮਾਧਰ੍ਮਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਕ
ਘੱਟ ਮਿਹਨਤ ਵਾਲੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਵੀ ਪੁੰਨ ਦੀ ਸੰਚੀ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮ-ਅਧਰਮ ਦੱਸਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਨੂੰ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।
ਤਦੇਕਂ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਧਰ੍ਮਂ ਸਰ੍ਵਧਰ੍ਮੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕृਤੇਨੈਕੇਨ ਯੇਨੇਹ ਸਰ੍ਵਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਇੱਕ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਦੱਸੋ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਧਰਮਾਂ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।